او #محسن_چاوشی 🔸گفتارگاه: جانْ بی جمالِ جانان میلِ جهان ندارد هر کس که این ندارد حقّا که آن ندارد با هیچ کس نشانی زان دِلْسِتان ندیدم یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد #حافظ جان بی‏لقای مهدی ذوقی چنان ندارد وانکس که این ندارد حقا که آن ندارد با هیچ کس نشانی از حضرتش ندیدم یا کس خبر نبخشد، یا او نشان ندارد #فیض_کاشانی #نیمه_شعبان ✍🏻 ۲۵ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

#مصاف با اژه‌ای 🔸گفتارگاه: منان رئیسی، نماینده‌ای که اسم انقلابی را یدک می‌کشد اما رسمش را بلد نیست، در کانال خود کلیپی تقطیع‌شده از رئیس دستگاه قضا منتشر کرده و با آب‌وتاب نوشته: «حمایت تمام‌قد قاضی‌القضات از قانون‌شکنی را ببینید!» که یعنی چه؟ یعنی به زعم ایشان، آقای #اژه‌ای از حضور #محمدجواد_ظریف در جایگاه معاونت راهبردی #پزشکیان دفاع کرده است! حالا بماند که این برداشت تا چه حد از انصاف و عقلانیت فاصله دارد، اما مسئله مهم‌تر این است: وقتی یک نماینده مجلس، آن هم نماینده‌ی شهر قم، که دست‌برقضا مدعی انقلابی‌گری هم هست، تا این اندازه تحت تأثیر یک ویدئوی تقطیع‌شده قرار می‌گیرد و این‌چنین بی‌محابا به رئیس یکی از قوای کشور می‌تازد، دیگر چه انتظاری از هواداران این طیف دارید؟ وقتی بزرگ‌ترشان این‌طور بی‌محابا، بدون اسناد و مدارک، سوت می‌زند، معلوم است که بدنه هواداری‌شان جوش می‌آورد و زمین و زمان را به هم می‌دوزد! این جماعت به‌جای آنکه اهل تحلیل باشند، اهل جَو اند؛ به‌جای آنکه پای حقیقت بایستند، پای کلیپ‌های تقطیع‌شده می‌نشینند و به‌جای آنکه باعقلانیت گفتمان‌سازی کنند، با هیجان‌زدگی جنجال‌سازی می‌کنند. مشکل کجاست؟ مشکل از جایی شروع می‌شود که حرف زدن جای فکر کردن را بگیرد، که هیجان‌زدگی جای تحلیل را پر کند، که موج‌سواری روی احساسات، بشود مدل کارِ سیاسی! این مدل رفتار، نه سیاست است و نه تدبیر، بلکه نسخه‌ای خطرناک از پوپولیسم رسانه‌ای است که نه برای انقلاب منفعت دارد و نه برای نظام! اگر مدعی انقلابی‌گری هستید، لااقل یاد بگیرید که انقلاب، با تحلیل و تدبیر زنده است، نه با کلیپ‌های زرد و هیاهوی بی‌منطق! بله آقای رئیسی! این راهی که شما و امثال شما در پیش گرفته‌اید، نه به انقلابی‌گری می‌رسد، نه به عدالت، نه به روشنگری! این، تنها بنزین روی آتشِ هیجان‌زدگی است. ✍🏻 ۲۷ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

