🔴 مشکل اینجاست که شما همه‌ی مسائل ایران را به ایدئولوژی تقلیل می‌ دهید، در حالی که سیاست بین‌ الملل به این سادگی نیست. اگر صرفِ کنار آمدن با آمریکا و اسرائیل نسخه‌ی توسعه بود، امروز باید تمام کشورهای متحد آمریکا بهشت اقتصادی می‌ بودند؛ در حالی که ده‌ها کشورِ کاملا همسو با غرب هم گرفتار فقر، استبداد و وابستگی‌اند. از آن طرف، کشورهایی مثل چین، هند یا حتی ترکیه دقیقاً زمانی رشد کردند که توان بازدارندگی، استقلال تصمیم‌ گیری و قدرت منطقه‌ای پیدا کردند، نه وقتی صرفا تابع نظم جهانی بودند شما می‌ گویید چرا ایران باید هزینه‌ی فلسطین را بدهد؛ سؤال متقابل این است که آیا امنیت ایران از منطقه جداست؟ تجربه‌ی افغانستان، عراق، لیبی و سوریه نشان داد وقتی دولت‌ های منطقه فرو بپاشند، ناامنی و تروریسم و تجزیه‌طلبی مستقیما به مرزهای کشورها سرریز می‌شود. اگر داعش در سوریه و عراق متوقف نمی‌ شد، آیا واقعا ایران امن‌تر بود؟ حتی بسیاری از تحلیلگران غیرایرانی هم قبول دارند که نابودی داعش فقط با بمباران آمریکا ممکن نشد، بلکه نیروهای منطقه‌ای نقش اصلی را داشتند. درباره‌ی شعارها هم باید واقع‌ بین بود. در سیاست جهانی فقط ایران شعار تند نمی‌ دهد. آمریکا ده‌ها کشور را محور شرارت نامیده، اسرائیل علنا از حمله به ایران حرف زده و در جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه عملی کرده اند، و قدرت‌ های جهانی مرتب تهدید نظامی می‌ کنند. پس سیاست بین‌الملل همیشه عرصه‌ی تعارف و لبخند نیست. مسئله این است که آیا کشوری بدون قدرت بازدارندگی می‌تواند مستقل بماند یا نه. اینکه مشکلات اقتصادی، تورم، فساد، رانت و سوء مدیریت وجود دارد، حقیقتی انکار ناپذیر است؛ اما اینکه همه‌ی اینها را فقط به مقاومت نسبت بدهیم ساده‌ سازی است. بخش بزرگی از بحران اقتصادی ایران محصول ساختار ناکارآمد اداری ، فرار سرمایه بخاطر ضعف برخی دولت ها و ضعف برخی دولت در بخش اقتصادی و حتی تحریم‌ هایی است که دقیقا با هدف وادار کردن ایران به تسلیم سیاسی طراحی شده‌اند. یعنی اگر کشوری بخواهد مستقل تصمیم بگیرد، طبیعی است که هزینه‌ هایی هم به او تحمیل شود؛ همان‌ طور که بسیاری از قدرت‌ های نوظهور در تاریخ هزینه داده‌اند از طرف دیگر، مقایسه‌ی ایران با کشورهای عربی خلیج فارس هم قیاس دقیقی نیست. آنها جمعیت کم، درآمد عظیم نفتی، موقعیت خاص ژئوپلیتیک و چتر امنیتی آمریکا دارند. آیا مصر، اردن یا پاکستان که متحد غرب‌اند، تبدیل به آلمان و ژاپن شده‌اند؟ پس رابطه‌ی خوب با آمریکا الزاما مساوی رفاه نیست نکته‌ ی مهمتر این است که شما میان اصلِ داشتن قدرت منطقه‌ ای و نحوه‌ی اجرای آن تفکیک نمی‌ کنید. می‌ شود از فساد، اشتباهات مدیریتی، تندروی تبلیغاتی یا هزینه‌های غیر شفاف هر نظام انتقاد کرد، بدون اینکه اصلِ ضرورت امنیت، بازدارندگی و نفوذ منطقه‌ای را انکار کنیم. در دنیایی که قدرت تعیین‌کننده است، کشوری که فقط به اقتصاد فکر کند ولی عمق امنیتی نداشته