حققققق......🤣🤣🤣 منی که قبلاً این کار رو با بچه‌ی فامیل کردم:

درسته که حقیقت نسبی نیست... ولی خواهشاً سر بحث های سیاسی باهم دعوا نکنید... یکی دو روز پیش شنیدم چندتا خواهر سر همین موضوعات دعواشون شده و رابطشون رو باهم کاملاً قطع کردن... تهش که ثابت میشه حق با کی بوده... ولی اون روابط ممکنه برای همیشه خدشه دار بشن...

دقیقا! سر موضوعات این چنینی درست نیست آدم روابطش رو خراب کنه که... اگه انقدر مخالفین که ممکنه بحث و دعواتون بشه، راجب این چیزا صحبت نکنید واقعا.🤌🏻 (متاسفانه توی نزدیکان من هم هست و پیش اومده...)

ولی اون افکاری که یهو به ذهنمون میاد و حالمون رو خراب می‌کنه جداً کار شیطان ئه.🤝🏻 چه خاطره باشه، چه یه نتیجه‌گیری درست/غلط بیجا و چه هر احساس و فکری که توی اون لحظه نباید باشه و مربوط به گذشته یا آینده ست (یا کلا به ما مربوط نمیشه مستقیما). استغفار و قرآن خوندن هم واقعا جوابه براش... (صرفا یه تجربه و دانستی قدیمی رو به اشتراک گذاشتم؛ امیدوارم مفید باشه براتون.🤝🏻) — — — — — #Things_you_need_to_hear

یه پارادوکس زمانی واسه داستانم ساختم که نه ai می‌فهمه، نه آدما کامل درک می‌کنن......👽 خدایا توبه.

الان ئه که به جنون برسم......👽🚶🏻 هوش مصنوعی دلقک.

واقعا غیبت نکردن به نظرم مهم ئه ولی...... بعضی وقتا آدما جایی رو ندارن که حرفاشون رو بزنن. همه هم پول روانشناس ندارن... و واقعا نیاز به کمک دارن؛ یا حداقل نیاز به شنیده شدن. واقعا نمی‌دونم... این هم گناه محسوب میشه؟؟ خب اگه هست پس جایگزینش چیه...؟؟

#تقدیمی این پیام رو تو چنلتون فوروارد کنید تا بهتون یک نقل قول فاخر تقدیم کنم! لطفاً لینک چنلتون رو اینجا بذارید ( یا اینجا ) و تا زمان بارگذاری تقدیمی ها اینجا عضو باشید! کسایی که کانال ندارن، آیدیشونو تو ناشناس بفرستن. ظرفیت: نامحدود.

«عظمت از سؤال شروع می‌شود، نه از پاسخ.» "نیل گیمن" To: https://eitaa.com/Mis0Nyc

ممنون... واقعا جالب بود.🤝🏻

تقدیمی برای اولین بار کانال کالبدشکاف روانی قصد داره تقدیمی بده، اینجوریه که این پست و میفرستین داخل کانال هاتون و دوکلمه بهم میدین و من با اون دوتا قطعه داستان/نوشته ای بهتون میدم🤝🏻🐿 ظرفیت: نامحدود تاشب بدین 🤝🏻 #نقدیمی

عنوان: عطرِ دانایی در فنجانِ سکوت کتابخانه، جایی بود که زمان، آهسته‌تر حرکت می‌کرد. عطرِ کاغذهای کهنه و چرمِ صحافی شده، با بویِ گس و دلنشینِ قهوه‌ای که تازه دم کشیده بود، در هم آمیخته بود. مردی گوشه‌ای از کتابخانه، پشتِ میزی چوبی و قدیمی نشسته بود. روبرویش، کتابی باز بود با جلدی چرمی و صفحاتی زرد شده. کنارِ دستش، فنجانی قهوه ایستاده بود، بخارِ ملایمش به آرامی به سمتِ سقفِ بلندِ کتابخانه اوج می‌گرفت. با هر جرعه قهوه، طعمِ تلخ و شیرینِ آن با دانشی که از کتاب می‌آموخت، در وجودش می‌پیچید. انگار که هر کلمه در کتاب، دانه‌ای بود که در باغِ ذهن او کاشته می‌شد و قهوه، آبِ زنده‌ای بود که به رشدِ آن سرعت می‌بخشید. او غرقِ در دنیایِ داستان بود؛ دنیایی که قهوه، حسِ لامسه‌ی آن را عمیق‌تر می‌کرد. صدایِ خش‌خشِ صفحات، تنها موسیقیِ این عالم بود و عطرِ قهوه، هوا را پر از رمز و راز. گاهی، چشم از کتاب برمی‌داشت و به بخارِ رقصانِ فنجانش خیره می‌شد. در آن بخار، انگار که تمامِ داستان‌ها، تمامِ افکار، و تمامِ لحظاتِ تنهاییِ او، شکل می‌گرفتند و دوباره محو می‌شدند. او نه تنها کتاب می‌خواند، بلکه قهوه می‌نوشید و در سکوتِ کتابخانه، دنیایی را در درونِ خود می‌ساخت. دنیایی که در آن، دانایی و آرامش، در هم تنیده بودند و هر جرعه قهوه، کلیدی بود برای گشودنِ دریچه‌ای تازه به سویِ فهم. و اینگونه بود که مرد، در آن بعدازظهرِ آرام، با کتاب و قهوه، نه تنها زمان را می‌گذراند، بلکه در حالِ خلقِ جهانی بود که عطرِ دانایی‌اش، تا ابد در فنجانِ سکوتش باقی می‌ماند. فوفوچان