یادداشتی سه قسمتی 🔘قسمت اول پزشکیان 🔸گفتارگاه: مسعود پزشکیان همان کسی که در روزهای تبلیغات، با شعار مذاکره آمد، از گفت‌وگو گفت، از بستن با دنیا، از باز شدن قفل‌هایی که کلیدش نه در دستان خودمان، بلکه در جیب دیگران بود! او می‌گفت که باید با جهان تعامل کرد، باید از دشمنی‌های بیهوده پرهیز کرد، باید منافع کشور را در نظر گرفت، نه غرور و تعصب را. اما سیاست، صحنه عمل است، نه تریبون وعده و وعید! انتخابات که تمام شد، تازه بازی واقعی شروع شد. دیگر بحث مناظره و سخنرانی و جلب آرا در میان نبود؛ حالا باید تصمیم گرفته می‌شد، آن‌هم نه در فضای انتخاباتی، بلکه در دنیای واقعی، در میدان سخت سیاست. درست در زمانی که بحث مذاکره در کشور داغ بود ناگهان شرایط  تغییر کرد، معادلات بین‌المللی چرخید و ناگهان #دونالد_ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، سندی را امضا کرد که معنای آن برای همه روشن بود: فشار حداکثری علیه ایران. در این بین هم #رهبر_انقلاب در تحلیل این وضعیت، نه از سر احساسات و نه تحت تأثیر فضای سیاسی داخلی، بلکه بر اساس تجربه‌ای که پیش‌تر آزموده شده بود، موضعی روشن اتخاذ کردند و با صراحت و قاطعیت اعلام کرد: که مذاکره با آمریکا نه هوشمندانه است، نه عاقلانه و نه شرافتمندانه. و مهم‌تر از همه، هیچ تأثیری در حل مشکلات کشور ندارد، دلیل: تجربه. حالا وقت آن بود که مدعیان وفاق، پای کار بیایند. اینجا باید دید چه کسی مرد میدان است و در این میدان، #پزشکیان اولین کسی بود که صفش را مشخص کرد. او که روزی با پرچم مذاکره آمده بود، حالا بدون هیچ تردیدی، پشت سر رهبری ایستاد. این یعنی چه؟ آیا پزشکیان تغییر کرده بود؟ آیا پزشکیان، آن پزشکیان سابق نبود؟ آیا او که روزی از مذاکره می‌گفت، حالا راه دیگری را برگزیده بود؟ یا اینکه سیاست، میدان لجاجت نیست، بلکه عرصه‌ای است که باید با زمانه حرکت کرد؟ پزشکیان، شاید هنوز به همان باورهای گذشته خود معتقد باشد، اما به‌خوبی دریافت که سیاست، عرصه انعطاف است. وقتی شرایط تغییر می‌کند، سیاستمداری که بخواهد همچنان بر مواضع پیشین خود پافشاری کند، نه سیاستمدار است و نه واقع‌بین. این فقط پرده اول نمایش بود. پزشکیان با مواضع خود به نحوی اعلام کرد که مگر می‌شود وقتی شرایط تغییر کرده، باز هم بر حرف گذشته اصرار ورزید؟ سیاست، میدان لجاجت نیست، و این همان نقطه‌ای بود که نشان می‌داد پزشکیان، مرد سیاست است. ✍🏻 ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

