☀️علم امامت در کودکی حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُمَرَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ قَالَ: رَأَيْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع قَدْ خَرَجَ عَلَيَّ فَأَحْدَدْتُ النَّظَرَ إِلَيْهِ وَ إِلَى رَأْسِهِ وَ إِلَى رِجْلِهِ لِأَصِفَ قَامَتَهُ لِأَصْحَابِنَا بِمِصْرَ فَخَرَّ سَاجِداً فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ احْتَجَّ فِي الْإِمَامَةِ بِمِثْلِ مَا احْتَجَّ فِي النُّبُوَّةِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى‏ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا وَ قَالَ اللَّهُ‏ حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ‏ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً فَقَدْ يَجُوزُ أَنْ يُؤْتَى الْحِكْمَةَ وَ هُوَ صَبِيٌّ وَ يَجُوزُ أَنْ يُؤْتَى وَ هُوَ ابْنُ أَرْبَعِينَ سَنَةً. علی بن اسباط گوید: امام جواد ع را [در کودکی] دیدم که بیرون آمد. نگاهم را تیز کردم و او را سر تا پا برنداز کردم تا قامت او را برای یارانمان در مصر توصیف کنم. پس امام جواد ع به سجده افتاد؛ سپس فرمود: خداوند در امامت همان گونه احتجاج نموده که در نبوت احتجاج کرده است. خداوند فرمود: وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا (و خداوند به یحیی در کودکی حکمت عطا کرد) [مریم، 12] و فرمود: حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ‏ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً (هنگامی که بالغ شد و به چهل سال رسید) [الاحقاف، 15 همچنین آیات 22 یوسف و 14 قصص] پس ممکن است حکمت در کودکی به او عطا شود و ممکن است در چهل سالگی به او داده شود. 📚بصائر الدرجات ؛ کتابخانه آیت الله مرعشی ؛ ج‏1 ؛ ص238 #ترکاشوند #مقصره http://telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

✒️ردّیه بر رجب برسی (7) 🌱جسم انگاری خداوند رجب برسی گوید: «... أمّا الحجاب فلأنّهم اسم اللّه الأعظم و الكلمة التي تجلّى فيها الرب لسائر العالم لأن بالكلمة تجلّى الصانع للعقول و بها احتجب عن العيون ...» ترجمه: « ... اما حجاب بودن اهل بیت (ع) از آن رو است که آنها اسم اعظم خدا و کلمه ای هستند که خداوند با آن بر همه عالم تجلّی کرده است؛ زیرا خداوند با کلمه برای عقول تجلی نموده و با آن از چشم ها پوشیده شده است ...» 📚مشارق أنوار اليقين ؛ مؤسسة الاعلمی ؛ بیروت ص 44 رجب برسی گمان می کند که خداوند با چیزی غیر خود به نام «کلمه» از چشم ها پوشیده و مخفی شده است و اگر این کلمه نبود؛ چشم ها قادر بودند خداوند را ببینند!! اگر خداوند با کلمه خود را پوشانده باشد؛ لازم است که ذات خدا محدود و متحیّز (=دارای جهات و ابعاد) باشد. اگر چشم ها با فرض نبودنِ کلمه خدا را ببینند؛ یعنی خداوند مرکّب، دارای اجزاء، محسوس و جسمانی است!! همچنین این کلمه یا حادث است یا قدیم. اگر حادث باشد؛ هر حادثی فانی است و نتیجه این است که خداوند در گذشته بدون حجاب و قابل رؤیت بوده و در آینده نیز بدون حجاب و قابل رؤیت است که همان سخن حشویه و جاهلان اهل سنت است. و اگر قدیم باشد؛ شرک است چنان که امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: «إِنَّمَا كَلَامُهُ سُبْحَانَهُ فِعْلٌ مِنْهُ أَنْشَأَهُ وَ مَثَّلَهُ لَمْ يَكُنْ مِنْ قَبْلِ ذَلِكَ كَائِناً وَ لَوْ كَانَ‏ قَدِيماً لَكَانَ إِلَهاً ثَانِياً» (نهج البلاغة، خطبه 186) مذهب شیعه از چنین عقاید سخیف و خردستیز مبرّا است و امامان ما همواره فرموده اند که خداوند با چیزی غیر ذات خود پنهان نشده است؛ بلکه ذات او فراتر از هر حدّ و ترکیب و شباهتی است و برای همین ذاتاً محال است که چیزی او را ببیند و درک کند. امام کاظم علیه السلام فرمود: «لَيْسَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ حِجَابٌ غَيْرُ خَلْقِهِ احْتَجَبَ‏ بِغَيْرِ حِجَابٍ مَحْجُوبٍ وَ اسْتَتَرَ بِغَيْرِ سِتْرٍ مَسْتُورٍ» (بین خدا و آفریدگانش حجابی نیست مگر آفرینش او. [یعنی مخفی بودن خدا از خلق به جهت