میدونید یکی از قشنگی های ماجرا چیه؟ اینکه الان بحث ایران و دشمنه، و دیگه بازی حزب ها مسئله نیست. از هر حزبی دارن جون میدن برای این خاک.

شهیدی شهید دیگر را دفن می‌کند، شهیدی شهید دیگر را روایت می‌کند و شهیدی شهید دیگر را پیروی می‌کند..

آنها برای خبری از تو جایزه ده‌میلیون دلاری گذاشتند. و تو خندیدی و نوشتی که مرگ را جز سعادت و زندگی با ظالمان را جز خواری نمی‌بینم. آن‌ روز توئیت تو، بوی جمله‌ی «مثلی لایبایع یزید»آقا را می‌داد در آن دیدار پایانی. ما کاری به جناح‌بندی‌های سیاسی نداریم. تو عاقل و حکیم بودی. خوش‌صحبت و فکور. تو این اواخر، فخر طایقه ما شده بودی. پهلوان قبیله بودی. یکهو میزدی توی خطر. آن روز که بعد از شهادت سید، زیر بمباران شدید بیروت رفتی وسط ضاحیه، ما خیلی عشق کردیم. آن‌روز که وسط نشست خبری در لبنان زدی به تخت سینه‌ات و گفتی من مسئول امنیت ایران هستم، خیلی مردانه بودی. روز قدس هم به‌رغم انتظارها ناگهان کف خیابان ظاهر شده بودی. تو آن پیرهن‌های کتان دوجیب را که می‌پوشیدی با آن عینک آفتابی و ساعت همیلتون اصل، شیک‌پوش بودی و بوی ادکلن تلخ مردانه‌ات از عکس‌ها هوریز میکرد به مشام. تو با آن صدای مخملی مخصوص‌به‌خودت که جلوی دوربین می‌نشستی و آنطور گوشه‌لب کج میکردی به تحقیر دشمن، ما دلمان خنک می‌شد. حالا قبل نامت، سرخ نوشته‌اند شهید. و تو باید باشی که زیر عکس‌هایت امضایی بزنی و مثل همیشه بنویسی: بنده خدا علی لاریجانی. «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110

خب مثل اینکه چهارشنبه سوزی تو آسمون تل‌آویو رو شروع کردن. ❤️‍🔥 https://eitaa.com/Politicalhistory/10360

شما با این حرف موافقید؟ مخالفید؟ نظر دیگه ای هم دارید؟ این حرف پی‌نوشتی لازم داره؟ نداره؟ اینجا بگید.

گمونم روزه بودن بهمون فشار آورده.. آره چی؟ 😂

دقیقا. ما قبل از اینکه متوجه بشیم مجازی چیه و توی مسیر این فضا چه اتفاقاتی با چه اهدافی در جریانه، گوشی دستمون گرفتیم. و صادقانه واقعا بلد نبودیم و تقریباً هر کاری که توش میشد رو ما هم دنبال کردیم.

اولین بار که جمله گوشی برای جاسوسی ساخته شده رو شنیدم تو ذهنم بهش خندیدم. که خب حتی اگرم باشه من که کاری نمی‌کنم که ازم بخواد جاسوسی بشه. ولی الان میتونم درک کنم که جاسوسی صرفاً فقط لباس نینجا پوشیدن و دنبال آدم های مهم رفتن برای اطلاعات جمع کردن نیست. انگار گوشی و مجازی، وسیله‌ی کنترل افکار جمعیه. تو خط فکری و سبک زندگی تو دنبال جمع کردن اطلاعاته. حالا از این اطلاعات یا برای کسب ثروت استفاده میشه یا کسب قدرت.

نمیدونم که آیا هدف اولیه‌ی ساخت این وسیله و این فضا هم واقعا همین بوده؟ یعنی هیچ هدف درستی توش نبوده؟ یا آیا همه‌ی بخش های این کنترل جمعی بده؟ یا استفاده های خوبی هم در اون وجود داره؟ اما هرچی هست و هرجور که شروع شده، ثابت شده که میشه از اون استفاده های درست و آگاهانه انجام داد. نکته اش دقیقا همینجاست که حواسمون باشه. بفهمیم اینجا چیکار داریم میکنم و چرا.

در مورد راحت نظر دادن در مورد بقیه تو مجازی من یکم نظرم متفاوته. اول اینکه بخشی از حرفت رو قبول دارم. اینکه نباید فکر کنیم در مورد هر چیزی اجازه داریم بدون فکر نظر بدیم و آدم ها محترم هستن ولی هر نظری محترم نیست. اما اخیراً به این توجه کردم که فضای مجازی محیطی هست که خود ما انتخاب می‌کنیم چه چیزی رو در اون منتشر کنیم. منتشر کردنش هم یعنی در معرض دید عموم قرار گرفتنش. پس خیلی بدیهی هست که هرکسی که بخواد میتونه نظری بده.