ناشناس ویدار و دیشب آباد کردم .

5 : 24 شهر خرس و تموم کردم ؟ نه ، اون من و تموم کرد .

قضیه از این قراره که تا خواستم بنویسم بعد اونهمه تنش و غم این آرامش حق درکه دیدم حتی این آرامش هم خودش تنش و غمه .

توانایی توصیفاتم از فضای بارونی و شب و تاریکی خورده به مشکل و حس میکنم یه لعنتیه مطلقم .

ممبر از کجا میاد ؟!

3 : 21 - ما در برابر شما ؟!

فصل اولش که زد لهم کرد ؛ وضعم آخر کتاب دیدن داره ...

سال قبل با جلد دو کتاب مدرسه مردگان رو به رو شدم ، کتابی که جلد اولش رو سه سال پیش خونده بودم و تک تک لحظات اون دوران برام زنده شد ؛ دورانی که با خوندن این کتاب هیجان تک تک سلولام و پر می‌کرد و هر صفحه برق بیشتری به چشمام می نداخت . در هر حال ؛ خواستم بگم خیلی وقت ها این کتاب ها هستن که باعث میشن یه دوره از زندگی و به خوبی به یاد بیاری ... من یادمه چطور با این کتاب زندگی کردم ، یادمه چطور با هربار دیدنش درونم زیر و رو میشد و چقدر تموم شدنش برام شکنجه بود . همه اینا یادمه ؛ و دارم به این فکر میکنم که اگر اون موقع این کتاب نبود ، حالا چی من و یاد اون روز ها می‌انداخت ؟!... اصلا اون روزای کوفتی بدون این کتاب ارزش به یاد آوردن داشت ؟! نه ، معلومه که نه ... کتاب ها همیشهْ بارقهٔ نوری بودن تو سیاهی مطلق زندگی من . در آخر هم اینکه نجات دهنده هرگز تو آینه نبود ، نجات دهنده همیشه کتاب بود و بس ... ‌

بمونه از Eminem : Hello darkness, my old friend

انسان بودن جالب نبود ، میرم گرگینه بودن و امتحان کنم .