📜«بررسی روایات موهم اهانت زراره به امام ع» ✍️عمیدرضا اکبری، سایت درایات احادیث معتبر بسیار در جایگاه والای زرارة بن اعین نزد امامان، ارتباط گستردۀ او با ایشان، و فقاهت و علمش در دست است، ولی اخیراً برخی ردیه‌نگاران سلفی از سویی، و کانال‌های غلوگرا از سوی دیگر، این صحابی را آماج طعن و تکفیر خود قرار داده‌اند. از این رو در این نوشتار ابتدا به گوشه‌ای از قرائن مدح زراره اشاره کرده و اشکالات مهم‌ترین روایات ذم و لعن زراره مرور خواهد شد. سپس از میان مستندات مخالفان او به بررسی دسته‌ای می‌پردازیم که ممکن است از آن اهانت زراره به امام برداشت شود، و قرائن ضعف سندی و دلالی و معارض‌های آن‌ها را بررسی می‌کنیم. بنا بر تحقیقات، برخی از این روایات دست‌خوش تحریف و جعل بوده‌اند، و گاهی اختلاف نسخ زمینۀ سوءبرداشت شده است. نمونه‌هایی نیز مربوط به مباحثات آغاز آشنایی زراره با امام باقر (ع) بوده و در همان جلسات با رهنمودهای امام ارشاد شده است. فضای عمومی روایات لعن زراره نیز بیشتر مرتبط با نزاع بر سر استطاعت است. بنا بر مجموعه مستنداتی، امام زراره را حتی از روی تقیه لعن نکرده‌اند، بلکه روایات لعن و برائت از زراره حاصل دو فرایند بدفهمی از رد برخی نظرات زراره از سوی امام از طرفی و جعل برخی روایات از سوی دیگر بوده است. البته (از روایات مدح زراره) دو روایت تقیه‌ای‌بودن لعن زراره و سرگردانی هر دو مخدوش هستند. متن مقاله: deraayaat.ir/Zurarah @Gholow

ایام شهادت حضرت سید المرسلین و خاتم النبیین أبوالقاسم محمد المصطفى صلّی الله علیه و آله و سلّم، و سید شباب أهل الجنة الإمام أبومحمد حسن بن علي المجتبی سلام الله علیه و امام أبوالحسن علي بن موسى الرضا علیه السلام تسلیت و تعزیت باد.

📜 آموزه‌های نصیری در رساله رجعت منسوب به مفضل بن عمر علی عادل‌زاده، محمدعلی صابری فصلنامه مشرق موعود، ش۶۲ رساله رجعت منسوب به مفضل بن عمر، بزرگ‌ترین روایت الهدایة الکبری و از مهم‌ترین متون روایی درباره غیبت و ظهورِ امام مهدی عج است. این رساله در میانِ امامیان متقدّم چندان شناخته‌شده نبوده و ظاهراً از قرن ۸ق به سنت روایی امامیه راه یافته و از قرن۱۱ق به شهرت رسیده و مورد استناد بسیاری از متأخّران قرار گرفته است. این رساله اگرچه با روایاتِ دیگر، اشتراکاتِ زیادی دارد، در متن و سند آن، اشکالاتِ تاریخی و اعتقادی متعددی دیده می‌شود. مقایسه این رساله با منابع نصیری و به ویژه آثار خصیبی، نشان‌دهنده وابستگی این رساله به مذهبِ نصیری است. بنابر شواهدِ موجود، مسئول تدوین این رساله، خصیبی بوده و در پردازش آن از منابعِ امامی پیشین به عنوانِ قالبی برای بیانِ آموزه‌های نصیری بهره برده است. @gholow

شواهد جعل و تحریف در روایات حسین بن حمدان خصیبی (اشکالات تاریخی و ویژگی‌های سبکی) https://alasar.blog.ir/1400/12/08/Khasibi1 @gholow

حسین بن حمدان خصیبی و اهمیت وی در تکوین نصیریه ✍ محمد کاظم رحمتی مجله هفت آسمان، ش۳۰، تابستان ۱۳۸۵ ش، ص۱۷۳-۲۰۷ @gholow

نقد مناقب عتیق از مصادر غلات جلسه اول: سندسازی در مناقب عتیق @Gholow

التعريف بكتاب «بستان الواعظين» أحد مصادر تفسير البرهان 📝 إبراهيم جواد در این تحقیق کتاب «بستان الواعظين» یکی از مصادر ناشناخته تفسیر البرهان شناسایی شده است. بر اساس نتایج این تحقیق این کتاب در اصل «بستان الواعظین و ریاض السامعین» نوشته ابن جوزی از عالمان اهل سنت است که نسخه تحریف‌شده‌ای از آن در اختیار سید هاشم بحرانی قرار گرفته است. در این نسخه، برخی روایات که مضامین عامی صریح‌تری داشته، تغییر شکل یافته و‌ رنگ شیعی به خود گرفته است. https://alasar.blog.ir/1401/06/13/Bustan @Gholow

انگیزۀ شیخ صدوق در نقل بعضی روایات نامعتبر https://deraayaat.ir/saduq-naql/ ✍️ عمیدرضا اکبری محدثان قدیم در روایت‌گری احادیث انگیزه‌های گوناگونی داشته‌اند که تنها یکی از آنها نقل روایت به عنوان حجت است. بنا بر تصریح برخی از خود قدما، سیرۀ عمومی محدثان بر این نبوده که تنها احادیث حجت را نقل کنند... @Gholow

درنگی در عوامل تعارض در روایات، و قاعده «الجمع مهما امكن اولی من الطرح» ✍️ عمیدرضا اکبری از اشتباهات رایج در مواجهه با منابع روایی منتسب به شیعه این است که تلاش می‌شود در حد توان اختلافات اخبار بر وجوهی مانند تقیه حمل شود، تا این اختلافات به هیچ وجه از میزان اعتبار کتب روایی شیعه نکاهد. صد البته بسیاری از اختلافات با وجوه عرفی قابل جمع است. ولی واقع آنکه دسته زیادی از اختلافات جهاتی دیگر دارد، که توضیح آن در روایات نیز آمده، و در پژوهش‌های تطبیقی جدید نیز نمونه‌های بسیاری برای آن معرفی و تبیین شده است؛ وجوهی مانند: 1- تفاوت قیود و ظروف اخبار و امکان جمع؛ 2- نَسخ اخبار؛ 3- سهو و ضعف در نقل به معنا؛ 4- وضع و جعل؛ 5- و در آخر تقیه با شرایط خودش. نقد قاعده «الجمع مهما امكن اولی من الطرح» هم‌چنین در سده‌های اخیر قاعده‌ای در میان جمعی از عالمان رایج شده که بر اساس آن بسیاری اوقات جمع حداکثری میان اخبار مختلف را ترجیح می‌دهند، و حتی اگر یک طرف از اخبار روایاتی بسیار ضعیف و غریب داشته باشد، برای رفع تعارض آنها تلاش می‌کنند. به تعبیر مشهور «الجمع مهما أمكن بارتكاب خلاف ظاهر لازم». این رویکرد در واقع متکی به این انگاره است که ریشه این روایات همواره به یک جا می‌رسد، و به تعبیری اصالت و اعتبار همگی یکی انگاشته می‌شود. اما روش صحیح این است که... تفصیل مقاله: 🔹 deraayaat.ir/elale_taaroz @Gholow