آره وِر ، آره . منم ا همون خستم...

مهر چنان بی مهری می‌کند با روحم که گویی دلیل غم پاییز و دلتنگی اش ، به تنهایی منم . . .

ویدار / خاکستری.‌‌..

قرار بود معنیش بشه این ؟ /

ویدار / خاکستری.‌‌..

دم همون که چایی میده دستت گرم./

بالا درختم ، بین باغ جنگلی ای که الا صدا بارون صدای دیگه ای نداره و خفته گوش میدم... آهنگی که بارها گفته‌م و بازم میگم که هرچقدر برا من اعتیاده برا بقیه بی معنی . بارون میکوبه ولی نه اونقد محکم که ا این بالا بودن پشیمون باشم . افکارم هنوز هستن ... همونقدر بی رحم و همونقدر در هم... اما مگه برا همین نیومدم این بالا ؟ که شاید این جا ، بالاتر از افکارم باشم ؟ که دست بالا تر و داشته باشم ؟ چرا ، چرا.... پس شکایتی هم نیست . بارون همچنان میکوبه ... صدای گیتار جانی تو سکوت می پیچه و.... مورریسی این وضعی میخونه ؛ برام ناراحت نباش ، می‌خوام بدونی ا اینکه دارم میرم خوشحالم ... ‌

ویدار / خاکستری.‌‌..

نبایست این وضعی می‌شد...