چند روز پیش بعد از مدت‌ها با بچه‌ها رفتیم یه تئاتر خیلی قشنگ و دوست‌داشتنی که همراه باهاش هم خندیدیم، هم اشک ریختیم... ولی جدای از اینها یه جایی شخصیت اصلی داستان یه دیالوگ ماندگار گفت ؛ «انتخاب معجون عجیبیه، و زندگی چه شیرینیِ تلخی داره...» #خودنوشت

و من فکر می‌کنم، اون عشقی که از اعماق وجود آدمی سر بر میاره، درواقع همون شیرینیِ تلخی‌های زندگی آدم هست... #خودنوشت

حالا من از شما می‌پرسم که بنظرتون شیرینیِ تلخی‌های زندگی‌تون چیه؟

-

اما اگر هیچ‌ چیز نتواند ما را از مرگ برهاند، لااقل عشق از زندگی نجات‌مان خواهد داد...

گاهی آدم ترجیح می دهد با گوسفندها زندگی کند که لال اند و فقط دنبال آب و غذا هستند، یا ترجیح می دهد مثل کتاب ها باشد که وقتی آدم دلش می خواهد گوش بدهد، داستان های باور نکردنی برایش تعریف می کنند. وقتی با آدمها حرف میزنی، چیزهایی می گویند که نمیدانی چه جوری به گفتگو ادامه بدهی… آدم‌ها حرف های غریبی می زنند! 「کیمیاگر| پائولو کوئیلو」 #تیکه‌کتاب

-

آدم‌ها گاهی ؛ حرف‌های غریبی می‌زنن رفتارهای غریبی می‌کنن و غریبه می‌شن... #خودنوشت

غریبه شدنِ کسی که با اون مثل دو روح بودین در یه کالبد ممکنه چه حسی داشته باشه؟ غریبه شدن آدمی با خودش؟ #خودنوشت

اونجایی که #نظامی میگه ؛ تا چند باشی درد من؟ درمان من شو ساعتی..

؛