او مانند موسیقی بی کلام بود! حرف نمی‌زد ولی تاثیرش را می‌گذاشت

-

Well, you know. Life can have many meanings. Life has a meaning for everyone. The meaning of life for me is sometimes awful and very bad and sometimes very good. The meaning of life depends entirely on the circumstances we are in. We may even spend a long time of our lives badly, but with a short and happy event, we can forget all that time, at least for a short time, and taste happiness. It's possible to live happily all our lives, but something bad happens, and we can no longer be as happy as before. But you know. You can't not live. You have to live life somehow, and you can't escape from living. And it's in our best interest to do things that make us enjoy living. But sometimes, how our lives turn out is out of our hands, and the opposite of what we want to happen happens, and we get upset and feel like our hearts are broken into pieces. There are many things that can break our hearts. For me, one of those things is revisiting sweet memories from the past. Sometimes, remembering them makes wet pearls flow from my eyes, and sometimes it makes me remember them as a bad experience or feeling. Of course, another thing that breaks the glass hearts of others is longing. Not just longing for a person. Longing can be for anything. Humans can even long to experience a special feeling again, and we might even one day long to smell a lost perfume in our memories. continues... ‌ blue world;"27 october

بعضی از زخم‌ها قدیمی‌اند، بسته شده‌اند، درد نمی‌کنند. اما جای‌شان هنوز هست و هروقت نوازششان می‌کنی، جریانِ دردی خیالی از تنت می‌گذرد و در حافظه‌ات زنده می‌شود.

- پاییز بود. برگ های زرد و آتشین از درختان روی زمین سرد فرود می‌آمدند و شاخه های خشک آن ها را نمایان می‌کردند. هوا خنک بود و او لباس خیلی گرمی نداشت و خنکی هوا را کم کم در تمام وجودش احساس می‌کرد اما او از این حس لطیف و ملایم لذت می‌برد. درحال که با نیم بوت های چرمی اش روی برگ های خشک قدم می‌زد، اندک اندک باران گرفت و برای دقایقی با لبخند به آسمانِ بالا سرش خیره شد تا قطرات مرواریدی باران بر روی پوست سفیدش برخورد کنند. چندی نگذشت که فردی که منتظرش بود چتری را بالای سرش گرفت و با تبسم به چشمان قهوه ای او خیره شد. آن چتر برایش بوی خاطرات می‌داد. دلش برای نوازش های با لطافتش تنگ شده بود. آن فرد خانه ای بزرگ در قلب کوچک او ساخته بود. خانه ای از جنس مهربانی. خانه از جنس وفاداری و اعتماد. خانه ای امن از جنس آغوش گرمش.

باحال شد ایول