مغایرت ذاتی خالق و مخلوق است] او بدون حجاب پنهان شده و بدون پرده پوشیده است.) [التوحيد ؛ جامعه مدرسین ؛ ص179] امیرالمؤمنین علیه السلام شنید که مردی میگوید: سوگند به آن کسی که پشت هفت پرده مخفی شده است. امیرالمؤمنین ع بر پشت او زد و فرمود: چه کسی پشت هفت پرده مخفی شده است؟! گفت: خداوند. امام فرمود: مادرت به عزایت بنشیند؛ خطا کردی. بین خداوند متعال و آفریدگانش پرده و حجابی نیست؛ زیرا او با آنها است هر کجا که باشند. [توحيد الصدوق ؛ جامعه مدرسین ؛ ص184] و روایات در این معنا متواتر است. #غلات #برسی Najma @botshenasi

🔥فیض کاشانی و دفاع از تصوف، بت پرستی و غلو فیض کاشانی رساله «مشواق» را در دفاع از اصطلاحات صوفیه نوشته است. در آغاز کتاب می نویسد: «چنين گويد مؤلف اين سخنان [محمد] محسن بن مرتضى- تغمّده اللّه بالغفران- كه چون طايفه‏اى از متقشفه‏ ظاهر محبت بندگان را نسبت با جناب اقدس الهى منكر بودند و دوستان الهى را به كفر و زندقه موسوم ساخته زبان طعن در حق ايشان مى‏گشودند، به خاطر رسيد كه چند كلمه كه بدان معانى، حقايق از لباس استعارات مكشوف و اصطلاحات غريبه قوم كه در ابيات ايشان مستعمل است معروف تواند شد بنويسد ...» 📚ده رساله ؛ رساله مشواق ؛ فیض کاشانی ؛ تصحیح رسول جعفریان ؛ کتابخانه امیرالمؤمنین ع ؛ اصفهان ؛ ص237 به عنوان نمونه در مقام شرح و دفاع از تعبیر «بت» نوشته است: «بت عبارت است از هر چه پرستيده شود از ما سواى حق سبحانه ... پس اگر پرستش آن از آن روست كه مظهر حق است جل و علا، و حق در او تجلى كرده به اسمى از اسماء و صفتى از صفات حسنى، آن بت عارفان است و پرستش آن، پرستش خالق آن است، چه جميع موجودات صورت‏ حق است و حق سبحانه روح همه است ... و گاه اسم بت را مخصوص سازند به كامل و مرشدى كه قطب زمان است چه محبوب حقيقى باعتبار جميع اسماء و صفات در او جلوه‏گر آمده و به اعتبار جامعيت پرستيده شده توجّه جميع موجودات خواه به طبع و خواه به ارادت بدو است و قبله كائنات از جميع جهات اوست و زنّار عبارت است از بستن عقد ... » 📚ده رساله ؛ رساله مشواق ؛ فیض کاشانی ؛ تصحیح رسول جعفریان ؛ کتابخانه امیرالمؤمنین ع ؛ اصفهان ؛ ص262 #نقد_نواخباریه #صوفیه Najma http://telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

🌱غروی : پوشیدن لباس سیاه خلاف شرع است ! ایشان در سخنان خود میگوید که پوشیدن لباس سیاه خلاف شرع است و برخلاف سخنان رسول الله صلی الله علیه و اله و مسکوت ماندن قران است.و در تاریخ کسی لباس سیاه نپوشیده است. 🍁پاسخ : ازعدم فهم ایشان است که لباس سیاه پوشیدن در روایات به کراهت آن اشاره شده است و از حد کراهت فراتر نرفته است. پوشیدن لباس سیاه برای امام حسین علیه السلام در این مورد استثنا شده است اما علت این استثناء چیست ؟ سیاه، از جهات گوناگون، آثار و خواص مختلف دارد و به اعتبار هر یک از این خواص، در مورد یا مواردی خاص، به کار می رود . رنگ سیاه از جهتی رنگ پوشش است; یعنی سبب استتار و اختفا می گردد و برای چنین هدفی به کار گرفته می شود؛ از جهت دیگر، رنگ هیبت و تشخص است . به همین سبب، لباس رسمی شخصیت ها سیاه یا سرمه ای سیر است . در نقل های تاریخی موارد فراوان می توان یافت که برای نشان دادن هیبت و تشخص فرد، گروه، حکومت یا مسأله ای از این رنگ استفاده شده است.یکی دیگر از خواص و آثار رنگ سیاه، آن است که این رنگ به صورت طبیعی، رنگی حزن آور و دلگیر و مناسب عزا و ماتم است . از همین رو، بسیاری از مردم جهان از این رنگ برای اظهار اندوه در مرگ دوستان و عزیزان خود سود می جویند البته انتخاب رنگ سیاه در ایام سوگواری، علاوه بر نکته فوق، علتی منطقی - عاطفی نیز دارد. آن که در ماتم عزیزان خویش جامه سیاه می پوشد و در و دیوار را سیاهپوش می کند، بااین عمل می خواهد بگوید و بفهماند: عزیز از دست رفته، مایه روشنی چشم و فروغ دیدگانم بود و دفن پیکرش در دل خاک به سان افول ماه و خورشید در چاه مغرب، پهنه حیات و زندگی را در چشمم تیره و تار ساخته و زمین و زمان را در سیاهی و ظلمت فرو برده است. این مطلب شواهد گوناگون