🔴 سلطنت پهلوی قابل تبرئه نیست 🎤 موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8103

🔴 اتهام ؛ به جایی وصل است سال‌ هاست در میان دشواری‌ های معیشتی، فشارهای روحی و پیچیدگی‌ های اجتماعی ، قلم را زمین نگذاشته‌ام؛ نه برای منفعت، نه برای کسب موقعیت، و نه به امید سهم‌ خواهی از قدرت و پست و مقام . آنچه مرا به نوشتن و روشنگری وا داشته، احساس مسئولیت دینی، تعهد اجتماعی و باور به ضرورت دفاع عقلانی و لبیک به جهاد تبیین از ارزش‌ هایی است که به حقانیت آن‌ ها ایمان دارم. طبیعی است کسی که آگاهانه مسیر دفاع فکری از دین، انقلاب و هویت فرهنگی جامعه را انتخاب می‌ کند، باید آماده تخریب، تهمت و قضاوت‌ های سطحی نیز باشد؛ زیرا در هر دوره‌ای، اهل اندیشه بیش از آنکه با استدلال مواجه شوند، آماج برچسب‌ سازی قرار گرفته‌ اند. اتهام وصل به جایی علیه بنده ، بیش از آنکه یک نقد منطقی باشد، نشانه فقر تحلیلی و ناتوانی در مواجهه فکری است. وقتی فردی قدرت پاسخ‌ گویی به محتوا، استدلال و منطق را ندارد، ساده‌ ترین راه را انتخاب می‌ کند : تخریب شخصیت به جای نقد اندیشه. این شیوه نه تازه است و نه عالمانه؛ بلکه تکرار همان سنت فرسوده‌ ای است که در طول تاریخ علیه هر صدای مستقل و اثرگذار به کار گرفته شده است. انسان مستقل را یا متهم به وابستگی می‌ کنند یا به سکوت دعوت؛ زیرا استقلال فکری برای ذهن‌ های عادت‌ کرده به کلیشه، قابل فهم نیست. باید از مدعیان پرسید اگر دفاع از ارزش‌های دینی و انقلاب، بدون دریافت منفعت مادی و بدون برخورداری از امکانات رسانه‌ای و حمایتی انجام شود، باز هم معنایش وابستگی است؟ آیا هرکس برخلاف جریان غالب سخن بگوید، الزاما مأمور و متصل است؟ این چه منطق سست و کودکانه‌ای است که استقلال رأی را بر نمی‌ تابد و هر موضع متفاوتی را به اتاق‌ های پنهان قدرت نسبت می‌ دهد؟ حقیقت آن است که برخی چنان در فضای بدبینی افراطی غرق شده‌اند که دیگر توان درک ایمان، تعهد و مسئولیت فردی را ندارند. من نه تاجر سیاستم، نه کاسب شعار، و نه مصرف‌ کننده رانت. اگر بودم، امروز به جای تحمل سختی‌ها و هزینه‌های فراوان، در حاشیه امن سکوت یا در بازار پرمنفعت موج‌ سواری زندگی می‌ کردم. انتخاب مسیر روشنگری در این روزگار، بیش از آنکه سود داشته باشد، هزینه دارد؛ و کسی که با وجود این هزینه‌ ها همچنان می‌ نویسد، باید فهمید از سر باور می‌نویسد، نه از سر وابستگی. منتقد واقعی، استدلال می‌ آورد؛ تحلیل ارائه می‌ دهد؛ خطای فکری را با منطق نشان می‌ دهد. اما آنان که تنها به برچسب‌زنی پناه می‌ برند، عملا اعتراف می‌ کنند که در میدان استدلال، دست خالی‌اند. عقلانیت برتر اقتضا می‌ کند به جای پرونده‌ سازی ذهنی برای افراد، درباره محتوای سخنانشان داوری شود. جامعه‌ ای که نقد را با تهمت جایگزین کند، آرام‌ آرام سرمایه فکری خود را نابود می‌ کند و میدان را برای غوغا سالاری و جهل سازمان‌ یافته خالی می‌ گذارد. من راه خود را با آگاهی انتخاب کرده‌ام و قضاوت‌ های هیجانی و اتهامات بی‌ پایه، ذره‌ای از مسئولیت فکری و دینی‌ ام کم نخواهد کرد. آنان که به جای تفکر، تهمت تولید می‌کنند، شاید بتوانند مدتی فضای روانی بسازند، اما هرگز قادر نخواهند بود حقیقت را خاموش کنند؛ زیرا اندیشه‌ ای که بر پایه باور، مطالعه و تعهد شکل گرفته باشد، با گرد و غبار اتهام فرو نمی‌ ریزد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8104

