تو داری دقیقاً به همون شکلی که دلم می‌خواد دیده بشم، من رو می‌بینی. هیچ هدیه‌ای با‌ ارزش‌تر از این وجود نداره-۱۹۷۷، [نامه از کَری به دیوید]

تو یك نفری، یا مجموع ِ نفرات‌ی؟

یادم هست وقت‌ی عاشق شده بودم حتی در راه رفتن هم احتیاط می‌کردم، انگار ظرفی درون سینه‌ام جا داشت که پر از مایعی گران‌بها بود و من می‌ترسیدم که این مایع گران‌بها از درون آن جاری شود. [رودین، ایوان تورگنیف]

و من خودم را با خستگی تمام از میان این فصل عبور می دهم، فقط به این امید ِ نور ِ کم سویی که در دوردست ها می درخشد. ؛)) ‌

چه بسیار دویدن ها وقت‌ی ایستاده بودم.

آدم یه جاها از خودش بی حرف باید بگذره..

-هوشنگ ابتهاج، تنها یك هفته قبل از مرگ این شعر را خواند

چه بسیار دیدن ها وقت‌‌ی چشمانم بسته بود.

- احساس می‌کنم زندگی تنها برای کسانی قابل تحمل است که ذاتاً سبك سرند، کسانی که چیزی را به یاد نمی‌آورند. احساس ِ حماقت می‌کنم. گمان کنم در خیلی از مسائل زیاده‌روی کرده‌ام. خصوصاً انتظار داشتن؛