چرا من حتی از بهترین چیز‌ها بدترین و غمگین ترین برداشت رو می‌کنم؟ این به خودی خود چیز خوبی میتونست باشه، اتفاق جالبیه حانیه‌جان، تو چته؟

جان گذاشتن پُشت اسم آدم‌هارو خیلی دوست دارم. جدیدا بیشتر دوست‌دارم. برای همینم دیگه به هادی میگم هادی‌جان.

امروزم یه آخیش دیگه گفتم خداجون، ممنونم و تو آخه چقدر بلدی! به قول حامد عسکری.

مخاطب اولِ این پیام، خودمم اما، کاش بیاین دیگه توی کانال‌هامون (حتی شوخی) ناامیدی ترویج نکنیم، تو تیم دشمن بازی نکنیم با میلِ خودمون : )

خب جنگ که میشه، الان نشه، بعدا میشه، چون این نبرد آخره.. اما گاهی یادمون میره (یادم میره) که ما در مسیر قله‌ایم، و حوادثی هست، و دست خدا با جماعته، و ما به یاری خدا پیروزیم و..

بیاید یادمون نره و به بقیه‌هم بگیم یادشون نره. البته که باید اول به این باور برسیم که ما واقعا در مسیر قله‌ایم، وگرنه امیدمون واهیه و باری که باید رو از روی دوشِ انقلاب برنمی‌داریم. هم باور کنیم هم یادمون نره، هم نذاریم بقیه یادشون بره. دیگه داریم می‌رسیم : )

روزِ پنجم چلهٔ‌ دعایِ عهد.

. . .

باس بنویسم.

ازت نور چکه می‌کنه مرد، شهید شو دیگه.