🔴 غدیر فقط یک جشن تاریخی نیست ؛ فرهنگِ مسئولیت، عدالت، اخلاق و ادامه‌ راه پیامبر است هزینه برای ترویج غدیر وقتی ارزشمند است که صرف آگاهی ، کمک به مردم ، تربیت نسل فهمیده و تقویت وحدت و اخلاق شود؛ نه فقط ظواهر و مراسم. #غدیر #عید_غدیر ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8105

🔴 همه بد نیستن بد تعریف میشن 🆔https://eitaa.com/Myidea/8106

🔴 این فایل را با نهایت افتخار و تواضع به جهت گرامیداشت دهه ولایت ، به بچه شیعه های عزیز تقدیم می کنم. لطفا تا آخر گوش داده و به دیگران نیز ارسال نمایید. 🎤 موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8107

🔴 اتفاقاً شما ناخواسته حرف اصلی من را تأیید کردید؛ چون تقریبا تمام نقدتان به ساختار قدرت داخلی بر می‌ گردد، نه به اصلِ استقلال، بازدارندگی یا نقش منطقه‌ ای. این دو را نباید آگاهانه یا ناآگاهانه در هم ادغام کرد. اینکه در ایران فساد، عدم شفافیت، ضعف حکمرانی موردی ، نظارت ناکافی یا بحران توسعه وجود دارد، لزوما اثبات نمی‌ کند که هر نوع سیاست مستقل منطقه‌ای ذاتا غلط است. این همان مغالطه‌ای است که بسیاری مرتکب می‌ شوند : از ناکارآمدی در اجرا، به نفیِ اصلِ امنیت و قدرت می‌ رسند شما از مشروطه حرف می‌ زنید و مسئله را فقط مهار قدرت سیاسی می‌ دانید، در حالی که تاریخ ایران دقیقا نشان می‌دهد مشکل ما همیشه فقط استبداد داخلی نبوده؛ بلکه بارها ضعف دولت مرکزی و ناتوانی ژئوپلیتیک هم ایران را به میدان نفوذ خارجی تبدیل کرده است. از قراردادهای تحمیلی قاجار تا اشغال ایران در جنگ جهانی دوم و کودتای ۲۸ مرداد، هر زمان ایران ضعیف و فاقد قدرت بازدارندگی بوده، دیگران برایش تصمیم گرفته‌اند. یعنی در جهان واقعی، حاکمیت قانون بدون قدرت ملی هم دوام نمی‌آورد. کشور ضعیف، حتی اگر ظاهراً دموکراتیک باشد، می‌ تواند عملا تحت نفوذ خارجی اداره شود. درباره‌ی پاکستان هم مثال شما ناقص است. پاکستان دقیقا چون سلاح هسته‌ای دارد، هند و دیگران مجبورند هزینه‌ی درگیری مستقیم را محاسبه کنند. علاوه بر آن، پاکستان سال‌ها در افغانستان، کشمیر و معادلات منطقه‌ای دخالت امنیتی کرده و هنوز هم می‌کند؛ فقط مدلش با ایران متفاوت است. ترکیه هم در سوریه، عراق، لیبی، قفقاز و شرق مدیترانه مداخله می‌ کند. عربستان در یمن جنگ به راه انداخت. آمریکا هزاران کیلومتر دورتر پایگاه نظامی دارد. پس اصلِ عمق امنیتی فقط ایدئولوژی ایران نیست؛ منطق رایج دولتها در نظام بین‌الملل است. تفاوت صرفاً در روش‌ها و میزان موفقیت است. اینکه می‌ گویید هیچ کشوری بار مقابله با آمریکا و اسرائیل را بر دوش نمی‌گیرد ، هم دقیق نیست. چین مستقیم شعار نمی‌دهد، اما عملا بزرگترین رقیب راهبردی آمریکاست. روسیه سال‌ها هزینه‌ی تقابل داده. حتی اروپا امروز برای استقلال دفاعی از آمریکا بحث می‌ کند. مسئله فقط لحن نیست؛ مسئله این است که در جهان قدرت، کشورها دائماً در حال رقابت‌ اند، نه زندگی در یک مهمانی دیپلماتیک دوستانه. اما مهمتر از همه این است که شما بین نقد قدرت و انکار تهدید مرز نمی‌ گذارید. بله، می‌ شود با شدت تمام از فساد، سرکوب، ناکارآمدی، اولویت‌ های فرهنگی غلط، سیاست‌ های اجتماعی تحمیلی، یا عدم پاسخگویی انتقاد کرد؛ اما این هنوز ثابت نمی‌کند که اگر ایران از منطقه کنار بکشد، ناگهان تبدیل به کره‌جنوبی می‌ شود. تجربه‌ی لیبیِ قذافی دقیقاً خلاف این خیال را نشان داد: کشوری که برنامه‌ ی هسته‌ای را کنار گذاشت و امتیاز داد، چند سال بعد خودش هدف فروپاشی شد. افغانستانِ مورد حمایت غرب هم بعد از دو دهه در چند روز سقوط کرد. یعنی صرفِ نزدیکی به نظم جهانی، ضمانت ثبات و توسعه نیست شما به درستی از بحران توسعه در ایران حرف زدید؛ اما توسعه فقط با حذف مؤلفه‌ ی امنیت به دست نمی‌آید. توسعه‌ی پایدار نیازمند سه پایه است: امنیت، حکمرانی کارآمد و مشروعیت اجتماعی. اگر یکی حذف شود، دو تای دیگر هم فرو می‌ ریزند. مشکل ایران احتمالا این نیست که چرا امنیت می‌خواهد؛ مشکل این است که چرا نتوانسته میان امنیت، آزادی، رفاه و عقلانیت نهادی تعادل ایجاد کند. اتفاقا نقطه‌ی اختلاف اصلی اینجاست : شما تصور می‌ کنید علت اصلی همه‌ ی بحرانها مقاومت و سیاست منطقه‌ ای است؛ در حالی که بسیاری از کشورها همزمان هم قدرت منطقه‌ ای داشته‌اند و هم توسعه یافته‌اند. آمریکا، چین، ترکیه، هند، روسیه و حتی رژیم صهیونیستی ، همگی امنیت و نفوذ منطقه‌ای را جدی می‌ گیرند. تفاوت در کیفیت حکمرانی، شفافیت، نهاد سازی، اقتصاد مولد و توان تبدیل قدرت سخت به رفاه عمومی است. پس اگر قرار است نقدی ریشه‌ای و واقع‌ بینانه کنیم، باید از دوگانه‌های ساده‌لوحانه عبور کنیم؛ نه هرکس از امنیت و بازدارندگی حرف زد جنگ‌طلب و ایدئولوژیک است، نه هرکس از آزادی و توسعه گفت وابسته و غرب‌زده. سیاستِ بالغ، جمعِ میان قدرت ملی و حکمرانی عقلانی است، نه قربانی کردن یکی به سود دیگری ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8112

