و حسای بدی هم بودن یادم نمیره چجوری هر ناشناس اینگور شدم، چجوری خودم تنهایی نوشتم و هیچکس نخوند، یادم نمیره چقدر از اینکه کسی تایم فدا نمی‌کرد و بهش اهمیت نمی‌داد ناراحت شدم یادم نمیره جزئیات چقدر آزارم می‌داد پس شاید... فقط شاید خاطرات بدش برام بیشتر از خاطرات خوبش بودن. چون هل فایر دو شبیه دومین بچه‌م بود که سعی می‌کرد شبیه یک باشه و نمی‌تونست و من نمی‌تونستم یکو فراموش کنم که چجوری ازم گرفته شد. پس به هر حال این تصمیم من بود و متاسفم اگه وقتتون هدر رفت داخلش، اولین بار ایتا از من گرفتم این بار من از ایتا گرفتمش...

‌

فکر کنم بذارم اینجا بمونه

به عنوان خاطره‌ی هل فایر

نشد از عضواش عذرخواهی کنم ولی تصمیمی بود که باید گرفته می‌شد

کریسی دوستتون داره، هر جا که باشید و هر جا که باشه، هر اسمی که داشته باشه و هر وایبی که بده. یادتون نره عجیب غریب بودن یه موهبته که فقط افراد خاصی دارنش، قهرمانانی مثل ادی مانسون. یادتون باشه که به خاطر هیچ‌چیز و هیچکس تغییر نکنید و فراموش نکنید هر وقت به یه گوش شنوا بدون قضاوت نیاز داشتید کریسی هست، هم می‌تونید تو ابزارک اینجا پیام بدید هم ناشناس شماره یک. مراقب خودتون و آرزوهاتون باشید)