- ما که لایق نیستیم ولی ان‌شاءالله 💔(((:

دیگر به کاروان شهیدان رسیده‌ای (!💔

دل از حواس و حواسم ز دل پریشان‌تر ❤️‍🩹. - صائب ِتبریزی .

- در ستایش ِعقد ِحرم 💚:)))

بریم برای پارت گذاری 🥲💘.

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_34 --یعنی طرف از اون آخوندای آب زیرکاهه؟ نکنه صیغش شدی؟ با حرص پس کله‌اش میزنم. -به نظرت کسی می تونه منو خام کنه ابله؟ میخندد و شانه ای بالا می اندازد. -نمیدونم والا. از این آخوندا هرچیزی بر میاد! پوفی میکشم. -نه نگران نباش.فعال برو یک روسری برام پیدا کن . . . پس کله‌ام میزند. -یعنی یک روسری نداری تو؟ -تو اتاقمه. نیوردم . . -کشته مرده ذوق و شوقتم. خودم را در آینه برانداز میکنم. کت و شلوار مشکی رنگی پوشیده بودم و موهایم را هم بافته بودم. نرگس آرایش ملیحی روی صورتم می کارد که به اصرار من رژ لبم را حسابی قرمز میکند. عجیب دوست داشتم برخالف گفته ها و عقاید علی کار کنم. مجبور بودم با او ازدواج کنم ولی مجبور نبودم ان طور که او میخواست زندگی کنم! انگاری دوست داشتم اذیتش کنم. از این ازدواج بدم هم نمی آمد. شاید می توانستم به هدفم نزدیکتر شوم. این تنها شرطم بود. امشب تصمیم داشتم شرطم را برای علی بگویم. نمیدانم قبول می کرد یا نه اما من روی تصمیمم مصمم بودم! نرگس روسری بلند زرشکی رنگی برایم انتخاب میکند که وقتی سرم می کنم پوست سفید و لب های سرخم بیشتر به نمایش در می آیند. به انتخابش آفرین گفته و با سر و صدای مامان که دیر شد و همه امدن و هیچ کاری نکردیم با عجله به پایین می‌رویم! نرگس میوه ها را می‌چیند که صدای ایفون بلند می‌شود. آقای صادقی کت و شلوار پوشیده به استقبال مهمان ها می رود. مامان چادر رنگی سرش کرده و همه به اتفاق محمد که حسابی تیپ زده بود دم درب ورودی می‌ایستیم. یکی یکی به همه سلام کرده و خوش آمد می‌گویم. مامانی و بابایی حسابی بغلم میکنند و امین لبخند گرمی به رویم می پاشد و آخر از همه خودش وارد می شود. با دیدنش در آن کت و شلوار طوسی بی اختیار چشمانم گرد می شوند. موها و ریش های روشنش مثل همیشه مرتب بودند اما در آن تیپ صد و هشتاد درجه عوض شده بود. بی اختیار زیر لب می نالم: -کاش اخلاقت هم مثل قیافه‌ات بود! دسته گل سرخی در دست داشت که بعد گفتن سلامی خشک و خالی به دستم داده و بدون آن که ذره‌ای نگاهم کند با بقیه هم احوال‌پرسی کرده و می نشیند. با حرص نگاهش می کنم. واقعا فکر می کرد کی هست؟ فکر می کرد من برای دیدنش لحظه شماری میکردم؟ چنان رفتار سرد و بی تفاوتش قلبم را خون می کند که خودم هم تعجب می کنم. این همه عصبانیت به چه علت بود؟ همگی داخل پذیرایی می نشینیم و خدمه مامان، انیس خانم شربت اورده و پخش میکند. همگی ساکت بودیم و نرگس ریز ریز با من حرف می زد و می خندید و باعث میشد مدام خنده‌ام بگیرد. از آن طرف هی به تیپ و قیافه امین و علی اشاره می کرد که انگار قرص ماهی باشند و خدا از وسط نصفه شان کرده است! انگاری نرگس هم بدجوری از امین خوشش آمده بود و امین کله خراب هم با صحبت های خوشمزه اش حسابی در دل آقای صادقی و نرگس جا خوش می کند. ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_35 در تمام این مدت بابایی و آقای صادقی حرف می زدند و گاهی هم مامان و امین و محمد در بحثشان شرکت می کردند. در این بین من و علی بودیم که بی حرف به بقیه خیره شده بودیم و به سرنوشت نامعلوم پیش رویمان فکر می‌کردیم. علی مشغول بازی با انگشتانش بود که بابایی خطاب به مامان و آقای صادقی می‌گوید. -خب بهتره بیشتر از این دیگه کش ندیم حرف هارو و بریم سر اصل مطلب. راستش ما فامیل هستیم و بهتر از هر کسی همدیگه رو می شناسیم. علی آقا و امین جان هردو دست من امانت هستند هرچند برای خودشون مردی هستند اما خواستم از شما دخترم که عروس گلمم هستی اجازه بگیرم تا علی آقای ما با دخترم آیه حرف هاشون رو بزنند. این دو نفر که به توافق برسند بین ما حرفی نیست . درست نیست آقای‌صادقی؟ آقای‌صادقی متواضعانه تایید میکند و مامان با لبخند می گوید. -آیه هم دختر خودتونه آقاجون. هرطور خودتون صلاح می دونید. دخترم به قدری بزرگ شده که بتونه برای آیندش تصمیم بگیره. انشاءالله بتونند به نتیجه دلخواهشون برسند . . نفس عمیقی میکشم. با اشاره مامان من و علی از جاهایمان بلند شده و به سمت اتاق نرگس می رویم. قبلاً اتاق را مرتب کرده بودیم. اول من وارد اتاق میشوم و روی صندلی میز آرایش می نشینم و پشت سر من هم علی وارد می شود و روی تخت می نشیند. همانطور که انتظار می رفت درب را کامل نمی بندد. دقایقی به سکوت میگذرد که بالاخره به حرف می‌آید. -هم شما و هم من میدونیم که به چه دلیلی داریم ازدواج میکنیم. یعنی شاید نه شما و نه من اونطور که می خواستیم قرار نیست ازدواج کنیم. اما این ازدواج بالاخره داره صورت میگیره و ما هردو نفرمون پذیرفتیم. در نتیجه باید باهمدیگه سر یک سری مسائل کنار بیایم تا انشاءالله بهتر بتونیم پیش بریم. همین اول کاری خنجر را از رو بسته بود. پوزخندی میزنم. از سردی کلامش چیزی جز اجبار، اجبار و اجبار دیده نمی شد! بی تفاوت می شوم. -دقیقا! مجبوریم هردومون به این اجبار تن بدیم. اما این ازدواج فقط اجبار هست و امیدوارم بقیه موارد زندگی اجباری برامون به وجود نیاره . . ! -خوشحال میشم بدونم توقعتون از من چیه؟ سرد می گویم. -هیچ توقعی ازت ندارم. فقط دوست دارم از الان بگم درسته قراره باهم ازدواج کنیم اما من زندگی خودم رو دارم با رفتارها و عقاید خودم. انقدری هم عاقل هستم بدونم چطور باید رفتار کنم که مجددا آبروی پدرم در خطر نیفته . . سردتر می گوید. -مشکلی نیست. اما شما چه بخواید نخواید دارید همسر یک طلبه میشید. ازتون نمیخوام چادر بپوشید یا چی...