دارد. حضرت زهرا (س) هشت روز پس از شهادت حضرت رسول (ص)، بر مزار آن حضرت فریاد برآورد: «ای پدر، تو رفتی و با رفتن تو دنیا روشنی های خویش را از ما برگرفت و نعمت و خوشی اش را از ما دریغ کرد . جهان، به حسن و جمال تو، روشن و درخشان بود [ولی اکنون با رفتن تو] روز روشن آن سیاه گشته و تر و خشکش حکایت از شب های بس تاریک دارد . . . و حزن و اندوه، همواره، ملازم ماست...» در ایران باستان به سیاه پوشی در عزا اشاره شده و کافی است به شاهنامه رجوع شود یا در یونان باستان سیاه پوشی در عزا مرسوم بوده است. بستانی، در دائرة المعارف خود، رنگ سیاه را مناسب ترین رنگ عزا در تمدن اروپای قرن های اخیر گزارش کرده، می نویسد: «طول دوران عزاداری، بر حسب درجه نزدیکی به میت، از یک هفته تا یک سال طول می کشد و بیوه زنان دست کم تا یک سال عزا می گیرند و در این مدت لباس های آنان سیاه رنگ و خالی از هر گونه نقش و نگار و زیور آلات است.» در کتب تاریخی گزارش شده است که عرب، در مواقع مصیبت، جامه خویش به رنگ سیاه می کرد. در عصر پیامبر (ص) پس از پایان جنگ بدر که 70 تن از مشرکان و قریش به دست مسلمانان بر خاک هلاکت افتادند، زن های مکه در سوگ کشتگان خویش جامه سیاه پوشیدند. شعر لبید، درباره سیاهپوشی زنان نوحه گر، مورد استشهاد بسیار از کتب لغت است: یخشمن حر اوجه صحاح    فی السلب السود و فی الامساح آن زنان در حالی که لباس های سیاه عزا و پلاس مویین بر تن کرده بودند، گونه های خویش را با ناخن می خراشیدند. پس پوشیدن لباس سیاه یک امری عرفی در تمام‌ملل از قدیم الایام بوده است عالم بزرگوار مرحوم بحرانی می نویسد: بعید نیست استثناء پوشیدن لباس سیاه در ماتم امام حسین(ع) از این اخبار ( دال بر کراهت پوشیدن لباس سیاه )، چون روایات مستفیضه داریم که امر به اظهار شعائر حزن می کند و تایید می شود به روایتی که علّامه مجلسی(ره) از برقی در کتاب « محاسن » از عمر بن زین العابدین(ع) نقل می کند.( الحدائق الناصره: 7/118) ب – مرحوم علّامه نوری پس از ذکر روایاتی که حاکی از حسن و رجحان پوشیدن لباس مشکی در عزای سالار شهیدان(ع) است می نویسد: این اخبار و قضایا اشاره یا دلالت بر مکروه نبودن یا رجحان پوشیدن لباس سیاه در عزای امام حسین(ع) دارد، همانطور که سیره بر آنست.( مستدرک الوسائل : 3/328) عالم بزرگوار مرحوم سید محمد کاظم یزدی – صاحب عروه الوثقی – در پاسخ سؤالی در همین زمینه می نویسد: بلی، راجح و موجب خشنودی پیغمبر خدا و ائمه هدی(ع) است به لحا‌ظ اینکه نوعی از اظهار مصیبت و حزن است، و از بعضی اخبار هم رجحان و مطلوبیّت آن استفاده می شود بنابراین پوشیدن لباس سیاه به غرض مذکور مستثنی است. علاوه براین مطالب گفته شده سیره عدّه ای از مراجع عالیقدر تقلید از گذشته براین اصل استوار است که از اول محرم تاپایان ماه صفر جامه‌ سیاه می پوشیدند و در طول این دو ماه، جامه‌ سیاه را از تن خارج نمی کردند. در جنگ احد که 70تن از مسلمانان شهید شدند ، زنان مسلمان- ازجمله امّ سلمه- درسوگ شهیدان جامه سیاه در برکردند.( سیر‌ه‌ ابن هشام : 3/15 @botshenasi‌

ابو نعیم اصفهانی نقل می کند: هنگامیکه خبرشهادت امام حسین(ع) به امّْ سلمه رسید، د رمسجد پیامبر (ص) قبّه ای سیاه زد و جامه سیاه پوشید. (عیون الاخبار از عماد الدین ادریس قریشی /109) اسماء بنت عمیس، پس از جنگ موته در عزای همسر خویش« جعفر طیّار» لباس سیاه پوشید.( مجمع الزوائد هیثمی : 3/16) یکی از فرزندان امام زین العابدین(ع) نقل می کند که پس از شهادت امام حسین(ع)،زنان بنی هاشم در ماتم آن حضرت لباسهای سیاه و جامه های خشن پوشیدند و هرگز از سرما شکایت نمی کردند و پدرم علیّ بن الحسین(ع) به علّت (اشتغال آنها به) مراسم عزاداری برای ایشان غذا درست می کردند.( محاسن برقی / 420ح195، بحارالانوار: 45/188) هنگامی که یزید، اهل بیت رسول خدا را طلبید و آنان را میان ماندن در شام و برگشتن به مدینه مخیّر نمود، گفتند: « ما بیش از هر چیز دوست داریم که برای امام مظلوم مجلس ماتم و عزا برپا کنیم وگریه و زاری کنیم. یزید گفت: آنچه می خواهید انجام دهید. آنگاه خانه هایی را برای آنان مهیّا ساخت، پس از زنان بنی هاشم و طائفه قریش کسی باقی نماند، جز اینکه (به نشانه‌ عزاداری ) برای حسین(ع) لباس سیاه پوشیدند، و به مدت هفت روز برای آن حضرت ندبه و زاری کردند.