هی میگم برم توی تلگرام کانال بزنم بعد یادم میوفته توی ایتا صد سال یه بار علائم حیاتی دارم و میرم چاییم رو بنوشم.

انگار حالا مثلا تلگرام برم درهای محتوا به روم باز می‌شه

اینجا بازار بزرگ تهران _سبزه میدون_ هست، دهه اول هرروز از ساعت ۱۰ تا ۱۱:۳۰ یه تعزیه کوچیک و جمع و جور اجرا می‌کنن. جایی برای آهسته اشک ریختن و غم ارباب رو حس کردن، در شلوغی و هیاهوی بازار.

امروز، روزیه که آقای چمران به آرزوی خودش رسید. آقای چمران توی خاطراتش نوشته بود: «بر من چه می‌گذرد؟… نمی‌دانم. ولی آنچه می‌دانم آنکه شهادت ساده‌ترین راه نجات من است.» و من در حالی که توی «نمی‌دانم بر من چه می‌گذرد»ترین روزهای زندگیمم، به کسی که حسی شبیه به حس من رو تجربه کرده بود پناه آوردم و نوشتم و حرف زدم و سبک شدم.

و بله من به اینکه خدا باهام حرف می‌زنه _با نشونه‌هایی که سر راهم قرار می‌ده_ باور دارم.

با ما و بی ما آن دلاویز کهن زیباست در راه بودن، سرنوشت ماست روز همایون رسیدن را، پیوسته باید خواست

صوت کتاب منتهی الامال که زندگینامه امام حسین هست رو با صدای مرحوم بهروز رضوی گوش بدید توی این روزا. http://book.iranseda.ir/detailsalbum/?VALID=TRUE&g=354007# #پیشنهاد

نه من گریه نمی‌کنم.

حسرت بَرَم به محتضری که آخرین نفس روی تو دید و خنده زد و گفت: «یا حسین»