🖤 اللهم اجعل محياى محيا محمد و آل محمد و مماتي ممات محمد و آل محمد 🖤 به شکوفه‌ها، به باران، برسان سلام ما را... @virtual_pilgrim_archive

🔻ورود به دوزخ، از دروازه بهشت ظاهراً وقتی کسی شهید می‌شود به اندازه وسعت وجودی‌اش دری به آسمان و فردوس گشوده می‌شود، برای دیگر مردمان اما باطنا شهید کسی است که پیش و پس از شهادت، دروازه بهشت است برای بهشتیان و دروازه دوزخ است برای دوزخیان مردم بنا به نسبتی که با شهید برقرار می‌کنند، با حق نسبت برقرار می‌کنند. شهید، میزان، سنجه و شاهد آزمون حق است برای تمام بشر این است که شهادت نصیب فرد جاه‌طلب و قدرت‌طلب نمی‌شود. شهادت نصیب آنکه دنبال خود و منافع خود و کینه‌های شخصی خود است نمی‌شود. آن‌هم چنین شهادتی با این حجم از غربت، آن‌هم چنین زیستن و شهادتی که مورد عنایت خاص حضرت رضا علیه السلام بود و کور‌ بودند کسانی که ندیدند انسان باید از خود بیرون بیاید. از عقده‌های خود، از منافع خود و از کینه‌های خود. آدم باید بزرگ شود و باشد و از دفاع دائمی از گذشتهٔ خود و اشتباهات خود بیرون بیاید، که چشمش باز شود و حق را و زیبایی را ببیند و به جای خود، مدافع حق و زیبایی شود. هرچه این مرحله دشوار باشد، به حقیقت رسیدن و زیبابودن هزاربار دشوارتر است. رییسی (و امیرعبداللهیان و آل هاشم و...) هم حق‌بین بودند و هم به‌حق‌رسیده، هم زیبایی‌شناس بودند و هم زیبا، که به شهادت و چنین شهادت عظیمی رسیدند امثال من در بهترین حالت مرگمان در استخر است. خوب‌هایمان تازه. اگر وقت گناه، وقت دروغ، مال مردم‌خوری، حسادت، توطئه و... دریچهٔ ابدیتمان باز نشود در ماه‌هایی که گذشت چقدر توپخانه‌های اصلاح‌طلبان به جامعه و به‌ویژه به رییس‌جمهورِ هم‌حزب خود فشار آوردند که مراسم بزرگی برای یادمان این شهیدان برگزار نشود، که قدر و ارزش زحمات این شهیدان نادیده بماند و یاد و عظمت و مظلومیت این شهیدان در چشم مردم کم شود. و رییس‌جمهور ما آقای پزشکیان قطعا نور ایمان در قلبش وجود داشت که تسلیم این فشارهای اهریمنی نشد و در شأن شهیدان پرواز اردیبهشت آن سخنان زیبا را گفت نیز هرکه با ستودن این حقیقت و این شهادت، گواهی به روشنایی حق داد و با تمسک به این نور راهی برای خود به عالم الوهیت پیدا کرد اما شگفتا نمردیم و در همین وادی شیاطین انس را دیدیم، در ماجرای شهادت و مظلومیت رییسی؛ از روز اول تا امروز. چنانکه سفارتخانه‌های شیطان را، وقتی روزنامه‌های اصلاحاتی و بعضی شخصیت‌های اصلاحات و اعتدال و کارگزار و زهرمار و... عین سخن دشمن ایران را وقت مذاکره تکرار می‌کردند؛ ترامپ دیوخو می‌گفت مذاکره مستقیم و این‌ها وطن‌فروشانه همین را دم می‌گرفتند کسی که نسبت به شهیدی مظلوم بی‌تفاوت است، خودش را از زیبایی و کمال محروم کرده، اما کسی که به پیکر شهید لگد می‌زند یا خود شیطان است یا در تصرف شیاطین. و البته فرقی ندارند با این جماعت، آنانکه بی‌رحمانه و وقیحانه از پیکر شهیدان ارتزاق می‌کنند. فلان مسئول اصولگرای ترک فعل کرده‌ای که در چلهٔ خدمت به جای آنکه جبران مافات کند مردم را به خدمت فرامی‌خواند، فرقی با فلان مجری عقب‌افتاده ندارد که در اوج روزهای سوگ مردم ایران گفت من در خیابان رفتم و هیچکس ناراحت نبود! فلان سیاستمدار انقلابی یا اصولگرا یا عدالتخواه یا کوفت‌گرایی که تا وقتی رئیسی و امیرعبداللهیان زنده بودند کینه‌کششان بود و علیه‌شان لشگرکشی خیابانی یا توییتری می‌کرد و بعد از شهادتشان دم انتخابات جریان خود را «راه رئیسی» نامید فرقی ندارد با فلان رمان‌نویس سرمایه‌سالار که روزی در سوگ آقای هاشمی در تلویزیون سخنرانی می‌کرد و این روزها گفت بزرگداشت سالگرد شهادت رئیس جمهور کشور یعنی لجبازی با مردم کشور! اگر تاریخ این جریانات مختلف سیاسی و سیاست‌باز را مرور کنیم، می‌بینیم یک کمدی سیاه و یک تراژدی خنده‌دار در عالم ایشان (و تمام اهل جاه و اهل دنیا در هر حزب و جریانی) وجود دارد: این‌ها عموما با کسانی رقابت می‌کنند و می‌خواهند آیندۀ قدرت را از کسانی بربایند که این کسان اصلا ساکن این عالم و آینده‌اش نیستند! با کسانی وارد رقابت بازی می‌شوند که اصلا در این بازی ثبت‌نام نکرده‌اند! شهادت را خدا برای آنان مقدر کرده و پیش از آنکه جنگ اصلی اهل دنیا با این اهل خدا آغاز شود، خدا نزد خود می‌خواندشان. چقدر با حاج قاسم جنگیدند و علیهش تبلیغ کردند (هم اصلاح‌طلبان هم عدالت‌خواهان) که نکند زمانی او بخواهد نامزد ریاست‌جمهوری بشود، و چه شگفت بود که او همان زمان در پاسخ نگرانی‌های دنیایی آنان و برای راحتی خیالشان گفت من تنها نامزد شهادت شده‌ام! چقدر هم با رئیسی و امیرعبداللهیان و رجایی و باهنر و دیگرانی که راهیِ مسیر آسمان بودند دشمنی کردند برای فرداهای نیامده. برای فرداهای هیچ و هرگز. چقدر وقت دنیای خود را تلف کردند! شهید آیینه است خداوند را، و دروازه است ما را؛ تا قلب ما این دروازه را به کجا باز کند: دوزخ دون یا بهشت برین؟ و تلخا و شگفتا آنکه از این زیبا دروازه بهشتی به عمقِ جحیمِ جهنم بجهد! @FihMaFih