🔴 شایعه‌ استعفای پزشکیان برای ضربه به انسجام ملی در روزهای اخیر بار دیگر شاهد انتشار شایعات و روایت‌های متناقض از سوی رسانه‌ هایی همچون اینترنشنال معاند بودیم؛ از ادعای کذب استعفای پزشکیان گرفته تا تحلیل‌ هایی درباره ساختار مدیریت کشور که هر روز به شکلی متفاوت مطرح می‌ شود. نکته قابل تأمل آن است که اینترنشنال و جریان‌های همسو که تا دیروز از پایان نفوذ سپاه و از بین رفتن آن در جنگ با آمریکا ، سخن می‌ گفتند، امروز مدعی هستند که تمام مدیریت کشور در اختیار سپاه است و پزشکیان کاره ای نیست!!! این تناقض آشکار نشان می‌ دهد هدف اصلی، نه اطلاع‌ رسانی دقیق، بلکه ایجاد ابهام ، بی‌ اعتمادی و اختلاف در افکار عمومی است. دشمنان ملت ایران همانند اینترنشنال سال‌هاست با بهره‌ گیری از جنگ رسانه‌ای و عملیات روانی تلاش می‌ کنند میان مردم، مسئولان و نهادهای کشور شکاف ایجاد کنند. انتشار اخبار تأیید نشده، تحلیل‌ های هیجانی و روایت‌های متناقض، بخشی از همین پروژه برای تضعیف انسجام ملی است. در چنین شرایطی ضروری است مردم عزیز با هوشیاری ، اخبار را تنها از منابع معتبر دنبال کرده و از بازنشر شایعات و فضاسازی‌های هدفمند پرهیز کنند. حفظ آرامش ، وحدت و اعتماد عمومی، مهم‌ترین راه مقابله با جنگ روانی و تلاش دشمن برای ایجاد تفرقه در کشور است. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8113

