من ابتهاج نمی خونم ، ابتهاج گوش میدم ؛ و این وضعیه که خیلی بی هوا شروع میکنم به زمزمه کردن یکی ا اشعار و تشم سر از اینجا در میاره ....

یه خونه فکسنی و قدیمی کنار جنگل و تو حاشیه دریاچه با ایوون پشتی رو به غروب آفتاب ؛

ویدار .

خاکستری .

آدم محوی‌ام ... آدم بی رنگ ... بی رد و نشون... اگر زمانی نباشم هیچکس با هیچ چیز به یادم نمی افته . هیچکس خاطره پر رنگی ازم نداره . هیچکس با نبودم متوجه تغییر نمیشه . مگر ... مگر اینکه با کتاب ها به یاد بیارنم ؛ با اینکه به کتابها احساسات بیشتری داشتم تا دنیا . با اینکه بدون کتابها چه وضع زندگی برام سخت بود . با اینکه طوری راجب شخصیت ها حرف می زدم که انگار ا هر آدم حقیقی ای حقیقی ترن... نبایست ... ولی خوشحالم. ا اینکه تنها ردی که ازم می مونه کتابه ... ‌

دلم واسه هل‌فایر تنگ شد

کلبه ای مابین کاج‌های جزیره میستاویس؛

ویدار .

خاکستری .

همه چی به موقعش ، و الا میرسه به اینجایی که من رسیدم .