* حیّ‌علی‌العزاء ، حیّ‌علی‌البکاء .. پیراهن سیاه ِنوکری را از انتهای گنجه بیرون آورده و بر تن می‌کنم . زیبایی خانه را سیاهی ِکتیبه‌ها و پرچم‌ها تامین می‌کند . شال ِعزای ِحسین را بر دوش نهاده و کبوتر ِبی‌قرار ِدلم را ، راهی ِهیئت می‌کنم . امسال هم ، همچون سال‌های پیشین ، با اشتیاق ِفراوان همراه رفیقانم به مجلس عزای ارباب می‌روم و برایش نوکری می‌کنم . برای روضه‌هایت جان می‌دهم و با نوای ِ نوحه‌خوان به یاد مظلومیتت می‌گریم . به یاد صدای مظلومانه‌ات در درون قتلگاه ، ناله‌ی "انا مظلوم" و ترنم حزن‌ناک "بنیّ سردادن" مادرت ، هق‌هق می‌کنم . دستم را بر سینه می‌کوبم ، تا برای همیشه مهرت در سینه‌ام ماندگار باشد . عشق شما همچون چشمه‌ای فروزان است که می‌جوشد و لحظه‌ای خشک نخواهد شد ! _ یا اباعبدالله ؛ باز هم برای نوکرهایت پدری کرده‌ای و با باری از گناه دستمان را به محرم رساندی . . آقا سلام ، ماه ِمحرم رسیده است :) ‌.

وقتی هوای شهر نفس‌گیر است ، ما با روضه‌ی حسین نفس تازه می‌کنیم . .

اگه باهات خیلی صمیمی بشم ، دیگه از رعایت علائم نگارشی تو جمله‌هام خبری نیست .

تجربه ثابت کرده ، محتوا هرچی چرت‌تر طرفدارش بیشتر .

[ إنّهُ مَعَکُم ] ؛ دلگرمی بالاتر از این ؟!

-

* نمُردیم . نمُردیم و زنده موندیم . نمُردیم و به محرمت رسیدیم . نمُردیم و تونستیم در خونه‌ت انقدر گریه کنیم ، تا حاجتامونو از خود خانم‌ سه‌ساله بگیریم . نمُردیم و دست‌تودست رفیقامون اومدیم هیئت ، انقدر ضجه زدیم تا برات ِکربلامونو بگیریم . نمُردیم و اومدیم تا تو روضه‌هات جونمونو بگیری . نمُردیم و رسیدیم به شبای قشنگ محرّمت ، تا جونمونو نذر رقیه‌ت کنیم . نمُردیم و بعد هیئت چای روضه نصیبمون شد . نمُردیم و طعم دلچسب غذای نذری‌ت به ما هم رسید . نمُردیم و رسیدیم به همه‌ی دلخوشی‌مون ، که همین هیئات و روضه‌هاست .. ولی اگه از داغ غمت وسط روضه‌ها جون ندادیم و نمُردیم ؛ ما رو ببخش . .

طوری که واسه نوشتن یه متن پادکست اونم برای اولاد امام حسین ، که الهی قربونشون برم ، شب تا صبح هزاربار متنو تغییر میدی که مبادا یه‌جای متن بلنگه . و واسه گرفتن ایده و .. با گریه فقط به خودشون توسل می‌کنی :)))))) .

-

* با اینکه چند دقیقه‌ای از بهتر شدن حالم می‌گذشت ، اما هنوز درد توی قفسه سینم رو حس می‌کردم ؛ با این‌حال ، هنوز داشتم قبطه می‌خوردم که چرا نباید از داغ این روضه بمیرم ؟ آخه مگه میشه ؟! مگه یه دختر سه‌ساله چیکار کرده که باید در جواب گریه‌هاش کتک بخوره ؟ چرا باید تازیانه بشه پاسخ بی‌تابی‌ها و دلتنگی‌ها واسه باباش ؟ اصلا مگه دختربچه زدن داره ؟ آخه نامردا ؛ صورت رقیه حتی از دست شما بی‌مروت‌ها هم کوچیک‌تر بود . . موهای ِسوخته ، سفیدی ِموها ، گوش‌ ِپاره شده و خونین ، کبودی ِصورت ، آبله‌ی پا ، قد ِخمیده .. اینا هیچ‌کدوم نه توی قصه‌هاست ، و نه توهمات ذهن ! اینا همش سهم نازدونه‌سه‌ساله اباعبدالله شده بود . طفلی که هیچ آزاری نداشت ! . . وقتی به غم روضه‌ش ، به سنگینی این داغ فکر می‌کنم ؛ با خودم میگم کاش پای غمت مُرده بودم .. راستی ، خانوم‌سه‌ساله ؟! میشه با دستای کوچولوت ، گره‌ی کربلای جامونده‌ها و دلتنگا رو باز کنی ؟ میشه سفارشمونو به بابایی‌ت بکنی ؟ آخه تو بگی نه نمیاره :) . .