راننده جلوی درمانگاه نگه داشت پیاده شدم در سمت رسول رو باز کردم ــــ برای مراقبت از برادرم نیاز به اجازه از هیچکس ندارم حتی خودش ، پیاده شو #احسان

پیاده شدم چون بیشتر از این زشت بود جلوی راننده ، ماشین که رفت تو اگه کاری داری برو من نمیام الان میخواد بگه به مانیتور نگا نکن ، استرس نداشته باش حداقل ۸ ساعت بخواب در روز و منم هیچکدومو انجام نمیدم حوصله ی قرص و داروی جدیدم ندارم خودم همشو حفظم #رسول

سعی کردم عصبانی نشم گذاشتم حرفاشو بزنه و بعد گفتم : اگر بگم جانِ احسان بازم نمیای؟ #احسان

جان احسان ول کن ، جان احسان گیر نده #رسول

ولی بازم چیزی از وظیفه من کم نمی‌کنه یا خودت میای یا به زور میبرمت مچ دستشو محکم گرفتم و بردمش سمت پذیرش #احسان

غمگین گفتم: ولی حواسم بود ، جون من برات اهمیتی نداشت جون خودمو قسم خوردم رسول #احسان

احسانننن ....دستم.... #رسول

این چه حرفیه که تو میگی من گفتم نمیام بعدش ؟ من گفتم ول کن #رسول

در جواب حرفش فقط لبخندی تلخ زدم صدامون زدن بریم داخل منم همراش رفتم منشی با خنده گفت : بیمار زیر سن قانونیه که همراه داره ؟ قبل از اینکه رسول جواب بده گفتم : باید از روند درمان مطلع بشم و رفتیم داخل

رفتیم تو و دکتر هرچی می‌پرسید میگفتم نه خوبم که دیگه کلافه شد #رسول

در رو باز کردم و داخل رفتم... با اخم بهش خیره شده بودم... صدام بیشتر از همیشه جدی و خشمگین بود... _ خیلی سر و صدا میکنی... صندلی رو از گوشه اتاق برداشتم و روش نشستم... #مهدی

دکتر پرونده را بست و با کلافگی به رسول نگاه کرد. — پس برای چی اومدی دکتر؟ قبل از اینکه رسول جواب بدهد، میان حرفش پریدم: — میگرن عصبی داره، دکتر. دیگه قرص جوابش نمی‌ده. الانم سرش درد می‌کنه. دکتر نگاهش را از رسول گرفت و به من دوخت. — از کی شروع شده؟ رسول دستش را روی شقیقه‌اش فشار داد و آرام گفت: — چند وقته... ولی امروز شدیدتره. دکتر آهی کشید و به سمت دستگاه فشار رفت. — باید جدی‌تر پیگیری بشه. مسکن بیشتر، راه‌حل نیست.اما اول باید درد قطع بشه . دکتر آمپول را آماده کرد. رسول با دیدن آن، عصبی دستش را عقب کشید. — نه، دکتر. داروی جدید نمی‌خوام! — دردت شدیده. باید قطعش کنیم. — گفتم نمی‌خوام! همون قرص قبلی رو می‌خورم. رسول خواست از تخت پایین بیاید، اما احسان شانه‌اش را گرفت. — رسول، آروم باش. فقط همین یک بار— — ولم کن، احسان! دکتر با کلافگی به احسان نگاه کرد. — نگهش دار. احسان مردد ماند، اما وقتی رسول دوباره دستش را عقب کشید، بازوی او را گرفت. دکتر بدون فرصت دادن بیشتر، تزریق را انجام داد. رسول از درد و خشم دندان‌هایش را روی هم فشرد. — من گفتم نمی‌خوام... دکتر سرنگ را کنار گذاشت و گفت: — می‌دونم. اما با این وضعیت، اول باید درد قطع بشه.وگرنه به مغزت آسیب می‌رسید رسول چشم‌هایش را بست و با صدایی لرزان گفت: — هیچ‌کس حق نداره بدون اجازه‌ام به من دارو بزنه... احسان دستش را رها کرد و آرام گفت: چشماتو ببند بهتر میشی . بعداً وقت داری هر چقدر دلت خواست بحث کنیم با هم . #احسان