فقط ازتون درخواست دارم حجابتون رو کمی بهتر رعایت کنید و ارتباطتون با نامحرم رو کم کنید . . ! دستانم مشت می شوند. می خواهم چیزی بگویم که سکوت میکنم. بیخیال آ یه، قرار نیست همه چی آنطور که او میخواهد پیش برود! -من یک شرط دارم! همچنان نگاهش به فرش بود. یک تای ابرویش بالا میرود. -بفرمایید . . -من تصمیم داشتم در یکی از شهر های دور افتاده درسم رو ادامه بدم. به همین خاطر و بر همین اساس دانشگاه انتخاب کردم. رتبه من بالا بود اما من تصمیم داشتم معلم بشم. معلمی در مناطق دور افتاده و مرزی. این رویا از بچگی همراهم بوده و حتی قبل از اینکه . . ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_36 چنین اتفاقاتی بیفته تصمیم عملی کردن چنین کاری رو داشتم. اگر می تونی با این قضیه کنار بیای و همراه‌هم به چنین مناطقی بریم که تصمیمم قطعی رو به بقیه هم بگیم وگرنه . . . -من مشکلی ندارم! از این تصمیم سریع و قاطعانه‌اش جا میخورم. -مطمئنی ؟ بی تفاوت سر تکان میدهد. -مشکلی نیست! پوزخند می زنم. بدجور مشکوک میزنی علی آقا. خدا داند و بس! نفس عمیقی کشیده و با یاعلی بلند می شود. خیلی کوتاه حرف زدیم اما، مفید! -پس بهتره بریم و بقیه رو هم منتظر نزاریم! می‌ایستم! -بریم! · · ─ ·🍃· ─ · · باورم نمیشد همه‌چی انقدر سریع اتفاق افتاده بود. آن شب بعد از اینکه حرف‌های آخرمان را زدیم به همه تصمیم به رفتنمان را اعلام کردیم. انگاری بقیه هم خوشحال شدند. اینطوری شاید حرف مردم کمتر می شد. البته جز مامان! با این حال تصمیم به رفتن خیلی قطعی شد. علی طی یک هفته کارهای انتقالش را برای تبلیغ انجام داد. تصمیم داشتیم داخل یکی از روستاهای دور افتاده و مرزی سیستان بلوچستان زندگی کنیم. هنوز باورم نمی شد. این من بودم چنین تصمیمی گرفته بودم؟این من بودم؟ یا حداقل چرا علی مخالفت نکرده بود؟ علی پسری بود که در ناز و نعمت بزرگ شده بود. درست مثل من. خارج رفته بود و بهترین زندگی ها می توانست نصیبش باشد اما الان . . !!! واقعا داشتیم میرفتیم و در منظقه‌ای محروم زندگی میکردیم؟ من؟ با علی؟ با کسی که شاید هیچ وقت نمی توانست فرد ایده آل من باشد؟ همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد. حال من بودم که با لباس نامزدی ساده شیری رنگی روی صندلی اتاق نشسته بودم و منتظر علی . . موهایم به طرز زیبایی ساده دورم ریخته شده بود و شال حریر طوسی رنگی روی سرم انداخته بودند. البته به اصرار مامان. واقعا دلیل این همه اصرار را نمی فهمیدم. علی که قبال مرا دیده بود. در دل میخندم. البته اگر واقعا دیده باشد. امین و باباجون و آقای‌صادقی داخل اتاق میشوند. مامان یک چشمش اشک بود و یک چشمش خون. مامان جون کنارش نشسته بود و دلداری اش میداد. نرگس و یکی دیگر از فامیل هایمان توری روی سرمان گرفته بودند و خاله امین بالای سرمان قند می ساید. اتاق نسبتا شلوغ بود. وقتی خانواده علی برای اولین بار مرا دیدند کلی تعجب کردند. انگاری انتظار نداشتند علی انتخابی مثل من داشته باشد. با این حال برایم مهم نبود و سعی میکردم از این