اصلا کی فکرشو میکرد اون عامل زخم من شه ؟

از جمله ی « حتما قسمت این بوده » متنفرم. چرا خودمو گول بزنم که سرنوشت این بوده درحالی که خودش با انتخاب خودش اون اشتباه رو انجام داد ؟بهونه ها که تموم میشه همه چی میوفته گردن قسمت و روزگار. یه چیزایی هم ذاتا دست خود آدمه تا کی باید انقد خودمونو گول بزنیم؟

Just accept your goddamn mistake and don't fu** around with me

برای دو ساعت حس خوشبختی داشتم.

ای شمس، تویی که در دل من، تمامِ جهان هستی؛ من در تو گم شدم و در تو، خود را یافتم.»

به معنای واقعی کلمه تا وقتی اونو دارم زندگی هر چقدرم برام سخت و مزخرف پیش بره هیچی حس نمیکنم. چون فقط کافیه که بهش فکر بکنم تا همه ی درد ها یکباره از ذهنم محو بشه. درواقع با خودم میگم حداقلش اونو دارم... بقیش دیگه دستِ خداست...

0:55 - 2:45 « وقتی میخندیدی ، گریه های خشکم زود میخشکیدن، با تو می‌خندیدم »