وقتايى كه ميرين بيرون اگه به چهره ى ادم هايى كه دم در مترو ها ساز ميزنن يا چيزى ميفروشن و...دقت كنين قلبتون درد ميگيره، انقدر كه شكنندگى و سياهىِ رنج ناعادلانه اى توى تك تك اجزا و چين و چروك هاى صورتشون مخفى شده. بهشون توجه كنين چون زيستن به عنوان يه انسان، يا يه هنرمند، لازمه ى درك و فهم درده، به خصوص درد مردم خودش.