یادداشتی سه قسمتی 🔘قسمت دوم قالیباف 🔸گفتارگاه: قالیباف، از آن دست چهره‌هایی است که همیشه زیر ضرب تندروها بوده است. یک روز متهم به سازش می‌شود، روز دیگر به تک‌روی. گاهی برچسب می‌خورد که بیش از حد با دولت‌ مماشات می‌کند، گاهی هم از او چهره‌ای می‌سازند که در پی قبضه کردن قدرت است. اما فارغ از همه این روایت‌ها، یک چیز در کارنامه او روشن است: او اهل کار است. از همان روزهای شهرداری تهران که خاک پروژه‌ها را می‌خورد تا حالا که ردای ریاست #مجلس را بر تن کرده، اهل کار بوده. وقتی دولت جدید روی کار آمد، می‌توانست به رسم سیاست‌بازی‌های همیشگی، شمشیر را از رو ببندد. می‌توانست بنشیند و بشمارد که دولت کجاها ضعف دارد، کجاها کم آورده، کجاها ناکارآمد است. فرصت کم نبود! می‌توانست زمین بازی را برای دولت سخت کند، خودش را اپوزیسیون درون‌حکومتی جا بزند اما این کار را نکرد! #قالیباف مسیر دیگری را انتخاب کرد: همراهی، نه مقابله. تعامل، نه تخریب. همکاری، نه کارشکنی. این یعنی چه؟ یعنی او فهمیده که این کشور، جای دعواهای بی‌پایان جناحی نیست. یعنی او فهمیده که بازی سنتی سیاست، که در آن هر جناحی فقط به فکر حذف رقیب است، به بن‌بست رسیده. نه اصلاح‌طلبان، نه اصول‌گرایان، نه حتی آنان که خود را فراتر از این دو می‌دانند، هیچ‌کدام با حذف دیگری نمی‌توانند کشور را اداره کنند. اینجا همان جایی است که قالیباف مسیرش را از خیلی‌ها جدا می‌کند. او، به جای آنکه مثل برخی، از تریبون‌ها برای کوبیدن دولت استفاده کند، دست به کار شد تا کار زمین‌مانده را جلو ببرد. نه اینکه بی‌نقص باشد، نه اینکه اشتباه نداشته باشد. برای او، مجلس، نه پایگاهی برای جنگ قدرت، که ابزاری برای مدیریت کشور است. اما این روش، دشمن هم دارد! قالیباف، همان‌طور که میان کارگزاران نظام، مقبولیت دارد، در میان تندروها، همواره زیر ضرب بوده است. در این میان، #پزشکیان هم مسیری مشابه را انتخاب کرد. او که روزی پرچم مذاکره را بالا برده بود، حالا در چارچوب جدید سیاست خارجی کشور، از تصمیم کلان حاکمیت حمایت کرد. او فهمید که سیاست، بازی لجاجت نیست. اگر روزی مذاکره را لازم می‌دانست، حالا به این نتیجه رسیده که باید پشت تصمیمی بایستد که منافع ملی را تأمین می‌کند. اما این انتخاب، کار آسانی نبود. هم قالیباف، هم پزشکیان، هر دو می‌توانستند مسیرهای دیگری بروند. می‌توانستند وارد بازی‌های سیاسی شوند، می‌توانستند روی موج انتقاد سوار شوند و برای خودشان پایگاه جدیدی بسازند. اما ترجیح دادند به‌جای آنکه در نقش مخالف‌خوان ظاهر شوند، در مسیر همکاری قدم بردارند. ✍🏻 ۲۹ بهمن ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

برشی از متن: هم قالیباف، هم پزشکیان، هر دو می‌توانستند مسیرهای دیگری بروند. می‌توانستند وارد بازی‌های سیاسی شوند، می‌توانستند روی موج انتقاد سوار شوند و برای خودشان پایگاه جدیدی بسازند. اما ترجیح دادند به‌جای آنکه در نقش مخالف‌خوان ظاهر شوند، در مسیر همکاری قدم بردارند.