باشد، ممکن است ثروتمند اما وابسته و شکننده شود. بنابر این مسئله‌ی اصلی ایران احتمالا نه زیادی مستقل بودن است و نه زیادی مقاومت کردن ؛ بلکه ضعف در تبدیل قدرت امنیتی به توسعه‌ی اقتصادی، شفافیت و رفاه عمومی است. هنر حکمرانی این است که هم امنیت حفظ شود، هم اقتصاد و آزادی و کیفیت زندگی مردم قربانی نشود. نقد منصفانه باید هر دو بُعد را ببیند، نه اینکه یکی را مطلق و دیگری را صفر فرض کند. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8102

🔴 سلطنت پهلوی قابل تبرئه نیست 🎤 موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8103

🔴 اتهام ؛ به جایی وصل است سال‌ هاست در میان دشواری‌ های معیشتی، فشارهای روحی و پیچیدگی‌ های اجتماعی ، قلم را زمین نگذاشته‌ام؛ نه برای منفعت، نه برای کسب موقعیت، و نه به امید سهم‌ خواهی از قدرت و پست و مقام . آنچه مرا به نوشتن و روشنگری وا داشته، احساس مسئولیت دینی، تعهد اجتماعی و باور به ضرورت دفاع عقلانی و لبیک به جهاد تبیین از ارزش‌ هایی است که به حقانیت آن‌ ها ایمان دارم. طبیعی است کسی که آگاهانه مسیر دفاع فکری از دین، انقلاب و هویت فرهنگی جامعه را انتخاب می‌ کند، باید آماده تخریب، تهمت و قضاوت‌ های سطحی نیز باشد؛ زیرا در هر دوره‌ای، اهل اندیشه بیش از آنکه با استدلال مواجه شوند، آماج برچسب‌ سازی قرار گرفته‌ اند. اتهام وصل به جایی علیه بنده ، بیش از آنکه یک نقد منطقی باشد، نشانه فقر تحلیلی و ناتوانی در مواجهه فکری است. وقتی فردی قدرت پاسخ‌ گویی به محتوا، استدلال و منطق را ندارد، ساده‌ ترین راه را انتخاب می‌ کند : تخریب شخصیت به جای نقد اندیشه. این شیوه نه تازه است و نه عالمانه؛ بلکه تکرار همان سنت فرسوده‌ ای است که در طول تاریخ علیه هر صدای مستقل و اثرگذار به کار گرفته شده است. انسان مستقل را یا متهم به وابستگی می‌ کنند یا به سکوت دعوت؛ زیرا استقلال فکری برای ذهن‌ های عادت‌ کرده به کلیشه، قابل فهم نیست. باید از مدعیان پرسید اگر دفاع از ارزش‌های دینی و انقلاب، بدون دریافت منفعت مادی و بدون برخورداری از امکانات رسانه‌ای و حمایتی انجام شود، باز هم معنایش وابستگی است؟ آیا هرکس برخلاف جریان غالب سخن بگوید، الزاما مأمور و متصل است؟ این چه منطق سست و کودکانه‌ای است که استقلال رأی را بر نمی‌ تابد و هر موضع متفاوتی را به اتاق‌ های پنهان قدرت نسبت می‌ دهد؟ حقیقت آن است که برخی چنان در فضای بدبینی افراطی غرق شده‌اند که دیگر توان درک ایمان، تعهد و مسئولیت فردی را ندارند. من نه تاجر سیاستم، نه کاسب شعار، و نه مصرف‌ کننده رانت. اگر بودم، امروز به جای تحمل سختی‌ها و هزینه‌های فراوان، در حاشیه امن سکوت یا در بازار پرمنفعت موج‌ سواری زندگی می‌ کردم. انتخاب مسیر روشنگری در این روزگار، بیش از آنکه سود داشته باشد، هزینه دارد؛ و کسی که با وجود این هزینه‌ ها همچنان می‌ نویسد، باید فهمید از سر باور می‌نویسد، نه از سر وابستگی. منتقد واقعی، استدلال