و باز هم حسن صنوبری عزیز، حرف دلی رو که خودم توان نوشتنش رو نداشتم با بیانی بهتر و شیواتر نوشت.

📣 فلسفه برای نزدیک شدن به خداست ✏️ رهبر انقلاب: فلسفه برای نزدیک شدن به خدا و پیدا کردن یک معرفتِ درست از حقایق عالم وجود است؛ لذا بهترین فلاسفه‌ی ما - مثل ابن‌سینا و ملاّصدرا - عارف هم بوده‌اند. ✏️ اصلاً آمیزش عرفان با فلسفه در فلسفه‌ی جدید - یعنی فلسفه‌ی ملاّصدرا - به‌خاطر این است که فلسفه وسیله و نردبانی است که انسان را به معرفت الهی و خدا میرساند؛ پالایش میکند و در انسان اخلاق به‌وجود می‌آورد. ۱۳۸۲/۱۰/۲۹ 🗓 روز بزرگداشت ملاصدرا 💻 Farsi.Khamenei.ir

🔹 یکم خرداد ماه، روز بزرگداشت حکیم گرانقدر، صدرالمتألّهين محمد شیرازی (معروف به ملاصدرا) گرامی باد. به همین مناسبت، بخشی از کتاب زیبای "مردی در تبعید ابدی" را با هم بخوانیم: ملاصدرا شیوه ناصرخسرو قبادیانی را شناخته است: در محضر فلاسفه و علما چنان سخن بگو که جهت ادراک کلامت کمرشان دوتا شود؛ و در محضر عامه چنان سخن بران که کودکان نیز کلامت را از بر شوند... - ای برادر! خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان؛ اما به قدر فهم تو کوچک می‌شود و به قدر نیاز تو فرود می‌آید و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود و به قدر ایمان تو کارگُشا می‌شود و به قدر نخ پیرزنان دوزنده باریک می‌شود و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود... پدر می‌شود یتیمان را و مادر. برادر می‌شود محتاجان برادری را. همسر می‌شود بی همسر ماندگان را. طفل می‌شود عقیمان را. امید می‌شود ناامیدان را. راه می‌شود گمگشتگان را. نور می‌شود در تاریکی ماندگان را. شمشیر می‌شود رزمندگان را. عصا می‌شود پیران را. عشق می‌شود محتاجان به عشق را... خداوند همه چیز می‌شود همه کس را - به شرط اعتقاد، به شرط پاکی دل، به شرط طهارت روح، به شرط پرهیز از معامله با ابلیس. مردی در تبعید ابدی: بر اوج امواج، در آستانه غرق 📚 #گزیده_کتاب 📖 #مردی_در_تبعید_ابدی 🖋 #نادر_ابراهیمی #ملاصدرا #معرفی_کتاب 📓 "کشکول ناظر"؛ کانال اشعار و نوشته‌های آرش محبوب زاده @virtual_pilgrim_archive

