لطفا فقط تو سلفی‌ها کنار رفیقاتون نباشید .

حقیقت این است ک فرودگاه‌ها بوسه‌های بیشتری از سالن‌های عروسی به خود دیده‌اند ؛ و ديوارِ بیمارستان‌ها ، بیشتر از عبادت‌گاه‌ها دعا شنیده‌اند . همه این‌گونه‌ایم ؛ همه ‌چیز را موکول می‌کنیم به زمانی ک چیزی در حال ِاز دست رفتن است ..

و خیلی ممنونم که بهم فهموندید هم ناکافی‌م هم اضافی . که به زمین‌و‌زمان ، به تمام‌کارا و حرفاتون شک دارم :))

همین ک ایشون میگه .

~ پس زخم‌هایمان چه ؟! [ آغوشِ حسین (ع) درمان می‌کنند . ]

ـ [ 0:42 ] اون تمومِ وجودمُ بهم زد ، دوباره شروع کرد به چیندن ؛ ولی ایندفه به سلیقه‌خودش ، همونی ک می‌خواست باشم . تیکه‌های من به هم وصل نمی‌شد ، دوباره به‌هم می‌زد ، دوباره خراب می‌کرد ، دوباره شروع می‌کرد . انقدی منو به هم ریخت ک دیگه یادش رفت من چی بودم ؛ من کی بودم ؟ . دیگه منو نمی‌شناخت ؛ رفت ..

نمیدانم چه خواهد شد و راستش را بخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد ؛ من‌ برای تمام احتمالات زندگی ، خسته‌ام ، خیلی خسته ..

در گِلوی من ابرِ کوچکیست ؛ می‌شود مرا در آغوش بگیری ؟ . قول میدهم کم گریه کنم ..

عمیقأ به اونایی ک مشهد زندگی میکنن حسودیم میشه :)