( منتخب طریحی : 2/482، بحارالانوار: 45/196) پس از خطبه تاریخی امام سجّاد(ع) د رمسجد جامع دمشق، منهال برخاست و گفت: چگونه هستی ای فرزند رسول خدا؟امام سجاد(ع) فرمود: چگونه می شود حال کسی که پدرشبه قتل رسیده باشد و اهل و عیالش اسیر شده باشند؟ همانا من و اهل بیتم لباس عزا پوشیده ایم و پوشیدن لباس نو برما روا نیست. (مقتل ابی مخنف / 217، ناسخ التواریخ، زندگی امام سجاد علیه السلام) سلیمان بن راشد از پدرش نقل می کند که امام سجاد(ع) را دیدم که جبه ای جلو باز و سیاه رنگ و طیلسانی کبود رنگ پوشیده بود. این شیوه از سوی دیگر ائمه(ع) و بزرگانی چون ام سلمه، مختار ثقفی و سیف بن عمیره نخعی کوفی جریان داشته و در عصر غیبت تا کنون تداوم یافته است. (کافی: 6/449، وسائل: 5/34 ب 18 احکام ملابس، حدیث دوم) نعمان بن بشیر هنگامی که خبر شهادت امام حسین(ع) را به گوش اهالی مدینه رسانید، همه‌ مردها سیاه پوشیدند و فریاد و ناله سردادند. ( مقتل ابی مخنف/222) سلیمان بن ابی جعفر (عموی هارون) در تشییع پیکر مطهّر امام کاظم(ع) جامه‌ سیاه پوشیده بود. (بحارالانوار: 48/227) سیف بن عمیره، صحابی بزرگ امام کاظم(ع) در سوگنامه خود می گوید: والبس ثیاب الحزن یوم مصابه         ما بین اسود حالک او اخضر در روز شهادت آن حضرت ( روز عاشورا ) جامه های عزا بر تن کن، یا به رنگ سیاه تند و یا سبز سیر (منتخب طریحی: 2/437) این ده مورد ثابت می کند که در قرون اولیه اسلام نیز همانند روزگار ما لباس سیاه علامت عزا بوده است. قضیه اول و دوم به بانویی مربوط می شود که هفت سال همسر پیامبر (ص) بود و بیش از پنجاه سال با امامان معصوم از نزدیک مربوط، و محشور و مأنوس بوده است. ودایع امام علی و امام حسین(ع) درنزداو بود، و امام حسین(ع) او را مادر خطاب می کرد، با توجه به اینکه اقامه‌ مراسم عزا از مسائل مبتلابه بود و همواره رخ میداد، می توان عمل او را به تقریر معصومین(ع) نیز نسبت داد و عمل او را علاوه بر سیره کاشف از سنت دانست . مورد سوم درباره اسماء بنت عمیس است که همواره در محضر حضرت فاطمه زهرا و امیر المؤنان(ع) حضور داشت، عمل او نیز بیش از مسأله سیره برای ما مطرح می باشد. درمورد چهارم باید گفت که وجودافرادی چون عقیله بنی هاشم، نائبه حضرت زهرا، قهرمان کربلا، حضرت زینب کبری(ع) در میان بانوان سیاه پوش ، مسأله را از حدّ سیره بالاتر می برد. مورد پنجم نیز عیناً همانند مورد چهارم است و در حدّ حجّت شرعی است. اینک روایاتی که حاکی از قول یا عمل معصوم می باشد: اصبغ بن نباته گوید: بعد از شهادت مولای متقیان امیرالمؤمنان(ع) وارد مسجد کوفه شدم، دیدم که حضرت حسن و حسین(ع) جامه سیاه به تن کرده بودند. (در سال 352هجری معزّالدوله امر کردکه دهه اول محرم مردم لباس سیاه تن کنند و بازارها را ببندند.) بعد از شهادت امیرالمؤمنین علی(ع)، عبدالله بن عباس به سوی مردم بیرون آمد و گفت: امیرالمؤمنین از میان ما رفت و برای خود جانشینی گذاشت که اگر دوست دارید به سوی شما بیرون آید، وگرنه کسی را بر کسی (اجباری) نیست. مردم به گریه افتادند و گفتند: بیرون آید، پس امام حسن(ع) در حالی که جامه های سیاه پوشیده بود به سوی مردم بیرون آمد و برای آنان خطبه خواند. (سیاه پوشی درسوگ ائمّه نور/233به نقل از رساله آیت الله مامقامی) رسول اکرم(ص) در آستانه‌ رحلت خودسیاه پوشیده بودند، امام صادق(ع) نیز می گویند: رسول اکرم هنگام رحلت پیراهنی سیاه بر تن کرده بود. بعداز شهادت امام حسین(ع) فرشته ای از فرشتگان بهشتی بر دریاها فرود آمد و بالهای خود را بر فراز آن گسترد و سپس شیهه ای کشید و گفت: «ای اهل دریاه telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQl

