باور دارم روزی به یاد من خواهی افتاد، روزی جاودانه که هیچگاه پایانش را نمیبینی، همه چیز تلخ و تیره خواهد شد، وقت مرگ من نیست، ایثار تن سوز نجیب دستان تورا باور نخواهم داشت، روزی خواهد رسید که تورا گم خواهم کرد، نمیدانم، آخرین باری که از تو مینویسم ممکن است روز مرگم باشد، بی شک آخرین باری که فکر تو سرما را به جانم چون تازیانه میکوبد روز پرواز من است، اما این سکوت تو فقط نقطه های پایان نامه را بیشتر میکند، کدام آخرین برای توست، اگر این واقعا تویی، اگر این تو هستی که زمانی همسفر من بودی، اگر این سرما از قلب تو شقیقهام را نشانه گرفته من این دنیا را باور ندارم، چرخش زمین به دور خورشید را باور ندارم، بشنو که اگر این بی بتهٔ بی رگ، بی معرفت تویی و من تازه تورا شناختم من خود را باور ندارم، قمر و شمس و طلوع و غروب و ستاره هارا باور ندارم، هنوز با امید چند کلمه ادامه میدهم از سمت تو، بیا و بگو. بگو خسته نشدی؟
