خانم می‌پرسید: هرکی از چی تو زمستون خوشش می‌آد؟ همایون‌خله گفت: از شیر سرد. آندره گفت: از برف. من گفتم: از تعطیلی مدرسه، به خاطر برف. تو گفتی: از بوی پوست پرتقال سوخته روی بخاری، وسط روز برفی. می‌دونستم تو یه چیزی می‌گی که شبیه بقیه نیست... تو فرق داشتی گلی:)

!

آقای قاضی! من معترضم به دنیا _فرمودید به چه جرمی؟ به جرم.. به جرم سیاهی! سیاهی و تباهی ِبی‌پایان _ از خودتون دفاع کنید. ولی دنیا ساکت‌تر از همیشه بود ساکت‌تر از قبرستان‌هایش و اما درونش آشوبی بود، پرهیاهو تر از آشوب های درونش و انگار نه انگار که این، دنیاست! تماما دریا شده بود؛ آرام، اندوهگین و زیبا و معصوم جلوه می‌کرد، مظلوم‌تر از تمام مظلومان خاورمیانه‌اش... #خودنوشت

کِه می‌دانست یا می‌توانست بفهمد، که خود دنیا نیز تسلیم و دست‌بسته‌ی سرنوشت است چرا هیچکس یقیه‌ی سرنوشت را نمیگرفت؟ او بود که کودکی را یتیم، معلول، بیمار و یا خواسته نشده، بر چرخ‌وفلک دنیا سوار می‌کرد عزیزی را می‌برد، عاشقی را چشم به راه و محکوم معشوقی را مجبور بزرگی را ناامید کوچکی را ناچار به امیدی واهی در دست ِثانیه‌ها رها می‌کرد بمب جنگ‌ و تفرقه را انداخته و به بی‌منصفانه ترین شیوه‌ی ممکن، آدمی را اسیر و ابیرِ روزها، ساعت‌ها و دقیقه‌ها کرده و درنهایت همه را شاکی و گله‌مند ِدنیا می‌کرد. «ولی.. که می‌دانست که مجرم واقعی، کیست؟» #خودنوشت

؛

اصلا همین که ایشون میگه؛ زندگی یک کلاف پر پیج است اولش هیچ و آخرش هیچ است

من فقط یک رویا دارم.. اینکه وطنم را برایم بگذارید بدون جنگ، بدون ویرانی بدون مصیبت، بدون رنج همه‌ی مناسب و کاسبی‌ها را بردارید و بروید. اما وطنم را برایم باقی بگذارید...

هوا بوی سوگ میدهد.