ای اهل دریاها جامه عزا برتن کنید که فرزند رسول خدا (ص) را سر بریدند. (بحارالانوار : 45/221) حضرت سکینه دختر امام حسین(ع) خطاب به یزید گفت: دیشب خواب دیدم که... خادم بهشتی دستم را گرفت و داخل قصر نمود. آنجا با پنج بانوی بزرگ و نورانی روبرو شدم که در میان آنها زنی بزرگوارو نورانی تر از همه به چشم می خورد که موی پریشان کرده و لباس سیاه پوشیده بود و در دستش پیراهنی خون آلود...او فاطمه زهرا(س) بود. (بحارالانوار: 45/195) 6- امام حسن عسگری(ع) دراوصاف روز نهم ربیع فرمودند: « یَوْمَ نَزْعِ السَّوادِ» «روز بیرون آوردن جامه های سیاه است.» (مستدرک: 3/326 ب 48 از احکام ملابس ح 30 یکی نیست بگوید اقای غروی روایات را دیدی یا دهان باز کردی و مهملات بافتی ؟ #غروی #مقصره telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

🌱غروی: مدیحه سرایی و عزاداری خلاف قرآن و سنت و عزاداری و مدیحه سرایی از دست اوردهای استعمار است. اقای سید علی اصغر غروی در کتاب ارباب حکمت (سلسله مقالات ایشان) صفحه ۴۳ الی ۴۶ در باب عزاداری به دو نکته اشاره میکند. ۱-مداحان با غلو سعی دارند اهل بیت علیهم السلام جای خدا پرستیده بشوند‌ ۲-مرثیه سرایی خلاف قران و سنت است و دست اورد استعمار است. 🔹پاسخ ایشان معنای سنت را نمیداند و در روایاتی که ذکر کرده به کتب اهل سنت از جمله ابن ماجه اشاره کرده است ‌ و عزاداری سنت رسول خدا صلی الله علیه واله و ائمه هدی سلام الله علیهم میباشد و حتی انبیا علیهم السلام هم بر سید الشهدا علیه السلام گریستند‌ ما فقط ذکر منابع میکنیم‌ بحار ج ۴۵ ص۲۲۱ بحار ج ۴۵ ص ۱۹۵ مستدرک ج ۳ ص ۳۲۶ب ۴۸ اسنادی بر مدیحه سرایی در محضر اهل بیت علیهم السلام بِحارالاَنْوار، ج ۴۴، ص ۲۸۲ بِحارالاَنْوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸. اَمَالِي، شيخ مفيد، مجلس ۲۲، ح ۵.اَمَالِي، شيخ مفيد، مجلس ۴۰، ح۳. بِحارالاَنْوار، ج ۴۴، ص ۲۸۲.بِحارالاَنْوار، ج ۴۴، ص ۲۹۳.بِحارالاَنْوار، ج ۴۴، ص ۲۸۳. امام جعفر صادق عَلَيْهِ السَّلَام فرمود: راوي مي‌گويد: ما گروهي از مردم كوفه در حضور امام صادق عَلَيْهِ السَّلَام بوديم، جعفر بن عفان كه شاعر بود به محضر امام عَلَيْهِ السَّلَام او را نزديك خود قرار داد. بعد امام عَلَيْهِ السَّلَام فرمود:اي جعفر، شاعر گفت:بله خداوند مرا فداي شما كند.امام عَلَيْهِ السَّلَام فرمود: اطلاع به من رسيده كه شما شعر خوب درباره ي (جدم) امام حسين عَلَيْهِ السَّلَام مي‌گويي؟ جعفر گفت:بله.امام عَلَيْهِ السَّلَام فرمود:برايم شعر بخوان. شاعر گفت:من شعر خواندم، امام عَلَيْهِ السَّلَام و اطرافيان شروع به گريه نمودند، بعد امام صادق عَلَيْهِ السَّلَام فرمود:«يا جعفر و الله لقد شهدت ملائكه الله المقربون ههنا يسمعون قولك في الحسين عَلَيْهِ السَّلَام و لَقَدْ بَكَوْا كَمَا بَكَيْنَا و اكثر و لقد اوجب الله تعالي لك يا جعفر في ساعته الجنه باسرها و غفرالله لك. فقال عَلَيْهِ السَّلَام:يا جعفر أَلَا أَزِيدُكَ؟ قال:نَعَمْ يَا سَيِّدِي. قال عَلَيْهِ السَّلَام: مَا مِنْ أَحَدٍ قَالَ فِي الْحُسَيْنِ شِعْرًا فَبَكَي وَ أَبْكَي بِهِ إِلَّا أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ الْجَنَّةَ وَ غَفَرَ لَه». اي جعفر به خدا قسم، فرشتگان مقرب خداوند اينجا شاهد بودند و شعر تو را درباره ي امام حسين عَلَيْهِ السَّلَام شنيدند، همان طوري كه ما گريه كرديم، فرشتگان هم گريستند بلكه آنها بيشتر از ما گريه كردند و خداوند پاداش تو را بهشت كامل قرار داد و گناهانت را بخشيد.بعد امام عَلَيْهِ السَّلَام به جعفر فرمود:مي خواهي ثواب بيشتر برايت بيان كنم؟جعفر گفت: بله.امام عَلَيْهِ السَّلَام فرمود:هر كس درباره ي امام حسين عَلَيْهِ السَّلَام شعر بگويد و بگريد و بگرياند خداوند بهشت را بر او واجب خواهد نمود و گناهانش را مي‌بخشايد. خوب بود اقای غروی ابتدا مصادر شیعه و سیره اهل بیت علیهم السلام را نظری میکردند بعد سخنان سرایی میکردند. اینکه عده ای از مادحین اشعار غلو آمیز میخوانند از جهل است و این ایراد از آنها است نه عزاداری و مرثیه سرایی . اینکه با یک عده قلیل بخواهیم کلیت مبحث عزاداری که افضل قربات است را منکر شویم جز پستی چیزی نیست. عزاداری سید الشهدا علیه السلام در سیره تمام انبیا علیهم السلام موجود است‌ و انبیا علیهم السلام با گریه بر مصائب سید الشهدا علیه السلام مقرب درگاه حق شدند‌. سخنان اقای غروی جز برگرفته از سخنان وهابیت نیست و عملا تفکرات ایشان و تالیفشان سرچشمه در افکار وهابی ایشان دارد. پ.ن: اینکه ما در کانال بعضی هیئات را به خاطر اشعار غلو آمیز نقد کردیم چون امثال این اقا با این حربه بر کلیت عزاداری حمله میکنند و این دوستان جاهل چماق دست دشمنان اهل بیت علیهم السلام شدند‌ #غروی #مقصره telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