شب لذت ببرم. البته نه برای اینکه دارم همسر علی می شوم فقط به این علت که انسان باید از هر لحظه‌اش به درستی استفاده کند. بالاخره بعد کلی صبر کردن علی همراه عاقد که انگاری یکی از اساتید مورد عالقه اش بود، وارد اتاق می شود. با آمدنش جمع صلواتی میفرستد. با دیدنش در آن کت و شلوار طوسی رنگ و موهای بورش که به طرز زیبایی درست شده بود برای لحظه‌ای نفس در سینه‌ام حبس میشود. خدایا، چقدر تغییر کرده بود؟ چطور تا به حال اینطوری ندیده بودمش؟ خدای من! سعی میکنم بی تفاوتی با انگشتانم بازی کنم که علی با نفس عمیقی کنارم می نشیند و قرآن روی سفره عقد را برمی دارد. بی اختیار از داخل آینه نگاهش می کنم. ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_37 نگاه عسلی‌اش پایین بود و با دقت به صفحه قرآن خیره شده بود. برای لحظه ای تلنگر میخورم. واقعا داشتم با او ازدواج میکردم؟ من؟ آیه؟ کسی که بلندپروازی هایش همه را به ستوه می‌آورد؟ برای یک لحظه نگاه عسلی‌اش بال می‌آید و مچ نگاهم را می‌گیرد اما تا بخواهم عکس العملی نشان دادم سریع نگاه نسیم وارش را از من گرفته و به قرآن می دوزد. قلبم به شدت تند می زد. خدایا، من چرا اینطور شده بود؟ به خودم که می‌آیم می بینم عاقد دارد مرا صدا می زند. -...آیا وکیلم؟ مامان با نگرانی نگاهم می کند. بی‌اختیار نگاهم به صفحه قرآن می افتد. آرامشی عمیق جانم را احاطه می کند. زیر لب زمزمه میکنم. -خدایا، کمکم کن! چشم هایم را بسته و با لحنی قاطع می گویم. -با اجازه بزرگترا، بله! صدای صلوات بلند می شود. کمی بعد علی هم بله میگوید و امین با سوت هایش هنرنمایی میکند و نرگس و چندتا از دخترهای جوان مجلس شروع به کف زدن و هلهله می کنند. با گنگی به اطراف خیره می‌شوم. همه چیز تمام شد؟ عاقد با، بااجازه‌ای می رود و مامانی و مامانم همراه دوتا از خاله های علی جلو می آیند. همه با ما روبوسی می کنند و هدیه هایشان را به دستمان می دهند و برایمان آرزوی خوشبختی می کنند. آخر از همه بابایی می‌آید و بعد از بوسیدن پیشانی‌هایمان، یکدفعه دست سرد مرا در دست سردتر علی می گذارد. بدون آن که متوجه باشم تنم یخ می بندد. لرز خفیفی جانم را در بر می‌گیرد. انگاری علی متوجه می شود که به آرامی و نامحسوس دستش را جدا میکند. کم‌کم همه می روند. اتاق در حال خالی شدن بود. به شدت مخالف بودم. کجا دارید می روید؟ آخر از همه نرگس و امین با کلی شوخی از اتاق می روند. امین با خنده قبل اینکه درب اتاق را کامل ببندد می‌گوید: -راحت باشید داداش جونم. ما این بیرونیم و جمع رو سرگرم می کنیم شما به کارتون برسید! اما تا بخواهد با نگاه تند علی رو به رو شود با خنده سریع از اتاق بیرون می رود. هم خنده‌ام گرفته بود و هم استرس داشتم. همین که میروند روی صندلی می نشینم و بی اختیار شالم را در می‌آورم و شروع میکنم به باد زدن خودم. نامحسوس به علی نگاه می اندازم. همانطور بی هدف ایستاده بود و به زمین خیره شده بود و دست هایش مشت بودند. پوزخند میزنم. انقدر سست بودی و نمیدونستم؟ یکدفعه یاد حرف‌های دوستانم می افتم. نکنه همین امشب بلایی سرم بی‌اورد؟ نبابا مگر میگذاشتم!!! بالاخره که چی! زنش شدی ! نه کی گفته! وایی! با دمی مکث یکدفعه سمت درب می رود و قبل آن که کامل خارج شود می‌گوید: -من میرم بیرون، شما استراحت کنید! و می رود! پوزخند زده و شال مسخره‌ام را از سرم میکنم. استراحت کنم؟ بابا عجب شب رویایی بود. نبابا آیه خانم. نکنه انتظار دیگه ام هم داشتی!؟ همینی هست که هست. قرار گذاشتید! مگر نزاشتید؟ نه چه قراری! یکدفعه خنده‌ام می گیرد. داشتم چی میگفتم؟! خوب بودم؟ یعنی قرار بود تا آخر عمر با علی باشم و بمانم؟ واقعا یا نه؟ بالاخره مهمان ها یکی یکی عزم رفتن میکنند. مراسم داخل خانه بابایی برگزار شده بود. همه خیلی راضی و خوشحال بودیم. اینطور مردم محل هم میدیدند و به شایعه ها پایان میدادند. مامان با کلی گریه بالاخره از من خداحافظی می کند. قرار بود صبح زود با قطار برویم. از همگی خواسته بودیم کسی همراهمان نیاید. هرچقدر بابایی اصرار داشت حداقل یک هفته بمانیم بعد برویم ولی مخالف بودیم. مامان می خواست جهیزیه مفصلی برایم اماده کند ولی بابایی به اصرار علی اجازه نمیدهد و مقداری پول به دستم می دهد و می گوید هرچه لازم داشتم خودم تهیه کنم. از این حمایتش دلم گرم می شود. قرار بود امشب در اتاق من به سر می بردیم و صبح زودم حرکت می کرد یم. بابایی و مامانی به داخل خانه می روند و امین هم می گوید امشب به خانه دوستش می رود. داخل اتاقم نشسته بودم و مشغول باز کردن گیره های سرم بودم که مامانی با لبخند وارد اتاق میشود. -چیزی نیاز نداری دخترم؟ لبخند میزنم. -نه مامانی همه چی خوبه! با لبخند گونه‌ام را میبوسد. -دخترم من وظیفه خودم دونستم بهت بگم. اصلاً خجالت نکش امشب. ممکنه یکم اولش سخت باشه ولی کم کم عادی میشه. زندگی همینه. شیرینی و تلخی! انشاءالله همیشه کامتون شیرین باشه . . باید در ظاهر خجالت میکشیدم ولی بی‌اختیار خنده‌ام میگیرد. -چشم! نگاهش گرد می شود. -دختره چشم سفید . . با خنده میبوسمش که سمت درب میرود. -خوبه خوبه کمتر بخند. دخترم دخترای قدیم . . ! ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_38 باخنده شب بخیری می‌گوید و از اتاق بیرون میرود. روبه‌روی آینه قدی اتاق قرار می‌گیرم و سعی می‌کنم زیپ لباسم را باز کنم. لباس بلند و پوشیده ای بود. واسه همین در اوردنش کمی اذیت کننده بود. همانطور به سختی مشغول تقلا بودم که یکدفعه علی با تقه‌ای که به درب می زند وارد اتاق می شود. با دیدنش دوباره گر میگیرم. بی اختیار لب میگزم. من چند سالم بود؟ هجده سال! او چند سالش بود؟ با یادآور ی سنش گیج می‌شوم. او حدود سی سال سن داشت. من چطور با او ازدواج کرده بودم؟ با مردی که این همه اختلاف سنی داشتیم؟ آهی میکشم. تقدیر عجب چیز عجیبی بود! پوفی کشیده و به کلافگی‌اش خیره میشوم. -چیزی شده؟ نگاهش را از زمین نمی گیرد. سرد می‌گوید. -کجا باید بخوابم؟ با دستم به سرم اشاره می کنم. -روی سر مبارک من! خب برو یک جایی بخواب دیگه . . !!! -آخه . . . یکدفعه رد نگاهش را می گیرم و به تشک‌های وسط اتاق خیره می شوم. دهانم باز می‌ماند. خدای من. چطور من متوجه این تشک ها نشده بودم؟ تخت من کو؟؟؟؟؟؟؟ وا رفته دست به کمر میزنم. عجب مامانی بابایی داشتم ها!!! یکدفعه با نیشخند میگویم --مشکل خودته . . . دوباره سمت آینه برمیگردم. خدای من. این زیپ لعنتی چرا باز نمیشد؟ کلافه مشغول در اوردن کتش بود که بی‌اختیار می گویم. -یک دقیقه بیا اینجا . . گرد شدن چشمانش را به وضوح حس میکنم. -بله؟ پوفی میکشم. -میگم بیا اینجا. نمی خوام بخورمت . . سرخ شدنش دیدنی بود. کتش را روی تشک انداخته و با تعجب قدمی سمتم برمیدارد. مقابلش قرار می گیرم و یکدفعه پشتم را بهش می کنم. -میشه زیپم رو باز کنی؟ صدایی ازش نمی‌آید. کمی که میگذرد و هیچ حرکتی ازش سر نمی زند، یکدفعه می خواهم با حرص سمتش برگردم که ناگهان دست‌های داغش روی کمرم می نشیند. مثل کسی که بهش برق وصل کرده باشند لرز خفیفی میکنم. داغی دست هایش حتی از روی لباس هم سوزاننده بود. به آرامی زیپ لباس را پایین میکشد. از داخل آینه نگاهش میکنم. نگاه عسلی‌اش روی زمین بود. مطمئن بودم هرگز حاضر نبود نگاهش را به بدنم بیندازد. خدایا، یک مرد چقدر می توانست خوددار باشد؟ همین که زیپ را پایین میکشد به سرعت از من فاصله می‌گیرد و بدون ان که لباس‌هایش را عوض کند زیر پتو میخزد و پتو را روی صورتش میکشد. نفس عمیقی کشیده و دستی به گونه های داغم میکشم. خدایا من چرا اینطوری شده بودم؟ خوب بود که پتو را روی صورتش کشیده بود. اینطوری راحت تر می توانستم لباس‌هایم را عوض کنم. لباس هایم را سریع عوض کرده و روی تشکم می‌نشینم. تشک هایمان به هم چسبیده بود. یعنی باید تشکم را دور می کردم؟ خدایا، زندگی ما چطوری بود؟ یعنی تا اخر باید همینطوری زندگی می‌کردیم؟ من، من اصلاً از علی خوشم نمی‌آمد. نه از کارهایش و نه از عقاید و رفتارهایش، تنها، تنها یک چیزی مرا وادار می کرد در برابرش ضعیف باشم. حس عجیب و گرمایی که وقتی نزدیکش می‌شدم بهم دست میداد. این حس باعث میشد دلم بخواهد نزدیکم شود. نزدیکش باشم! این حس چه بود؟ جز یک غریضه زنانه؟ او سی‌سال سن داشت و هیچ زنی دور و برش نبود. یعنی واقعا نبود؟چطور می توانست؟ چطور می توانست در برابر ظرافت من خوددار باشد؟ خدایا! باید چه میکردم؟ دوری؟ اصلاً تهش که چی؟ باید طلاق می گرفتم؟ یا طلاق عاطفی؟ خدایا! سرم که روی بالش قرار می گیرد نفس عمیقی میکشم. خدایا این گرما چه بود؟ حس عجیبی داشتم. از این نزدیکی حس خوبی نداشتم. دلم می خواست، دلم می خواست بغلم کند؟! ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_39 پوفی میکشم و از جایم بلند می‌شوم. هیچ تکانی نمی‌خورد. همانطور بود که بود. لیوان آبی برای خودم می ریزم و جرعه می نوشم. دوباره نفس‌عمیقی کشیده و سرم را روی بالش می‌گذارم. نگاهی به لباس‌های تنم می اندازم. یک تاب بندی شل و یک دامن تا روی زانو پوشیده بودم. لباس های انتخابی مامان بود. من مشکلی نداشتم ولی فکر نمی کردم انقدر معذب شوم. عجیب شده بودم. پتو را روی خودم نمی اندازم. حسابی گرمم بود. سعی می کنم پلک روی هم بگذارم تا مگر خوابم ببرد ولی انگار نه انگار...انقدر در جایم غلت میزنم که خسته می شوم. پوفی کشیده و عصبی می خواهم از جایم بلند شوم که یکدفعه مچ دستم گرفتار می شود. با چشمان گرد شده سمت علی برمی گردم که نگاهم در نگاه عسلی سرخش خیره می ماند. خدایا، این چشم ها چرا انقدر خیس و قرمز بودند؟ همانطور مات و مبهوت بهش زل میزنم که یکدفعه دستم را میکشد و محکم در آغوشش پرت می شوم. انقدر این حرکت را ناگهانی انجام می دهد که نفس در سینه‌ام حبس میشود. صورتم داخل گردنش فرو می رود. تمام عضلات تنم منقبض می شوند. کف دستم که روی قلبش بود می لرزد. قلبش به شدت می کوبید. قلب من دیوانه‌وارتر! خدایا، داشت چه می‌کرد؟ نفس‌های داغم که به پوست گردنش برخورد می‌کند یکدفعه کمی عقب میکشد . نفس‌های عمیقش بدن مرا هم داغ کرده بود. خدایا، این حس چه بود؟ به آرامی از شانه ام گرفته و جدایم میکند . گیج شده به چشمان گریزانش خیره میشوم. هنوز علت خیسی چشم‌هایش را نمیفهمیدم! بی اختیار زمزمه میکنم. -علی . . ! آب دهانش را قورت می دهد. با صدایی آهسته زمزمه می کند. -من...حق ندارم خودم رو به عنوان همسر از شما دریغ کنم! یکدفعه وا می مانم. کوبش قلبم برای لحظه‌ای متوقف می شود. حتی زمان و مکان. او چه گفت؟ -من باید به وظیفم عمل کنم حتی اگه...نخوام . . ! دیگر نمی فهمیدم چه می گوید. همه صداها برایم خاموش شده بودند. فقط تنها یک جمله در سرم اکو داده می شود «حتی اگه نخوام!»، «حتی اگه نخوام!»، «حتی اگه نخواد!» نفس عمیقی میکشد و چشمهایش را بسته و صورتش را نزدیک صورتم می اورد که یکدفعه با تمام توان و خشم و نفرت پسش زده و به سرعت از جایم بلند می‌شوم. با تعجب به حرکتم نگاه می کند. ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦

⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦ ‹.همسر ِطلبه 🥲,💚.› #پارت_40 --فکر کردی کی هستی؟ چیزی نمی‌گوید. -فکر کردی من عاشق سینه چاک توعم؟ فکر کردی انقدر بدبختم؟ لب گزیده و نگاهش همچنان خیره به زمین است. نکند کس دیگری را دوست داشته؟ -همون شبم بهت گفتم. ما مجبوریم باهم زندگی کنیم. اگه تو انقدر سستی که نمیتونی بودن در کنار منو تحمل کنی لطفا گردن وظایفت نسبت به من ننداز! چیزی نمی‌گوید. از شدت خشم در حال لرزیدن بودم. خدایا، تا چه حد می توانستم تحقیر شده باشم؟ با عصبانیت سمت مانتو و شالم می روم و میخواهم تنم کنم که سریع از جایش بلند میشود و سمت درب می رود. -من میرم، شما بمونید! و به سرعت از اتاق خارج می شود. همین که میرود بی اختیار بغضم میشکند و شروع به گریه میکنم. خدایا، گریه چرا؟ چرا باید انقدر ضعیف شده باشم؟ چرا باید در برابر این مرد انقدر سست شده باشم؟ چرا باید سستی‌ام انقدر واضح می بود که به خودش اجازه دهد چنین توهین‌هایی به من بکند؟ خدایا بنده خوبت همین است؟ همانجا گوشه اتاق سُر میخورم و روی زمین می افتم. سعی می کنم صدای هق هقم بلند نشود. خدایا، بهم صبر بده. صبر!!!! · · ─ ·🍃· ─ · · دوباره ذهنم پر میکشد به وقتی که مامانی با گریه و بابایی با مهربانی ما را بدرقه میکنند. نگاه برادرانه امین و تلفن‌های پیاپی مامان! همه و همه باعث می شد بفهمم چقدر برایشان مهمم! دلتنگ بودن بابا و دلگرمی هایش!آهی کشیده که با صدای علی به خودم می‌آیم. -رسیدیم . . . نگاه کنجکاوم اطراف را می نگرد. با دیدن روستایی که فرقی با بیایان نداشت آه‌ی عمیق میکشم. علی ماشینی را که تازه از بنگاه خریده بودیم، کنار خانه‌ای کاهگلی پارک میکند و پیاده می شود. با حرص نگاهم را از او می‌گیرم. بعد از اتفاقات دیشب دیگر باهم حرفی نزده بودیم. اما انگاری از این به بعد باید بیشتر باهم ارتباط داشته باشیم. مجبور بودیم! مجبور!!! هوا به شدت گرم بود. موهای جلوی صورتم را که از شدت گرما به پیشانی‌ام چسبیده بودند کنار زده و از ماشین خارج می شوم. علی از داخل صندوق عقب چمدان ها را بیرون می اورد و مقابل درب زنگ زده ای میگذارد. بی تفاوت عینک دودی ام را روی موهایم گذاشته و دست در جیب مانتو نخی ام فرو میبرم. علی درب خانه را محکم می زند. تا درب خانه باز شود فرصت می کنم نگاهی به اطراف بیندازم. درخت و سرسبزی در این منطقه خیلی به ندرت دیده می شد. بیشتر خشکی بود و خانه های کاهگلی که اکثرشان نیمه خراب بود و مشخص بود نیاز به بازسازی دارد. بند رخت برخی خانه ها از این سر کوچه به سر دیگر کوچه وصل بود و چندتا کودک مشغول بازی کردن با توپ پلاستیکی بودند. خانه فعلی ما وسط روستا و نزدیک به مسجد قرار داشت. طبق گفته علی با تلفنش متوجه شدم این خانه متعلق به روحانی هایی هست که گاهی به صورت جهادی برای تبلیغ می‌آیند. این روستا را سازمان تبلیغات حوزه علی پیشنهاد داده بود و کارهای انتقالی‌اش را برای همینجا انجام داده بود. منم خوشحال بودم. دوست داشتم در یکی از محروم ترین قسمت ها فعالیت داشته باشم. انگاری علی هم همین را مد نظر داشته است. معطوف دیدن گله گوسفند کوچکی بودم که از وسط کوچه در حال عبور بود که با صدای شاد زنی به خودم می آیم. -سلام حاج آقا . . علی با همان نگاه سربه زیر سر خم می کند. -سلام علیکم. بنده روحانی جدید روستا هستم و . . با دست اشاره‌ای به من میکند. -ایشون همسرم هستند. به ما گفتند این آدرس منزل موقت ما هست! ‹.به‌قلم: زهرا علیپور.› - این رمان ادامه دارد 🌿... 𝑹𝒂𝒚𝒆𝒉𝒆 𝒎𝒂𝒉 / @Rayehe_mah1 ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦  ⸝⸝ ✦ ⸝⸝ ✦