؛

آخرِ هفته‌ی پیش، روی تنِ کویریِ شهرمون چنان بارونی اومد که روح شهر رو تازه کرد ... نم‌نم بارون از زنگ تفریح آخر شروع شد و حالا مگه بچه‌ها حیاط و بارون رو بیخیال می‌شدن برن کلاس؟ ولی بالاخره که باید می‌رفتیم و رفتیم. ولی باز مگه می‌شد از بارونی که هر لحظه تندتر به پنجره‌ها می‌خورد، غافل شد؟ انگار که بارون هم حضور ما رو می‌طلبید و این خواهش رو با طنین برخورد قطراتش با پنجره، زمزمه می‌کرد ... :) #خودنوشت

خلاصه که دبیر زبان مون که البته باید بگم از اون دبیرهای پایه و تودل‌برویی هست که من به شخصه دلم می‌خواد حداقل واسه یه بارم شده لپ‌هاشو بکشم ◍•ᴗ•◍ ؛ با اصرار های پی در پیِ ما و حواس‌های پرت شده‌مون به بارون و هوای تر و تازه‌ی بیرون، راضی شد ادامه‌ی کلاس، توی حیاط و زیرِ آلاچیق‌ها برگزار بشه :))) باید بگم که از اولین و قشنگ‌ترین‌ اتفاقاتی بود که امسال تجربه کردم، و البته از آخرین خاطراتی که از این مدرسه و بچه‌ها برام می‌مونه ... #خودنوشت

اگه باد اومد، اگه بارون... چه خورشید بود و چه نبود تو آسمون #موزیک✨🐢

-

گاهی باید رویید از پس آن باران ، گاهی باید خندید بر غمی بی پایان ... #سهراب‌سپهری

زندگی..؟

احساس پوچی دارم به همه چیز و همه کس. حتی به خودم. الان دقیقا اون نقطه‌ام که مولانا خودش رو "هیچ‌کس" معرفی می‌کنه، و شمس میگه : مقام هیچ‌کس مرتبه‌ی بلندی‌ست! در پاسخ مولانا میگه : پس من هیچ‌کس هم نیستم.. #خودنوشت

من حتی هیچ‌کس هم نیستم.

؛

ه‍‌ی‍‍‌چ ؛ اگر سایه پذیرد منم آن سایهٔ ه‍‌ی‍‌چ .

#بماند اینجا به یادگار؛ از دبیری که ازش نه فقط درس ریاضیات، بلکه درس زندگی گرفتم:) از بین اشکالِ هندسی، دایره‌ها دوست‌داشتنی ترند! کاش همه‌ی آدم ها دایره بودند.. دایره‌ای که؛ نه گوشه‌ای دارد برایِ زخم زدن، نه مارپیچی برای دور زدن و نه زاویه‌ای برای بد دیدن، دایره اصلاً پیچیده نیست... کاش آدم ها مثل دایره ساده بودند و شناختنشان اینقدر سخت نبود!