https://t.me/botshenasi/2911 https://t.me/botshenasi/2910 یکسال قبل در همچنین ایامی... شیخ حسن الهیاری : -اینکه انسان مطالب دین را به بنویسد و به مردم یاد دهد خیلی هم کاره خوبیست -نوشتن رساله عملیه مادامی که طبق کلام اهل بیت باشد و فقیه عمدا خلاف کلام ائمه علیهم السلام فتوا نداده باشد (مثل عمر و عثمان که فکر کردند شستن پا در وضو بهتر است یا مسح کردن،و به فکرشان رسید که شستن بهتر است پس ان را به رای و نظر خود وارد دین کردند)بلاشک و بلاریب کار خوبیست ولو اینکه پایش قال الصادق و قال الباقر علیهم السلام نباشد -اینکه همگی مردم بروند احادیث را بخوانند و به ان عمل کنند امکان ندارد،بلکه باید کسانی باشند زحمت بکشند تلاش کننداحادیث را بخوانند ویاد بگیرند و احکام را به مردم اموزش دهند واما امروز:........... و فردا: اللهم عجل لولیک الفرج یاصاحب الزمان الامان من شرالزمان... @botshenasi

شبهه حشویه : نام ۷۰ نفر از بدعت گذاران در قران آمده بوده و بدعت گذاران اسامی را حذف کردند ! جواب شبهه معاندین : خبرى واحد در كتب بصائر الدرجات، اختيار معرفة الرجال و الكافى كه مضمون آن طبق نقل ثقة الاسلام كلينى از قول ابى نصر بزنطى بدين شرح است: « أحمد بن محمّد بن أبى نصر قال: «دفع إلىّ ابو الحسن [موسى بن جعفر عليهما السّلام] مصحفا و قال: لا تنظر فيه ففتحته و قرأت فيه: لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا... فوجدت فيها اسم سبعين رجلا من قريش باسمائهم و أسماء آبائهم قال: فبعث إلىّ ابعث إلىّ بالمصحف»؛ به طور ارسال (با حذف سند) از ابو نصر بزنطى نقل شده كه گفت: حضرت موسى بن جعفر «عليهما السّلام» مصحفى را به من داد و فرمود: نگاه نكن در آن، پس آن را باز نمودم و قرائت كردم در آن سوره لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا... (سوره بیّنة) را، پس در اين سوره نام هفتاد مرد از قريش را با نام هاى پدران آنها يافتم. گفت حضرت به سوى من فردى را فرستاد و دستور داد كه مصحف را براى او بفرستم. - جواب اول: اين حديث از نظر سند واحد و از نظر متن در مقايسه با مضامين گوناگون آن در كتب مذكور، مضطرب است؛ بنابراين هرگز نمى توان در موضوعى با اين اهميت، يعنى اثبات متن آيات قرآن، كه جز با تواتر لفظى ثابت نمى شود، به آن استناد كرد و بر فرض صدور و اعتبار، صراحتى در متن اين حديث وجود ندارد كه اين نام‌ها از متن آيات قرآن باشد؛ همان گونه كه محدث فيض كاشانى مى گويد: «شايد آن نام‌ها در آن مصحف بيان مصداق كافران و مشركان بوده است كه از وحى گرفته شده، نه آن كه جزو متن قرآن به شمار آيد.» - جواب دوم: اين حديث نيز به دليل ارسال و معلوم نبودن واسطه و فردى كه از «احمد بن محمد ابن ابى نصر» حديث را نقل نموده، ضعيف است اما از نظر دلالت، ممكن است در اين مصحف نام هفتاد نفر از قريش به عنوان تفسير و بيان الَّذِينَ كَفَرُوا ذكر شده است و بعيد نيست اين مصحف همان مصحف امير المؤمنين «عليه السّلام» بوده است كه مشتمل بر تفسير و تأويل آيات و بيان مصاديق بوده كه پيامبر همه را از طريق وحى دريافت فرموده و براى على «عليه السّلام» املاء نموده است. آن گونه كه اين حديث را كشّى نقل نموده، حضرت، هنگامى كه در مدينه دست گير و به طرف بصره برده مى شوند، در بين راه، در «قادسيّه» اين مصحف را براى «بزنطى» مى فرستند، شايد براى اين بوده است كه به دست مأموران هارون نيفتد و اين كه فرموده اند در آن نگاه نكن اين است كه ممكن است مطالب آن نقل شود و مصلحت نبوده است كه غير امام