خیلی دلم هوای این مداحی رو کرده بود. خیلی با خودم کلنجار رفتم تا بذارم ، یا نذارم؟ دیگه دلم طاقت نیاورد. خواستم گوشی رو بردارم و پخشش کنم. می‌دونی کجا بودم؟ توی هیئت کوچیک مون نشسته بودم و منتظر بودم تا مسئول هیئت ، هیئت رو شروع کنه. تا تصمیم گرفتم گوشی رو بردارم ، یه صدایی پخش شد: بالا بلند بابا گیسو کمند بابا اگه تو بری تو این غریبی دل به کی ببنده بابا نتونستم جلوی خودم رو بگیرم؛ اشک هام شروع به ریختن کرد.

نمی‌دونم چطوری تا دلم هوای این مداحی رو کرد ، مداحی پخش شد. چند بار پشت سر هم. من تو ذهنم بود به مسئول بگم پخشش کنه ، اما به زبونش نیاورده بودم! شاید دلیل اصلی اشک هام ، همین بود. نمی‌دونم.

دارم ز روی خاک جگر جمع میکنم، تکه به روی تکه پسر جمع میکنم..

شَقُ‌القمر بار دیگر تکرار شد..

من هنوز تو این موندم...

و حالا شب حضرت عباس اومده؟

دلم گریه می‌خواد.

جدیدا حس میکنم مداحی باید آروم باشه. هم لحنش آروم باشه ، هم صداش. باید جون ادم رو بسوزونه. باید جگرسوز باشه. اگه تند و سریع باشه ، مستمع وقت نمی‌کنه اشک بریزه. نمیتونه بسوزه. ولی باید بسوزه.

باید بسوزه.

و نباید هر وقت که شد ، این مداحی ها رو گوش بدی. نباید به گوش دادن و گریه نکردن عادت کنی. باید با حال درست گوش بدی. با حال خوب.

وای جاسمین چرا یک نفر پنج دقیقه یک اسم رو باید بدون وقفه بخونه؟ و چرا یک نفر دیگه باید بخواد پنج دقیقه اون اسم رو گوش بده؟ و چرا حسین؟ و چرا ، حسین...؟