_

سایه نشو، زنده بمون.

زنده بمون.

Hang In There

به‌خدا کز غم ِعشقت نگریزم، نگریزم...

تاسیان یه حسه ولی نه فقط حسی که در غروب از دست رفتن عزیز، چیره میشه گاهی هم غروب ِپایان ِیه لحظه‌اس و تبدیل شدن اون لحظه به خاطره اس مثل خود ِغروب ، که پایان روزِ و پایان یعنی از دست رفتن از دست دادن #خودنوشت

و هر غروبی برای هر کسی می‌تونه به هر نوعی تاسیان باشه. مثلاً برای من، چون امشب دیگه هیئت‌مون نبود، دیگه نمی‌تونم تا محرم سال بعد تموم رفیق‌های کوچیک و بزرگم رو ببینم. چون هربار که چایی بخورم، دل‌تنگ میشم واسه طعم چایی‌های اونجا برای اون رفیقم؛ چون باید برمی‌گشت تهران و شاید که دلش جاموند اینجا.. اما برای همسایه روبرویی‌مون؛ چون عزیز از دست داده، و حالا غروب‌ها براش بوی دلتنگی می‌ده و شاید برای اون پیرزن ِدوتا کوچه اون‌طرف‌تر؛ چون دیگه کسی نیست که منتظر برگشتنش باشه برای حاج‌خانوم ِسرکوچه؛ که دلش از بچه‌هاش خون‌‌ ِ. خوب ‌که نگاه کنی، میبینی که هرکسی ممکنه دچار غم باشه چه غم عمیق باشه، چه قابل درمان حس تاسیان، از آدمی سراغ میگیره و مهمون قلبش میشه.. #خودنوشت

با این حال.. من فکر میکنم که زندگی باید پر از داستان واسه تعریف کردن باشه چون زندگی یه کتابه و کتاب ِبدون قصه، هیچ فایده‌ نداره! پ.ن:با امید به اینکه شاهنامه هم آخرش خوش ِ #خودنوشت

و آدمی به امید ِکه زنده‌ست.

؛