بر محتواى آن واقف گردد و بعد كه اين حالت بحرانى برطرف مى گردد، حضرت مى فرستد و آن را پس مى گيرد. - مرحوم فيض كاشانى در ذيل اين حديث گفته است: «شايد مراد آن باشد كه اسامی مشركان را كه در اين مصحف نوشته شده، به عنوان تفسير و بيان مصداق «الّذين كفروا»، يافته است در حالى كه اين اسامى از وحى گرفته شده است نه آن كه از اجزاى قرآن است و بر همين معناست دو خبر سابقى كه مى گفت حروفى از قرآن شنيده شده است بر خلاف آن چه را كه مردم قرائت مى كنند؛ يعنى حروفى كه الفاظ قرآن را [تفسير مى كند] و مراد از آن را بيان مى كند و به وسيله وحى دانسته شده و هم چنين آن چه از اين قبيل از ائمه «عليهم السّلام» رسيده است». والسلام علی من اتّبع الهدی... #نقد_نواخباریه #تحریف_قرآن telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

🌱 تقلید مذموم قال الصادق علیه السلام:‏ إياكم‏ و التقليد فإنه من قلد في دينه هلك إن الله تعالى يقول‏ اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ‏ فلا و الله ما صلوا لهم‏ و لا صاموا و لكنهم أحلوا لهم حراما و حرموا عليهم حلالا فقلدوهم في ذلك فعبدوهم و هم‏ لا يشعرون. امام صادق علیه السلام فرمود: بپرهیزید از تقلید زیرا هر کس در دین خود تقلید کند؛ هلاک میشود. خداوند متعال فرمود: «اتّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ‏» (آنان دانشمندان و راهبان خود را به جای خدا به ربوبیت گرفتند) به خدا سوگند آنان برای دانشمندان خود نه نماز می خوانند و نه روزه می گرفتند؛ بلکه وقتی برایشان حرامی را حلال می کردند و یا حلالی را حرام می کردند از آنان تقلید می کردند. پس در واقع آنان را می پرستیدند بی آن که خود بدانند. 📚تصحيح اعتقادات الإمامية ؛ الشیخ المفید ؛ مؤتمر الشیخ المفید ؛ ص72 تقلید در مذهب شیعه تنها به عنوان رجوع جاهل به عالم معنا دارد نه آن که مردم در هر چیزی مطلقاً و بی چون و چرا از آراء و اجتهادات علماء پیروی کنند؛ حتی اگر دلیلی بر خلاف آن باشد و یا قرائن نشان دهد که آن عالم به رأی و قیاس و استحسان فتوا داده است! بی توجهی به این اصل روشن باعث شده است که بعضی از مردم بدعتها را بی چون و چرا بپذیرند و اگر یکی از اهل رأی گفت: کشف حجاب برای تحصیل جایز است؛ قبول کنند؛ اگر چه این حکم خلاف واضحات باشد و اگر بدعتگذاری گفت: دیه زن و مرد مساوی است حرفی نزنند؛ اگر چه مستلزم انکار ضروری دین و خروج از اسلام باشد و اگر دستاربندی گفت: جزیه منسوخ شده است؛ پاسخش را ندهند و اگر عبا به دوشی، موسیقی را حلال کرد؛ بار تکلیف را از دوش خود بیندازند و اگر کسی حیل مأثور ربا را حرام کرد؛ معذورش دارند و ... #چهل_حدیث @sohof2 telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw

عبدالعزيز بن مسلم گويد: ما در ايام حضرت رضا در مرو بوديم، در آغاز ورود، روز جمعه در مسجد جامع انجمن كرديم، حضار مسجد موضوع امامت را مورد بحث قرار داده و اختلاف بسيار مردم را در آن زمينه بازگو مى كردند، من خدمت آقايم رفتم و گفتگوى مردم را در بحث امامت بعرضش رسانيدم حضرت عليه السلام لبخندى زد و فرمود: اى عبدالعزيز اين مردم نفهميدند و از آراء صحيح خود فريب خورده و غافل گشتند. همانا خداى عزوجل پيغمبر خويش را قبض روح نفرمود تا دين را برايش كامل كرد و قرآن را بر او نازل فرمود كه بيان هر چيز در اوست حلال و حرام و حدود و احكام و تمام اختياجات مردم را در قرآن بيان كرده و فرمود (۳۸ سوره ۶) (چيزى در اين كتاب فرو گذار نكرديم) و در حجة الوداع كه سال آخر عمر پيغمبر (ص) بود اين آيه نازل فرمود (۳ سوره ۵) (امروز دين شما را كامل كردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و دين اسلام را براى شما پسنديدم) و موضوع امامت از كمال دين است (تا پيغمبر (ص) جانشين خود را معرفى نكند تبليغش را كامل نساخته است) و پيغمبر (ص) از دنيا نرفت تا آنكه نشانه هاى دين را براى امتش بيان كرد و راه ايشان را روشن ساخت و آنها را بر شاهراه حق واداشت و على عليه السلام را بعنوان پيشوا و امام منصوب كرد و همه احتياجات امت را بيان كرد پس هر كه