اره ویدار ، اره . منم با سر افتادم تو دام شهر خرس...

--- " ولی دیوونگی برا من یکی سر این کتاب معنایی نداره..." همین ویدار ، همینی که میگی . و می‌دونی چیه ؟ اهمیتی نداره که کسی درک نمی کنه ، ولی من کتاب و پر از نشون شده هایی کردم که هیچکس الا خودم حسشون نمی کنه . من نمی تونم اشک بریزم ، خیلی وقته که نمی تونم اشک بریزم . من میسوزم . از هم میپاشم . خیره میمونم و ذره ذره از درون داغون میشم . و کی میخواد خرده بگیره بهم بابت این موضوع که چیزی که باعث میشه از این حال دربیام ، خوندن دوباره همون قسمت کتابه ؟!

اینجا واقعا وایب جالبی نداره . نمی دونم چرا عضوید ، د حتی محتوا درستی هم نداره

کیل من و به فساد کشیدی کیل .

بوبو قوی تر از خیلی هاست ، حتی اگر کسی متوجه نشه . می‌دونم که میگم .

امیدوارم هیچوقت دچار اضطراب نشید ، دچار کمالگرایی نشید ، دچار تنهایی مطلق نشید ، دچار خشک شدن قلم نشید ، دچار سکوت پشت سکوت و خفه شدن از ناگفته ها تون نشید ، خسته نشید ، بی ذوق نشید ، دل زده نشید ، عصبی نشید....

حتی کسایی که علاقه ای به نوشتن ندارن میتونن بنویسن اما من نه ، قفل شدم ، گیر کردم ، قلمم خفه شده ...

یجوری بی‌حوصله و انگیزه ام که نه کتاب و نه فیلم ، نشستم منتظر اون لعنتیه تا تایپینگش تموم شه و پیامش و بفرسته .

من نمیتونم خیلی شبا عادی باشم و یه تلخِ غمگین از همه چی خسته ای میشم که به چیزهای کوچیک اما دلنشین پناه می بره .

∞