از اینکه پا گذاشتی رو زمین خوشحالم از اینکه اومدی تو زندگیم خوشحالم از اینکه هستی لبخند میاری رو لبم خوشحالم همیشه میخوام اینجا تو قلبم باشی همیشه جات تو زندگی من بازه همیشه به فکر لبخند های تو از پشت گوشیم شاید ازم دوری و نمیتونم بهت برسم شاید 3 4 عدد کیلومتر بین ما فاصله است شاید مجازی رفیقمی اما از هزارتا رفیق حضوری برام نزدیک تری اما از تموم کسایی که گفتن رفیقتیم رفیق تر بودی اما تو زیبا ترین چیزی بودی که دیدم حتی بعد از گل لیلیوم حتی بعد از گل رز حتما میام پیشت تا بغلت کنم حتما یه روزی تولدتو از نزدیک بت تبریک میگم حتما برای دیدنت این تموم سختیارو قراره تحمل کنم زیبای من تو حتی بدون آرایش زیباترین دختری بودی که دیدم زیبای من قوی بودن تو جوری بود که منو به قوی بودن وادار کرد زیبای من از اینکه پیشمی ممنونم ازت تنهام نزار تولدت خجسته باد گل من💗 Fati𐚁๋࣭⭑ֶָ֢

عشق مینیتوثتثن

مرسی عزیزممم خیلی خیلی دوستت دارم خوشگله💕💕

فدات بشم عشقم

امان از دست یک مشت متوهم که خودشون رو «وطن‌پرست» می‌دونن. ادعای عشق به خاک و مردم دارن، ولی وقتی وجب به وجب خاک کشورشون توسط اسرائیلِ حروم‌زاده یا هر دشمن دیگه‌ای تهدید میشه، نه‌تنها غصه نمی‌خورن، بلکه خوشحال هم میشن. دوست ندارن حقیقت رو بفهمن، چون سال‌هاست عقل و قلبشون رو سپردن دست رسانه‌هایی که براشون فکر می‌کنن و تصمیم می‌گیرن. به اسم «وطن‌پرستی» اقوام ایران رو مسخره می‌کنن، به فرهنگ‌ها و زبان‌های این سرزمین توهین می‌کنن، ولی بلد نیستن بفهمن که همین تنوع فرهنگیه که ایران رو ایران کرده. به اسم وطن‌پرستی، طبیعت ایران رو می‌دَرَن، جنگل‌ها رو می‌سوزونن، رودخانه‌ها رو می‌کشن، و حتی یک زباله رو از زمین برنمی‌دارن. ادعای «دوست‌داشتن هموطن» دارن ولی برای کوچک‌ترین اختلاف نظر، به هموطن خودشون بدترین فحش‌ها رو میدن. به تاریخ ایران افتخار می‌کنن، ولی هیچ‌وقت از تاریخ درس نگرفتن. نفهمیدن چرا شکوه ساختیم، نفهمیدن چرا سقوط کردیم. این‌ وطن‌پرستی نیست. یک مشت بزدلِ ساده‌لوح که فقط دنبال تخلیه‌ی عقده‌ها و غرور پوشالی‌شونن. وطن‌پرستی شعار نیست؛ عمله. یعنی وقتی خاکت، مردمت، فرهنگت، طبیعتت و حقیقتت رو با جون و دل محافظت کنی، حتی اگه سخت باشه. یعنی بتونی برای عدالت و حقیقت جلوی هرکس، حتی دوستت یا قدرت، بایستی. وطن‌پرستی واقعی یعنی شجاعت، نه ادعا.

کسانی که روی هر چیز تعصب دارند، اغلب اسیر نادانی‌اند. تعصب شدید، انسان را کور و کر می‌کند؛ حتی اگر هزاران دلیل منطقی برای رد باورشان بیاوری، باز هم حقیقت را نمی‌پذیرند. در جامعه‌ی ایران، تعصب‌های کورکورانه به‌ویژه درباره‌ی دین، تاریخ و فرهنگ، بسیار رایج است. چنین ذهنیتی نه‌تنها مانع رشد فکری می‌شود، بلکه می‌تواند خطرناک باشد. وقتی کسی بدون تفکر از باورهای کهنه دفاع می‌کند، گاهی حتی خشونت را افتخار می‌داند؛ مثل کسی که قتل مخالفان فکری‌اش را توجیه می‌کند. تعصب، جلوی تفکر را می‌گیرد و گفت‌وگو را نابود می‌کند. راه نجات، اندیشه‌ی آزاد، پذیرش تفاوت‌ها و شجاعت در بازنگری باورهاست.

دیوان کامل فروغ فرخزاد #پیشنهاد_مطالعه

همیشه عادت دارم آدمای کرینج و دلقک رو مسخره کنم. همونایی که لباسای عجق‌وجق می‌پوشن، ویدیوهای تیک‌تاک می‌گیرن و فکر می‌کنن خیلی خفن‌ان. حتی کسایی که دغدغه‌های بچه‌گانه و مسخره دارن یا یه تختشون کمه رو هم مسخره می‌کنم. اما هرچی بیشتر فکر می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که آدمای ساده‌تر و کم‌عقل‌تر زندگی شادتری دارن. هرچی پخته‌تر می‌شی و بیشتر می‌فهمی، دنیا هم بی‌معنی‌تر و پوچ‌تر به نظرت میاد. همون اکیپ‌های بچه‌سال اینستاگرام و تیک‌تاک احتمالا بیشتر از من حال می‌کنن. من اینجام، تو خونه، جوونیم داره می‌گذره، بدون هیچ هیجان و دغدغه‌ای ، فقط با فکرای سنگین و بی‌انتها. آخرش زندگی همیشه به کام آدمای ساده‌لوح‌تره. کسایی که کمتر فکر می‌کنن، کمتر جدی می‌گیرن، بیشتر می‌خندن و راحت‌تر خوش می‌گذرونن. انگار هرچی عقل و درک بالاتر باشه، حال و روز آدم غمگین‌تر می‌شه.