یادداشتی سه قسمتی 🔘قسمت سوم سخنرانی ۲۲بهمن 🔸گفتارگاه: #مسعود_پزشکیان، در ۲۲ بهمن، درست همان‌جا که باید، همان حرفی را زد که باید. بی‌هیچ تعارف، بی‌آنکه بخواهد بازی کلمات کند، بی‌آنکه در لحنش لرزشی باشد، گفت آنچه را که باید گفته می‌شد: «اصلاً آمریکایی‌ها دنبال مذاکره نیستند که حالا بخواهیم با ترامپ مذاکره کنیم یا نکنیم!» سیاست ایران، طی چند ماه اخیر در چنبره‌ی این پرسش دست‌وپا زد که مذاکره کنیم یا نه؟ اما پزشکیان، با یک جمله، پرونده‌ی این خیال‌بافی را بست. مذاکره، وقتی معنا دارد که طرف مقابلت، اهل معامله باشد، نه آنکه هر بار، تحریمی تازه رو کند و مدام نقشه‌ی براندازی بکشد! آمریکا، نه با اوبامایش، نه با ترامپش، نه با بایدنش، دنبال مذاکره نبوده و نیست. این را تاریخ بارها ثابت کرده است. هدف همیشه یک چیز بوده: ایران را در دو راهی تسلیم یا تحریم نگه دارد. فشار بیاورد، وعده بدهد، یکی را عملی کند، یکی را معلق نگه دارد، درست تا لحظه‌ای که طرف مقابل، خودش برای تسلیم شدن پیش‌قدم شود. این را ندیدیم؟ مگر در برجام جز این شد؟ مگر قرار نبود تحریم‌ها لغو شوند؟ مگر قرار نبود گره‌های اقتصادی باز شوند؟ اما هر بار، چیزی جز فشار بیشتر نصیب ایران نشد. این درس را تاریخ داده است، اما چه سود که بعضی هنوز باور ندارند! اما پزشکیان، درس دیگری هم داد؛ او نه دوقطبی ساخت، نه سیاست را به میدان شعار تبدیل کرد. نگفت یا تسلیم یا جنگ! نگفت یا مذاکره یا نابودی! بلکه حرف حساب زد: «مذاکره با آمریکا، وقتی که خودش دنبال مذاکره نیست، فقط خیال‌پردازی است!» چند روز بعد، وقتی #رهبر_انقلاب از مواضع پزشکیان تجلیل کرد، معلوم شد که این جمله، فقط یک اظهار نظر نبود؛ بالاخره کسی که درست ببیند، درست بفهمد، و درست موضع بگیرد، مورد تأیید قرار می‌گیرد. پزشکیان، از آن دسته رؤسای‌جمهور نبود که با نوسان دلار، موضع‌شان هم نوسان کند. از آن‌ها نبود که یک روز در کنار رهبری باشند و روز دیگر، با دوقطبی‌سازی، خود را در نقطه‌ی مقابل قرار دهند. نه! پزشکیان، این اشتباه را نکرد. او فهمید که سیاست خارجی، یعنی داشتن موضعی درست، در زمان درست، در مکان درست. و این همان چیزی بود که در ۲۲ بهمن، با قاطعیت اعلام کرد: «اگر آمریکا واقعاً دنبال مذاکره بود، از این غلط‌ها (اشاره به سیاست فشار حداکثری ترامپ) نمی‌کرد!». اما یک سؤال: آیا این ایستادگی، این قاطعیت، این هماهنگی با حاکمیت، تنها نتیجه‌ی نگاه پزشکیان بود؟ یا رفتار #قالیباف هم در این مسیر بی‌اثر نبود؟ اینکه پزشکیان، این همه وقت از وفاق گفت، اما قالیباف نه‌تنها او را تخریب نکرد، بلکه خود نیز در همین مسیر حرکت کرد، آیا نتیجه‌اش چیزی جز این شد که رئیس‌جمهور، به‌جای نشان دادن ضعف، محکم بایستد؟ اینجاست که تفاوت قالیباف با دیگران مشخص می‌شود. نه مثل بعضی‌ها چوب لای چرخ دولت گذاشت! نه دنبال تسویه‌حساب جناحی بود. و این، همان سیاستی بود که ایران به آن نیاز داشت. اینکه اگر دولتی سر کار است، کمک شود؛ اگر اشتباهی دارد، نقد شود؛ اما نه آن‌طور که دشمن، ذوق‌زده شود! و حالا پزشکیان ایستاده! و این ایستادن، نتیجه‌ی همان همکاری است که قالیباف از روز اول نشان داد! ✍🏻 ۲ اسفند ۱۴۰۳ 🔹@GoftarGah

پزشکیان: ترامپ می‌گوید می‌خواهم مذاکره کنم و همزمان می‌خواهد تمام راه‌ها را به روی ایران ببندد! تو اگر اهل مذاکره بودی از این غلط‌ها نمی‌کردی!

تجلیل رهبر انقلاب از سخنان صریح و راهگشای رئیس جمهور در روز ۲۲ بهمن: این سخنان مکمل حرکت بزرگ مردم بود.

برشی از متن: پزشکیان، این همه وقت از وفاق گفت، اما قالیباف نه‌تنها او را تخریب نکرد، بلکه خود نیز در همین مسیر حرکت کرد، آیا نتیجه‌اش چیزی جز این شد که رئیس‌جمهور، به‌جای نشان دادن ضعف، محکم بایستد؟