خدا رو شکر مخاطبین کنجکاوی داریم، در همین یک ساعت چندین عزیز پرسشی با این مضمون داشته اند: چرا این میکسر ها داخل پایگاه های زیر زمینی نبودن تا در امان باشند؟ داخل سایت های زیرزمینی نگه داری و دپو و حتی مونتاژ قطعات اصلی صورت می گیرد. اما تولید سوخت و گرین و ریخته گری آن فرآیندی بسیار خطرناک است و در صورت حادثه و نقص ایمنی می تواند باعث خسارت قابل توجهی شود. بنابراین سعی می‌شود این اعمال در تأسیسات سطحی و روی زمین صورت گیرد تا در صورت حادثه خسارات کنترل شده تر باشد. با این که ساختمان ها با فاصله از یکدیگر ساخته می شوند اما حتی دور تا دور این ساختمان ها خاکریز هایی ایجاد می کنند تا در صورت انفجار به دیگر سوله ها آسیب وارد نشود و یا کمتر وارد شود. اگر فرضاً انفجاری در تونل های موشکی رخ دهد شاید منجر به انفجار های زنجیره ای شود و یا حتی فروریختن دیواره ها از داخل و غیر عملیاتی شدن انبار های امن موشک ها اتفاق بیفتد. اما با این روند فعلی شاید سپاه مجبور شود این تأسیسات را به سایت های زیرزمینی مجزایی از سایت های دپو منتقل کند. انجام این عمل پر ریسک بوده و لازمه آن تأمین استاندارد ها و تدابیر ویژه ای برای کنترل خسارات احتمالی در صورت حادثه و همچنین پروتوکل های بسیار سختگیرانه تر است. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

تصویری از آسیب های وارده به تأسیسات شاهرود در جنگ12روزه‌ که انهدام ساختمان های تولید سوخت که میکسر های سیاره ای در آنها مستقر بوده اند و همچنین یک chute ریخته گری را نشان می دهد. نباید تصور کرد که این همه سال ایران سالی ۲۰۰۰ تا سوخت جامد تولید می‌کرده و این محض غلط است. این chute ها در طول زمان اضافه ، ساخته و تکمیل شده اند. حدوداً نیمی از این chute ها از 2024 استارت خورده ساختشان در مجموعه تأسیسات شاهرود. برخی هنوز هم تکمیل و عملیاتی نیستند. موشک فقط موتور و بوستر نیست، شما باید کنترل، هدایت و ناوبری ، برد و مدار های گوناگون، فیوز، کلاهک و ... را هم مدنظر داشته باشید. ممکن است تکمیل اینها برای هر موشک خیلی بیشتر از آن 10 روز زمان پخت طول بکشد. نکته بعدی توجه به تفاوت میزان تولید و پتانسیل تولید است. لزوماً با حداکثر پتانسیل تولید انجام نمی‌شود. مطابق با یکی از صحبت های سردار حاجی زاده عزیز ، موشک های سوخت جامد میان برد ایران حدوداً 200 هزار دلار هزینه تولید دارند، با نرخ کنونی مساوی است با 35 میلیارد تومان برای هر یک فروند. در یکی از دیگر صحبت های ایشان اشاره می شود که در دولت روحانی به دلیل عدم تخصیص بودجه مجبور به فروش زمین شده بودیم تا تولید به صفر نرسد. پس در این سالیان همیشه نرخ تولید در حالت حداکثری قرار نداشته. ایران از بهار سال 2024 به دلیل شرایط تهدید درجه بالایی که ایجاد شد، با شروع ساخت خط سوم تأسیسات شاهرود اقدام به افزایش قابل توجه پتانسیل تولید کرد که متأسفانه در جنگ 12 روزه میکسر ها رو از دست دادیم. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

پرسش های متعددی داریم از وضعیت این تأسیسات پس از این جنگ 40 روزه ای که داشتیم. ما به دلایلی تمایلی نداریم به بعضی موارد اشاره کنیم اما به جهت پرسش های مکرر به این پست بسنده می کنیم. تصویری که مشاهده می فرمایید مربوط به تأسیسات شاهرود است در 9 مارس 2026 که معادل روز 10 ام از جنگ 40 روزه اخیر می باشد. متأسفانه مجدداً زیر حملات دشمن قرار داشته اما تعدادی از ساختمان های ریخته گری همانطور که پیداست به طور جدی دچار آسیب نشدن. ساختمان هایی که با خط چین سفید مشخص شده اند مربوط به ریخته گری و ساختمان هایی که با خط چین زرد مشخص اند مربوط به اختلاط سوخت می باشند. نقاط نارنجی آسیب شدید و مستقیم در جنگ 12 روزه ،، نقاط سبز آسیب غیر مستقیم و محدود در جنگ 12روزه نقاط قرمز آسیب شدید و مستقیم در جنگ 40 روزه ،، نقاط آبی آسیب غیر مستقیم و محدود در جنگ 40 روزه اخیر یک نکته کوتاه هم اینکه اگر در حال حاضر توان تولید موشک های سوخت جامد فراهم نباشد نیز، باز تولید موشک های ایران به طور کامل متوقف نخواهد شد. اگر فرضاً هیچ میکسر سیاره‌ای و زیرساخت ریخته گری برای موتور های سوخت جامد نمانده باشد؛ کماکان موشک های سوخت مایع، حتی در این شرایط هم کم و بیش تولید خواهند شد. سوخت مایع ارزان تر از سوخت جامد است و فرایند تولید و تجهیزات و ابزار به مراتب بسیار ساده تری‌ نیاز دارد.‌ همچنین با فرض عدم تولید جدید و اکتفا به همان ذخایر پیشین نیز اگر با همین آهنگ و روال جنگ ۴۰ روزه قرار باشد شلیک صورت پذیرد، احتمالاً تا مدت زیادی به مشکل نخواهیم خورد. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