می‌ آورد؛ تحلیل ارائه می‌ دهد؛ خطای فکری را با منطق نشان می‌ دهد. اما آنان که تنها به برچسب‌زنی پناه می‌ برند، عملا اعتراف می‌ کنند که در میدان استدلال، دست خالی‌اند. عقلانیت برتر اقتضا می‌ کند به جای پرونده‌ سازی ذهنی برای افراد، درباره محتوای سخنانشان داوری شود. جامعه‌ ای که نقد را با تهمت جایگزین کند، آرام‌ آرام سرمایه فکری خود را نابود می‌ کند و میدان را برای غوغا سالاری و جهل سازمان‌ یافته خالی می‌ گذارد. من راه خود را با آگاهی انتخاب کرده‌ام و قضاوت‌ های هیجانی و اتهامات بی‌ پایه، ذره‌ای از مسئولیت فکری و دینی‌ ام کم نخواهد کرد. آنان که به جای تفکر، تهمت تولید می‌کنند، شاید بتوانند مدتی فضای روانی بسازند، اما هرگز قادر نخواهند بود حقیقت را خاموش کنند؛ زیرا اندیشه‌ ای که بر پایه باور، مطالعه و تعهد شکل گرفته باشد، با گرد و غبار اتهام فرو نمی‌ ریزد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8104

🔴 غدیر فقط یک جشن تاریخی نیست ؛ فرهنگِ مسئولیت، عدالت، اخلاق و ادامه‌ راه پیامبر است هزینه برای ترویج غدیر وقتی ارزشمند است که صرف آگاهی ، کمک به مردم ، تربیت نسل فهمیده و تقویت وحدت و اخلاق شود؛ نه فقط ظواهر و مراسم. #غدیر #عید_غدیر ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8105

🔴 همه بد نیستن بد تعریف میشن 🆔https://eitaa.com/Myidea/8106

🔴 این فایل را با نهایت افتخار و تواضع به جهت گرامیداشت دهه ولایت ، به بچه شیعه های عزیز تقدیم می کنم. لطفا تا آخر گوش داده و به دیگران نیز ارسال نمایید. 🎤 موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8107

🔴 اتفاقاً شما ناخواسته حرف اصلی من را تأیید کردید؛ چون تقریبا تمام نقدتان به ساختار قدرت داخلی بر می‌ گردد، نه به اصلِ استقلال، بازدارندگی یا نقش منطقه‌ ای. این دو را نباید آگاهانه یا ناآگاهانه در هم ادغام کرد. اینکه در ایران فساد، عدم شفافیت، ضعف حکمرانی موردی ، نظارت ناکافی یا بحران توسعه وجود دارد، لزوما اثبات نمی‌ کند که هر نوع سیاست مستقل منطقه‌ای ذاتا غلط است. این همان مغالطه‌ای است که بسیاری مرتکب می‌ شوند : از ناکارآمدی در اجرا، به نفیِ اصلِ امنیت و قدرت می‌ رسند شما از مشروطه حرف می‌ زنید و مسئله را فقط مهار قدرت سیاسی می‌ دانید، در حالی که تاریخ ایران دقیقا نشان می‌دهد مشکل ما همیشه فقط استبداد داخلی نبوده؛ بلکه بارها ضعف دولت مرکزی و ناتوانی ژئوپلیتیک هم ایران را به میدان نفوذ خارجی تبدیل کرده است. از قراردادهای تحمیلی قاجار تا اشغال ایران در جنگ جهانی دوم و کودتای ۲۸ مرداد، هر زمان ایران ضعیف و فاقد قدرت بازدارندگی بوده، دیگران برایش تصمیم گرفته‌اند. یعنی در جهان واقعی، حاکمیت قانون بدون قدرت ملی هم دوام نمی‌آورد. کشور ضعیف، حتی اگر ظاهراً دموکراتیک باشد، می‌ تواند عملا تحت نفوذ خارجی اداره شود. درباره‌ی پاکستان هم مثال شما ناقص است. پاکستان دقیقا چون سلاح هسته‌ای دارد، هند