دلشوره‌ی اربعین ولم نمی‌کنه، مدام اون تیکه‌ی مداحی که شبِ آخر مداح خوند تو ذهنم پخش می‌شه و قلبم رو چنگ می‌گیره: کربلا خونمه‌.. از چی دل‌ بِکَنم‌.. کربلا خونمه‌.. از چی.. کربلا خونمه‌..

من عاشق این سبک زندگیِ دهه ی اول بودم. میتونستی هرشب تموم ناراحتیات رو ببری یه جای امن و بلند بلند گریه کنی. حتی بهت چای هم بدن تا کمتر غصه بخوری.

همین. همین. همین. قشنگ هر روزم رو به خاطر شب های مسجد‌ می‌گذروندم به زور، مثل یه مُرده که جسدش رو کشون کشون می‌بره.. تموم دلخوشیم شده بود ساعت ۸ شب مسجد، روضه و خلوت با آقا‌امام‌حسین، سخنرانی های حاج‌آقا حسینی، سینه زنی هایی که کسی کاری به کارت نداشت، نی‌نی های خوشگل مسجد، چای روضه، جمع کردن صندلی ها و دستمال ها اخر مراسم و کلی چیز دیگه که با تموم وجودم دلتنگ‌شونم.

_

- من واقعا اونقدر خوشحال نیستم، منظورم اینه.. خوشحال هستم اما نه اونقدری که بقیه فکر می‌کنن.. + چرا خوشحال نیستی؟ - خب چون حس می‌کنم باید خیلی جلوتر از جایی که الان هستم می‌بودم، حس می‌کنم همه چیز داره ازم جلو می‌زنه.

لطفا از این به بعد قدرت‌‌مند تر درس بخونین. با هدف تر. مثل شهید طهرانی مقدم‌‌. می‌گفتن ما باید موشکی تولید کنیم که برد طولانی داشته باشه تا اگر روزی اسرائیل به ما دست درازی کرد بتونیم از همین‌جا بزنیمشون. بِنازم به این مغز، به این استعداد که در راه خدا خرج شد.

نمی‌دونم چمه. ولی اینو می‌دونم که قبلا انقد چم نبود.

منم همینطور. منم همینطور.

امیدوارم هیچوقت نخوره تو ذوق‌تون.

میشه هرکس این پیام رو میبینه یه صلوات بفرسته برای یکی از عزیزای من که مشکلش حل بشه؟💘

_

حالا من که لیاقت ندارم ولی خب این من رو یادِ یکی از سخنرانی های حضرت آقا انداخت.