یکسری حرفها از گوش به مغز و از مغز به قلب ته نشین میشه و سنگینی میکنه

میدونی ترسناک تر از اینکه نتونی جلوشون از خودت دفاع کنی چیه؟ اینکه بشینی توی تنهاییت و به این فکر کنی که..شاید اونا درست میگفتن

این روزا، انقدر اتفاق افتاده که حتی فرصت نکردم یه گوشه پناه ببرم و بی‌صدا، بی‌وقفه، گریه کنم… انگار اشک‌هام پشت پلکام خشک شدن و غصه‌هام، مثل باری سنگین، هر روز بیشتر روی قلبم آوار می‌شن. یه چیزی توی سینه‌م گیر کرده… نه راه پس داره، نه راه پیش… فقط مونده، سنگین، خفه‌کننده.

گفت: روح ات همانند نجوای ساز به پرواز در می آید، دست های زخمی ات همچون شاعرانی مرده بر میان دوات و قلم به رقص در می آیند و خلاقیت در نطفه خفه شده ات دیر یا زود چشم به جهان میگشاید سپس تو خواهی فهمید.. رنج و خالقیت در درون تو ریشه دارد

هرزمان از اطرافیانم ناامید شدم امیدی جز درگاه هنر پیدا نکردم.

I just wanna run away

I don’t see no endin’ in sight

I don’t feel the best when I try