بلاخره

خب دیگه از چنتا آهنگ که نه فَرا آهنگ رو نمایی کردیم و حالا بریم تا ایتا بدبخت تر نکرده مارو

لحافِ انزوا را که تکه‌تکه شده، دَرهم بگیر؛ چون فصلِ انجماد و خمودگی که برسد، فرسودگی بر دوشِ تو خیمه می‌زند، سرد، و فجیع. صبر زاده‌ی چیست؟ بسترِ فقدان و عادت، صبر زایید؛ شرم بر این هم‌آغوشی. زیرِ کتری روشن است تا مگر خاموشیِ وقاری که سال‌هاست جامعه را بیمار کرده روشنی گیرد؛ هرچند شاید کذب باشد و میلِ چای‌ست که در من افتاده است.