🔴 دو شاهد بر رسالت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله : خداوند و امیرالمؤمنین علیه‌السلام آیه ۴۳ سوره رعد از مهمترین آیات قرآنی در تبیین جایگاه علمی و الهی امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است ؛ آنجا که خداوند می‌ فرماید : وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ و کافران می‌ گویند : تو فرستاده خدا نیستی. بگو : کافی است خدا و آن کس که علم کتاب نزد اوست، میان من و شما گواه باشند. در این آیه، خداوند دو شاهد بر حقانیت رسالت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله معرفی می‌کند : نخست ذات اقدس الهی، و دوم شخصیتی که علم الکتاب نزد اوست. تعبیر علم الکتاب تعبیری عادی و محدود نیست، بلکه بیانگر احاطه بر حقیقت کتاب الهی است؛ کتابی که تنها الفاظ قرآن نیست، بلکه حقیقت گسترده نظام تکوین و تشریع را نیز در بر می‌گیرد. از این منظر، کتاب هم قرآن تدوینی است و هم عالم هستی به عنوان کتاب تکوینی خداوند. بر اساس روایات متواتر شیعه و شواهد فراوان تفسیری، مصداق کامل من عنده علم الکتاب وجود مقدس امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام است؛ شخصیتی که علم او، علمی اکتسابی و بشری نبود، بلکه علمی موهوب و الهی بود که به واسطه قرب تام به رسول خدا و افاضه الهی به او عطا شده بود نکته‌ای بسیار مهم در فهم آیه آن است که خداوند شهادت را میان پیامبر و مخالفان مطرح می‌کند؛ بنابراین شاهد باید شخصی غیر از مدعی رسالت باشد. از همین رو، نمی‌ توان گفت مراد از من عنده علم الکتاب خود رسول خداست؛ زیرا در منطق عقل و محاورات عرفی، انسان به سود ادعای خویش، شاهد مستقل محسوب نمی‌ شود. شاهد باید مقامی مستقل در مقام گواهی داشته باشد تا احتجاج کامل گردد. از این جهت، قرار گرفتن من عنده علم الکتاب در کنار شهادت خداوند، عظمت مقام این شاهد الهی را آشکار می‌ سازد تفاوت میان علمٌ من الکتاب و علم الکتاب نیز بسیار عمیق و قابل توجه است. قرآن درباره آصف بن برخیا، وصی حضرت سلیمان علیه‌السلام، می‌ فرماید او علمی از کتاب داشت و توانست تخت بلقیس را در لحظه‌ای حاضر کند. اما در آیه ۴۳ سوره رعد سخن از علم الکتاب است؛ یعنی نه بخشی از علم کتاب، بلکه حقیقت و تمامیت آن. اگر کسی که بهره‌ای جزئی از کتاب داشت، به چنین قدرتی رسید، پس مقام کسی که علم الکتاب نزد اوست، تا چه اندازه عظیم و فراتر از تصور خواهد بود. بر این اساس، امیرالمؤمنین علیه‌السلام صرفا یک صحابی بزرگ یا حاکم عادل نیست، بلکه مظهر علم الهی و باب فهم حقیقت دین است؛ همان کسی که پیامبر درباره او فرمود : أنا مدينة العلم وعلي بابها. ولایت او استمرار ولایت نبوی و علم او پرتوی از علم رسول خداست. از منظر معارف شیعی، این آیه تنها بیانگر فضیلت علمی امام علی علیه‌السلام نیست، بلکه دلالتی عمیق بر مرجعیت الهی، ولایت معنوی و جایگاه حجت خدا پس از پیامبر دارد. زیرا کسی که خداوند او را در کنار شهادت خویش بر رسالت پیامبر قرار می‌دهد، نمی‌تواند فردی عادی باشد؛ بلکه او حامل اسرار وحی، مفسر حقیقی قرآن و امین الهی بر عالم معناست. بنابر این، آیه ۴۳ سوره رعد نه فقط گواه عظمت علمی امیرالمؤمنین علیه‌السلام، بلکه سندی قرآنی بر مقام ولایت و حجیت الهی اوست؛ مقامی که ریشه در علم لدنی، عصمت الهی و اتصال کامل به حقیقت وحی دارد. ✍ موسی آقایاری 🆔https://eitaa.com/Myidea/8114