دریای شور انگیزِ چشمانت چه زیباست‌..

از خیال‌پردازی خسته شدم، بیا و توی دنیای واقعی یه حرکتی بزن.

ای کاش سردرد عزیز کمی ازم جدا شه.

من بعد از هر بار گوش دادن به پادکست‌های جافکری: از فردا می‌خوام همه‌ی قله‌های جهان رو فتح کنم. هه.

خب خب خب، بعد از یک قرن پادکست گوش دادم و خدایی عجب چیزی بود، دقیقاً همونی بود که بهش نیاز داشتم. حالا بیاید یکم حرف بزنیم.

من خیلی وقته که احساس می‌کردم گُم شدم، شاید از پیام‌های اینجا هم متوجه شده باشید که گاهی می‌گفتم: واقعاً فاطمه‌ی قبلی کجاست؟ نمی‌دونم. و از این قبیل پیام‌ها که احساس کردم این پادکست خیلی آرومَم کرد خیلی. بذارید چندتا نکته‌ ازش رو اینجا بازگو کنم.

اول. اینکه اگر احساس می‌کنید گُم شدید و نمی‌دونید هدف‌تون چیه و رسالت‌تون در چه مسیریه نگران نباشید، شما تنها نیستید، خیلی ها درگیر این موضوع هستند. دوم. این احساسِ گُمشدگی که دارید یه حسیه‌ که خیلی‌ها قبلِ شکوفایی دارند، دقیقاً انگار همون قضیه که می‌گن خدا در تاریک‌ترین لحظه‌ی زندگی‌تون یهو یه کورسوی‌ اُمید بهتون نشون می‌ده. :))) و موضوع اینه که شما می‌تونید این وضعیت رو عین یه کِرمی تصور کنید که هنوز توی پیله‌ست‌ و پروانه نشده.

‌ ‌حالا چه کنیم تا یکمی واردِ مسیر خودمون بشیم یا اصلاً متوجه بشیم که مسیرِ ما کدومه و چیه؟ ★ ‌

بیاید هدف‌گذاری های کوتاه‌مدت انجام بدیم، یعنی مثلاً: فردا به ۸۰ درصد برنامه‌ی روزمون عمل کنیم یا آزمون آخر هفته رو خوب بدم و تو درصد‌هام پیشرفت داشته باشم یا تا آخر هفته هر شب ده تا لغت انگلیسی بخونم و یاد بگیرم و.. و این اهداف بستگی به خود شما داره، من فقط چندتا مثال زدم.

من به عنوان کسی که مدتیه‌ خیلی احساس ناکافی‌بودن دارم، مخصوصاً در درس‌، می‌دونم که این هدف‌گذاریِ کوتاه مدت خیلی بهم کمک می‌کنه، چون انجام دادن همین کارهای کوچک می‌تونه حس رضایت به آدم بده و باعث بشه که یکم کمتر خودمون رو سرزنش کنیم. [ #پادکست 🪞]