پاسخ به پرسش هایی با این مضمون: چرا این زیردریایی های غدیر رو ما همینطوری کنار اسکله از دست داده ایم و زیر آب نبردیم تا در امان بمانند؟ چندین مرتبه مشابه این سوال را دریافت کرده ایم. کلاس غدیر در واقع همان تولید تحت لیسانس کلاس یونو کره شمالی است. این کلاس در واقع یک مینی زیردریایی محسوب میشه و درواقع جزء Midget ها است. تناژ غدیر ۱۱۵ تن هست طول ۲۹ متر عرض ۲/۷۵ متر خدمه ۱۲ تا ۱۸ نفر ایراد دوستانی که آن سوال را مطرح می کنند اینجاست که غدیر رو با زیردریایی ای در حد کلاس کیلو یکسان فرض می کنند. غدیر از یک موتور دیزل الکترونیک استفاده می کند اما پتانسیل باتری هایش بسیار پایین بوده که باعث محدودیت ۱۱ ساعته آن در ماندن زیر آب است. پس از ۱۱ ساعت مجبور است به سطح بیاید. در کل هم توان عملیاتی خیلی محدودی دارد و کلاً یک هفته می تواند فعالیت داشته باشد و پس از آن نیاز به سوختگیری و تدارکات پیدا خواهد کرد و باید به پایگاه بازگردد. شما چگونه می خواستید چیزی که کلاً یک هفته توان عملیاتی دارد و ۱۱ ساعت زیر آب پنهان می ماند را ۴۰ روز زیر آب از دید دشمن مخفی بدارید؟ جدای این موضوع فضای داخلی آن بسیار تنگ است و بعضی از خدمه حتی صندلی هم ندارند. خدمه تمام مدت باید به حالت نشسته یا خمیده باشند و حتی طی یک هفته عملیات دهن خدمه سرویس خواهد شد. یعنی اگر مشکل باتری و سوخت گیری نیز نبود باز نیاز به تعویض خدمه هست! وقتی برای هر یک از این موارد هرجا پهلو بگیرد به راحتی توسط دشمن شناسایی و منهدم خواهد شد. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

یک طرز تفکری اینگونه تحلیل می کند که خب وقتی اینگونه هست و انهدام آنها توسط دشمن تقریباً حتمی خواهد بود، همان بهتر که در اسکله رها شوند و جان خدمه را به خطر نیندازیم. عمده تفاوت غدیر با کلاس یونو کره شمالی تبدیل پنل های آنالوگ به نمایشگر های دیجیتال ، اپتیک بهتر و باتری های با توان بیشتر می باشد. توان لود غدیر بسیار محدود است و می تواند یکی از این دو حالت رو حمل کنه یا دو اژدر 533 م م والفجر و یا می تواند به جای لود اژدر چند عدد مین دریایی حمل کند. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

حالا غدیر را مقایسه بفرمایید با کلاس کیلو که در ایران طارق نام دارد. تناژ در حالت زیر آب حدود 4000 تن طول 74 متر عرض 10 متر خدمه 52 نفر می‌تواند 18 اژدر 533 میلی متری حمل کند و برخلاف غدیر توان ماندگاری بالایی به صورت پیوسته در زیر آب دارد. بیش از یک ماه می تواند زیر آب بماند. یکی از 3 فروند کلاس کیلو در خدمت ایران به تازگی اورهال شده بود و در حالت عملیاتی قرار داشت. اما متأسفانه از این یک فروند هم به خوبی استفاده نشد و همان روز اول جنگ در اسکله مورد اصابت قرار گرفت. البته شاید دلیلی داشته که اقدام به رفتن زیر آب نکرده بودن، شاید هنوز دچار اشکال فنی بوده ، شاید در مورد زمان شروع جنگ غافلگیری پیش آمده بوده، شاید ترجیح داده اند جان خدمه به خطر نیفتد و ... ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

چرا این‌همه حملات موشکی صورت گرفته بر پایگاه های هوایی اسرائیل ، باز هم کاهش محسوسی در توان آفندی نیروی هوایی اسرائیل مشاهده نمی شود؟ مشکل چیست؟ مشابه این سوال مکرراً از ما پرسیده می شود، برای شروع به پاسخ می‌خواهیم از نواتیم و عملیات وعده صادق2 حرف بزنیم... وعده صادق۲ تاکنون بیشترین لانچ و پرتاب همزمان موشک ها رو داشته در بین تمام ضربات ما بر پیکر دشمن. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]

نمای پایگاه هوایی نواتیم را مشاهده می کنید. نقاط اصابت موشک های عملیات وعده صادق ۲ در تصویر علامت گذاری شده اند. ۴۴ اصابت به این پایگاه صورت گرفته. از این تعداد چهار اصابت موجب آسیب محسوسی شده اند؛ اصابت به دو ساختمان، یک آشیانه غیر بتنی آواکس های G-550 و یک مورد اصابت مستقیم به یک شیلتر بتنی F35 بنابراین از بین موشک های اصابت کرده ، حدود 10 درصد آنها موجب خسارت شده اند. توجه داشته باشید که تعداد اصابت یافته خود درصدی از کل تعداد شلیک شده می باشد. نقاط اصابت را پارت بندی کردیم، در پست های بعدی تصویر نزدیک هر بخش که نامگذاری شده را مشاهده می فرمایید. احتمالاً پس از بررسی تصاویر، بدون توضیح بیشتر، متوجه دلیل عدم تضعیف محسوس نیروی هوایی اسرائیل در این چند مرحله زد و خورد خواهید شد. ⌫ @Recon_Flight ⌦ [ @Deep_Recon ]