من هیچ‌وقت انقدر شجاع نبودم. جنگ من رو شجاع‌تر کرد. شجاع برای بیرون بردن پرچم ایران از شیشه‌ی ماشین و گشتن باهاش توی خیابون‌های تهران و بین مردم معمولی.

برا خودم قاب درست کردم راستی🎀

یا باید همه آهنگ‌هام رو پاک کنم، یا روی پلی لیستم خاطراتِ جدید ضبط کنم، وگرنه دیوونه میشم..

صدا و خاطرات و احساسات و لحظاتی که روی یک صدا ضبط شده و بعد از مدت‌ها بهش برمی‌گردی، واقعا خطرناک ترین و موندگار ترین چیز‌هاست..

دلم برات تنگ شده، برای اون روز‌ها نه، فقط تو آقای امام‌رضا..

وای چقدر تو طفلکی هستی محمدرضای لعنتی😭.

IR.

ژوژمانی که من تحویلش میدم☝️🏻.

غروب جمعه است، آلِ یاسین بخوانید.

حالا جنگ آرام گرفته. تو دیگر در قاب تلوزیون نیستی آقای سخنگو. جنگ که بود، تو با مردم حرف می‌زدی. بسم‌الله قاصم‌الجبارین میگفتی و اقدامات میدان را به زبانی ساده برای عوام تشریح میکردی. تو حتی به زبان انگلیسی و عبری هم چیزهایی می‌گفتی و آن‌ها را به‌جان هم می‌انداختی. وقتی که انگشت بلند می‌کردی و برایشان خط و نشان می‌کشیدی ما می‌فهمیدیم که در میدان چه‌خبر است و طرح ما چیست و کجاها را قرار است بزنیم.«وما النصر الا من عندالله العزیز الحکیم» انگار از ابتدا برای تو نازل شده بود. که چند قرن پس از رسول بیایی و توی قاب تلوزیون بخوانی‌اش و بروی. حالا تو نیستی. کار دست دیپلمات‌هاست. کسی با مردم حرف نمی‌زند. ما نمی‌دانیم چه می‌گذرد و حتی علت اینکه حرف نمی‌زنند هم نمی‌دانیم. کاش تو بودی. انگشت اشاره بلند می‌کردی و به گوشه لبی که کج‌ میکردی، برایمان کمی حرف می‌زدی. چقدر جای تو خالی است جناب سخنگو! «مهدی مولایی» @m_molaie110