و دیگران مجبورند هزینه‌ی درگیری مستقیم را محاسبه کنند. علاوه بر آن، پاکستان سال‌ها در افغانستان، کشمیر و معادلات منطقه‌ای دخالت امنیتی کرده و هنوز هم می‌کند؛ فقط مدلش با ایران متفاوت است. ترکیه هم در سوریه، عراق، لیبی، قفقاز و شرق مدیترانه مداخله می‌ کند. عربستان در یمن جنگ به راه انداخت. آمریکا هزاران کیلومتر دورتر پایگاه نظامی دارد. پس اصلِ عمق امنیتی فقط ایدئولوژی ایران نیست؛ منطق رایج دولتها در نظام بین‌الملل است. تفاوت صرفاً در روش‌ها و میزان موفقیت است. اینکه می‌ گویید هیچ کشوری بار مقابله با آمریکا و اسرائیل را بر دوش نمی‌گیرد ، هم دقیق نیست. چین مستقیم شعار نمی‌دهد، اما عملا بزرگترین رقیب راهبردی آمریکاست. روسیه سال‌ها هزینه‌ی تقابل داده. حتی اروپا امروز برای استقلال دفاعی از آمریکا بحث می‌ کند. مسئله فقط لحن نیست؛ مسئله این است که در جهان قدرت، کشورها دائماً در حال رقابت‌ اند، نه زندگی در یک مهمانی دیپلماتیک دوستانه. اما مهمتر از همه این است که شما بین نقد قدرت و انکار تهدید مرز نمی‌ گذارید. بله، می‌ شود با شدت تمام از فساد، سرکوب، ناکارآمدی، اولویت‌ های فرهنگی غلط، سیاست‌ های اجتماعی تحمیلی، یا عدم پاسخگویی انتقاد کرد؛ اما این هنوز ثابت نمی‌کند که اگر ایران از منطقه کنار بکشد، ناگهان تبدیل به کره‌جنوبی می‌ شود. تجربه‌ی لیبیِ قذافی دقیقاً خلاف این خیال را نشان داد: کشوری که برنامه‌ ی هسته‌ای را کنار گذاشت و امتیاز داد، چند سال بعد خودش هدف فروپاشی شد. افغانستانِ مورد حمایت غرب هم بعد از دو دهه در چند روز سقوط کرد. یعنی صرفِ نزدیکی به نظم جهانی، ضمانت ثبات و توسعه نیست شما به درستی از بحران توسعه در ایران حرف زدید؛ اما توسعه فقط با حذف مؤلفه‌ ی امنیت به دست نمی‌آید. توسعه‌ی پایدار نیازمند سه پایه است: امنیت، حکمرانی کارآمد و مشروعیت اجتماعی. اگر یکی حذف شود، دو تای دیگر هم فرو می‌ ریزند. مشکل ایران احتمالا این نیست که چرا امنیت می‌خواهد؛ مشکل این است که چرا نتوانسته میان امنیت، آزادی، رفاه و عقلانیت نهادی تعادل ایجاد کند. اتفاقا نقطه‌ی اختلاف اصلی اینجاست : شما تصور می‌ کنید علت اصلی همه‌ ی بحرانها مقاومت و سیاست منطقه‌ ای است؛ در حالی که بسیاری از کشورها همزمان هم قدرت منطقه‌ ای داشته‌اند و هم توسعه یافته‌اند. آمریکا، چین، ترکیه، هند، روسیه و حتی رژیم صهیونیستی ، همگی امنیت و نفوذ منطقه‌ای را جدی می‌ گیرند. تفاوت در کیفیت حکمرانی، شفافیت، نهاد سازی، اقتصاد مولد و توان تبدیل قدرت سخت به رفاه عمومی است. پس اگر قرار است نقدی ریشه‌ای و واقع‌ بینانه کنیم، باید از دوگانه‌های ساده‌لوحانه عبور کنیم؛ نه هرکس از امنیت و بازدارندگی حرف زد جنگ‌طلب و ایدئولوژیک است، نه هرکس از آزادی و توسعه گفت وابسته و غرب‌زده. سیاستِ بالغ، جمعِ میان قدرت ملی و حکمرانی عقلانی است، نه قربانی کردن یکی به سود دیگری ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8112