خداحافظیِ عمه با باباحاجی قبلِ راهی‌شدن سمت کربلا / طلبیده شدن توسطِ داداش سجاد / سکوتِ شب توی گلزار.

غروبِ دلگیر / خورشیدِ نارنجی / شالیزار هایی که از کنارشون جویِ آب رد می‌شد.

سیاه‌چاله‌ی دلتنگی / ساعاتِ پایانیِ شب و تراوشاتِ یک ذهنِ خسته.

ساعت یازده و پنجاه‌ و پنج دقیقه قبلِ اذانِ ظهر / سرم رو روی کتاب می‌ذارم و دلم می‌خواد از خستگی همینجا خوابم ببره، مداد رو می‌گیرم و دوباره به خط خطِ کتاب و بعد به عکسِ شهید نگاه می‌کنم؛ قولی که دادم توی ذهنم مرور می‌شه و دوباره ادامه می‌دم.

وقتی بابام یه چیزی رو که خودش دوست داره می‌خره و به مامانم می‌گه به خاطر بچه ها خریدم:

توقع، رنج است.

تا وقتی همچین مداحی هایی هست، مداحی های خیلی شور چرا؟:)))))

غلط املایی یه جوری رو مخمه‌ که واقعا حس می‌کنم دچار وسواس شدم.

تازه دارم می‌فهمم با علاقه درس خوندن یعنی چی.