گمان كند خداى عزوجل دينش را كامل نكرده قرآن را رد كرده و هر كه قرآن را كند به آن كافر است. مگر مردم مقام و منزلت امامت را در ميان امت ميدانند تا روا باشد كه باختيار و انتخاب ايشان واگذار شود، همانا امامت قدرش والاتر و شأنش بزرگتر و منزلش عالى تر و مكانش منيعتر و عمقش گودتر از آنستكه مردم با عقل خود به آن رسند يا به آرائشان آن را دريابند و يا به انتخاب خود امامى منصوى كنند، همانا امامت مقامى است كه خداى عزوجل بعد از رتبه نبوت و خلت در مرتبه سوم بابراهيم خليل عليه السلام اختصاص داده و به آن فضيلت مشرقش ساخته و نامش را بلند و استوار نموده و فرموده (۱۲۴ بقره) (همانا من ترا امام مردم گردانيدم) ابراهيم خليل عليه السلام از نهايت شاديش به آن مقام عرضكرد (از فرزندان من هم؟ ) خداى تبارك و تعالى فرمود (پيمان بر گزيده گذاشت، سپس خداى تعالى ابراهيم را شرافت داد و امامت را در فرزندان برگزيده و پاكش قرار داد و فرمود (۷۲ انبياء) (و اسحق و يعقوب را اضافه باو بخشيديم و همه را شايسته نموديم و ايشان را امام و پيشوا قرار داديم تا بفرمان ما رهبرى كنند و انجام كارهاى نيك و گزاران نماز و دادن زكوة را بايشان وحى نموديم آنها پرستندگان ما بودند) پس امامت هميشه در فرزندان او بود در دوران متوالى و از يكديگر ارث مى بردند تا خداى تعالى آن را به پيغمبر ما (ص) به ارث داد و خود اوجل و تعالى فرمود(همانا سزاوارترين مردم بابراهيم پيروان او و اين پيغمبر و اهل ايمانند و خدا ولى مؤمنانست) پس امامت مخصوص آنحضرت گشت و او بفرمان خداى تعالى و طبق آنچه خدا واجب ساخته بود، آنرا بگردن على نهاد و سپس در ميان فرزندان بر گزيده او كه خدا به آنها علم و ايمان داده جارى گشت و خدا فرموده (آنها كه علم و ايمان گرفتند، گويند در كتاب خدا تا روز رستاخيز بسر برده ايد) پس امامت تنها در ميان فرزندان على است تا روز قيامت، زيرا پس از محمد (ص) پيغمبرى نيست اين نادانان از كجا و بچه دليل براى خود امام انتخاب مى كنند: همانا امامت مقام پيغمبران و ميراث اوصياء است، همانا امامت خلافت خدا و خلافت رسول خدا (ص) و مقام اميرالمؤمنين عليه السلام و ميراث عليه السلام و ميراث حسن و حسين عليهما السلام است. همانا امامت زمانه دين و مايه نظام مسلمين و صلاح دنيا و عزت مؤمنين است: همانا امامت ريشه با نمو اسلام و شاخه بلند آنست، كامل شدن نماز و زكوة و روزه و حج و جهاد و بسيار شدن غنيمت و صدقات و اجراء حدود و احكام و نگهدارى مرزها و اطراف بوسيله امامست، امامست كه حلال خدا را حلال و حرام او را حرام كند و حدود خدا را بپا دارد و از دين خدا دفاع كند و با حكمت و اندوز و حجت رسا مردم را بطريق پروردگارش دعوت نمايد، امام مانند خورشيد طالع است كه نورش عالم را فرا گيرد و خودش در افق است بنحوى كه دستها و ديدگان به آن نرسد. امام ماه تابان چراغ فروزان، نور درخشان و ستاره ايست راهنما در شدت تاريكى‌ها و رهگذر شهرها و كويرها و گرداب درياها (يعنى زمان جهل و فتنه و سرگردانى مردم) امام آب گواراى زمان تشنگى و رهبر بسوى هدايت و نجات بخش از هلاكت گاههاست هر كه از او جدا شود هلاك شود. امام ابريست بارنده، بارانيست شتابنده، خورشيديست فروزنده سقفى است سايه دهنده، زمينى است گسترده، چشمه ايست جوشنده و بركه و گلستانست، امام همدم و رفيق، پدر مهربان، برادر برابر، مادر دلسوز به كودك، پناه بندگان خطا در گرفتارى سخت است، امام امين خداست در ميان خلقش و حجت او بربندگانش و خليفه او در در بلادش و دعوت كننده بسوى او و دفاع كننده از @botshenasi

حقوق او است، امام از گناهان پاك و از عيبها بر كنار است، بدانش مخصوص و بخويشتن دارى نشانه داراست، موجب نظام دين و عزت مسلمين و خشم منافقين و هلاك كافرين است، امام يگانه زمان خود است، كسى بهمه طرازى او نرسد، دانشمندى با او برابر نباشد، جايگزين ندارد: مانند و نظير ندارد، به تمام فضيلت مخصوص است بى آنكه خود او در طلبش رفته و بدست آورده باشد، بلكه امتيازيست كه خدا بفضل و بخشش باو عنايت فرموده. کافی ج ۱ ص ۲۸۳ #امامت telegram.me/joinchat/CMkeQTz5AQlyH1hDCEKzbw