بعضی‌ چیزها جوری اندازت هستن که انگار فقط برای تو ساخته شدن، یکیش غم این نوحه‌ست به تن من.

مگر ما دل نداریم ای خدا؟

زنان کوفه زاری کردند و گریبان چاک زدند و مردان هم با آن‌ها بگریستند. علی‌ ابن حسین بیمار بود و از بیماری ناتوان. به آواز ضعیف گفت: «اینان بر ما گریه می‌کنند، پس ما را که کشت؟»

چرا ‎کوروساوا؟ برای این که این را نقاشی می‌کرد و می‌گفت دارم طرح استوری‌بورد برای فیلم‌ام می‌زنم!

یکی از چیزهایی که تماشای فیلم‌های ‎آکیرا کوروساوا را به طرز فوق‌العاده‌ای جذاب می‌کند، این است که می‌توانید هر لحظه که دوست داشتید، روی پلانی فیلم را نگه دارید و یک عکس خوب را تماشا کنید.

کوروساوا برای کشیدن استوری‌بوردهای خودش از گچ، آب‌رنگ، گواش و سومی (تکنیک سیاه‌قلم ژاپنی) استفاده می‌کرد.

این یکی از پلان‌هایی است که برای فیلم «رن» (آشوب) طراحی کرده بود. لحظه‌ای که ویرانی هیداتورا را تصویر می‌کند. این نقاشی می‌تواند ویرانی هر کسی باشد. آن قدر که می‌توانم خودم را در آن ببینم. برای من آشوب یکی از سه اثر برتر کوروساواست. فیلمی که اقتباسی‌ست از نمایشنامه شاه لیر اثر شکسپیر. این پلانی که تصویرش را می‌بینید، تقابل جذاب شاه دیوانه و دلقک خردمند است.

در فیلم رویاها، وارد دنیای ‎ون‌گوگ می‌شود. چیزی که واقعا رویای خود کارگردان بوده است.

و این صحنه از یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین کاراکترهای عالم سینما، بانو کایدی(با اون ابروهاش).

طبیعتی که در بک‌گراند فیلم‌های کوروساوا است، بخشی از بار حمل داستان را بر دوش می‌کشد. از حرکت گرفته تا بازنمایی دنیای درون کاراکترها. سر فرصت هفت سامورایی را دوباره نگاه کنید و این بار فقط به طبیعت پشت سر کاراکترها توجه کنید. این استوری‌بورد از فیلم رویا را ببینید.