او فقط یک پیک است می‌دانم ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین واکنش در این دست موارد تبریک گفتن و افتخار کردن‌ نایس به «هموطنانمان» است. اما چه کنم که از هموطنی با امثال پناهی و کسانی که جایزه‌های اینچنینی را جشن می‌گیرند، متاسفم. جمله‌سازی‌های پناهی روی سن با کلیدواژه‌های «مردم» و «آزادی» از فرط وقاحت و تزویر، برایم مشمئزکننده است. پناهی اصلا خودش را از مردم ایران نمی‌داند و بوی گند بی‌وطنی و تنفرش از ایران و ایرانی، از پلان به پلان فیلم‌های آماتورش به مشام می‌رسد. جامعه ایران در فیلم‌های پناهی جامعه‌ای قرون وسطایی است که مستحق بدترین حاکمان و لایق هرگونه تحریم از جانب غرب و انسان بافرهنگ غربی است. پناهی در همه فیلم‌هایش در نقش یک ناظر ظاهر می‌شود و در مملکت خودش هم ترجیح می‌دهد توریست باشد. او تا می‌تواند خودش را از مردم ایران جدا می‌کند. در فیلم‌های این فیلمساز، ایرانی‌ها مشتی بربر هستند، بی هیچ نشانی از مناسبات پیچیده تاریخی و فرهنگی‌‌شان. بنابراین تبریک گفتن به پناهی و افتخارآمیز خواندن جایزه‌اش برای ایران، تایید بربریت ایرانیان و توجیه بی‌وطنی است. لذا جایزه پناهی هیچ جای تبریکی به مردم ایران ندارد. تبریک گفتن نخل پناهی به سینمای ایران هم مضحک است. کن هیچ اعتباری ندارد. یک دورهمی پلاستیکی است که در  آن عده‌ای بلاگر و مدل سالی یک بار دور هم جمع می‌شوند و در انتها جوایزی بین منحرفان جنسی و جهان‌سومی‌های مفلوک پخش می‌کنند. ضمن این که حتی جایزه‌بگیران آبرودارتر سینمای ایران -از کیارستمی تا فرهادی-  هم خاصیتی جز آدرس غلط دادن به فیلمسازان جوان ایرانی نداشته‌اند، چه برسد به جعفر پناهی که خودش هم می‌داند فیلمساز نیست. پناهی نه فیلمساز است و نه حتی ایرانی. او یک دلال فرهنگی است که تصویر سفارشی غرب از ایران را به جشنواره‌ها می‌رساند. پناهی فقط یک پیک است. 🖋 محمد قربانی https://t.me/mohamadd_qorbani #سینما @virtual_pilgrim_archive

دوست عزیز نویسنده، آقای محمد فائزی‌فرد، یه پادکست آماده کرده درمورد داستان‌های علمی-تخیلی، که از قضا اگه خیلی طرفدار این ژانر نیستید و یا سوالاتی اساسی درموردش دارید، گوش دادن این پادکست می‌تونه برای شما خیلی مفید و کمک‌کننده باشه. از هرکدوم از دو تا لینک زیر که خواستید می‌تونید گوش بدید: شنوتو: https://shenoto.com/album/podcast/323879/برترین-آثار-علمی‌تخیلی-تمام-دوران کست‌باکس: https://castbox.fm/episode/برترین-آثار-علمی‌تخیلی-تمام-دوران-id6618251-id811798596?country=ir @virtual_pilgrim_archive

🤷🏻‍♂ #بی_مناسبت @virtual_pilgrim_archive

همینجوری یکم زیبایی ببینید 😊

نگاه کودکی‌ات دیده بود قافله را تمام دلهره‌ها را، تمام فاصله را هزار بار بمیرم برات، می‌خواهم دوباره زنده کنم خاطرات قافله را تو انتهای غمی، از کجا شروع کنم خودت بگو، بنویسم کدام مرحله را؟ چقدر خاطرۀ تلخ مانده در ذهنت ز نیزه‌دار که سر برده بود حوصله را چه کودکی بزرگی‌ست این که دستانت گرفته بود به بازی گلوی سلسله را میان سلسله مردانه در مسیر خطر گذاشتی به دل درد، داغ یک گِله را چقدر گریه نکردید با سه‌ساله، چقدر به روی خویش نیاورده‌اید آبله را دلیل قافله می‌برد پا به پای خودش نگاه تشنۀ آن کاروان یک دِله را هنوز یک به یک، آری به یاد می‌آری تمام زخم زبان‌های شهر هلهله را مرا ببخش که مجبور می‌شوم در شعر بیاورم کلماتی شبیه حرمله را بگو صبور بلا در منا چه حالی داشت که در تلاطم خون دید قلب قافله را؟ 📝 #سیدحمیدرضا_برقعی 🌐 shereheyat.ir/node/623 ✅ @ShereHeyat