برای دو ساعت حس خوشبختی داشتم.

ای شمس، تویی که در دل من، تمامِ جهان هستی؛ من در تو گم شدم و در تو، خود را یافتم.»

به معنای واقعی کلمه تا وقتی اونو دارم زندگی هر چقدرم برام سخت و مزخرف پیش بره هیچی حس نمیکنم. چون فقط کافیه که بهش فکر بکنم تا همه ی درد ها یکباره از ذهنم محو بشه. درواقع با خودم میگم حداقلش اونو دارم... بقیش دیگه دستِ خداست...

0:55 - 2:45 « وقتی میخندیدی ، گریه های خشکم زود میخشکیدن، با تو می‌خندیدم »

نمیدونم باید بهش چه لقبی بدم... قوت قلب؟ دلیل ادامه دادن؟ یار؟ هرچیزی که هست می‌دونم این حس تو کلمات جا نمیشه ، فقط از طریق نگاهم موقع صحبت کردن باهاش میشه فهمید که چقدر حالمو خوب می‌کنه. تا آخر عمرمم بخاطر داشتنش سجده کنم کمه. انگار باید بخاطر آفریدنش خدا رو بغل کرد.

1:12 ـ 1:45 واقعا با تو همه چی دارم.

نه تنها دلشوره هام بی جا نبودن بلکه باعث شدی کل عمرم با دلشوره زندگی کنم.