پتوی بزرگ و نرمالو مامان‌اینا رو تا بینی بالا می‌کشم و به صدای نم نم بارون گوش میدم. سلام پاییز

می‌ارزید.

مثل این بارون ندیده‌ها پلیور قلب‌قلبی خواهرم رو کشیدم تنم، پتو پلنگی رو پهن کردم کف تراس و دارم «در دنیای تو ساعت چند است» می‌بینم. هوام اصلا سرد نیست.

«ما آدم‌های تبدیل کردن دردها به رنج‌های چند ساله‌ایم.»

در این صبح دلپذیر پاییزی آقای چاوشی آهنگ جدید دادن. چه فرح‌بخش

حرفای مامان بزرگ خیلی واقعین، وقتی بهم میگه دوستم داره انگار واقعنی دوستم داره.

توی بعضی موقعیتا یکی رو نیاز دارم که بغل دستم بشینه و هی بهم یادآوری کنه حرف نزنم.

«و من أكبر أخطائي أنني كنت أمرّ على لحظات الفرح مروراً عابراً، وأعيش الحزن بكل مشاعري...» +و از خطاهای بزرگم آن بود که لحظات دلخوشی را سرسری می‌گذراندم، اما غم و اندوه را با همه‌ی وجود زندگی می‌کردم...

اصلا میشه گریه نکرد؟ میشه ناراحت نشد؟ میشه عصبی نشد؟

می‌دونی سختی‌ش کجاست؟ من و تو فقط می‌تونیم این اخبار رو ببینیم و هیچ‌کاری از دست‌مون برنمیاد.