من با نگین سخن با این شاعر گرانقدر آشنا شدم.

اولین بار بود کتاب به اون سنگینی رو گرفته بودم دستم. نیت کردم، برای آقای حقیقت یه فاتحه خوندم و بازش کردم. در اومد که "دوش بگو باده کجا خورده‌ای؟". شعر رو خوندم. اسم شاعر نوشته بود هلالی جغتائی. اول به فامیلش خندیدم، و همونجا باهاش رفیق شدم.

کاش انقد لال نبودم

چیزهای زیادی رو با خودم به گور خواهم برد. بسیار بیشتر از چیزهایی که در زندگی داشتم. @ir_tavabin

‌

رنگو از کارتون‌های محبوبِ کودکیم😭❤️‍🔥

این دوتا رو

خواب هام حقیقت خودم رو که نمیخوام باهاش روبه‌رو شم و قبولش کنم بهم نشون میده.

دوتا دوتا خرما ها را در دهانم می‌گذارم. سعی می‌کنم بی صدا بجوم و بیشتر به صدای آرام عقربه های ساعت دیواری و چکه های آب از سقف اتاقم گوش دهم. زندگی فلاکت باری است اما خرما ها همه چیز را شیرین تر از قبل می‌کنند.

واقعا عشق جوخه اعدام است