تعطیلیِ فردا خستگی‌م رو شست و برد، آخجونمی‌آخجون.

چقدر دردناکه، اینکه هرجا که باشی تو هر زمینه ای و هر مکانی، حتی اگه سرت تو کار خودت باشه و تو مسیر خودت در حال قدم برداشتن باشی، بازم یه عده آدم پیدا می‌شن که برات حاشیه درست کنن و پشت سرت حرف بزنن، و چقدر این آدم ها منزجرکننده‌ هستن، هرجا دیدین‌شون ازشون چند کیلومتر فاصله بگیرید.

؛

دنبالِ خودم.*

حس و حالِ خوب توی این چند ثانیه موج می‌زنه.((=

آقای امام رضا، اگه یه روزی اومدم نشستم روی فرش های حرمت، برات تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت گذشت.

کسی چه می‌داند من امروز چند بار فرو ریختم، چند بار دلتنگ شدم؛ از دیدن کسی که فقط پیراهنش شبیه تو بود.

دنیا کلاً کوچیک شده، چه برسه به خونه‌ی شما. از دنیا و خونه‌ی شما کوچیکتر مدرسه‌ی ماست، جدی.

از مدرسه‌ی شما کوچیکتر هم شهرِ ماست. 🙏🏼

تو کلاس نشسته بودم، نگاهم به استاد بود ولی حواسم.. نمی‌دونم‌. انگشتِ شَستم روی سر خودکار بود و هر چند ثانیه یک‌بار باهاش کلنجار می‌رفتم و باز و بسته‌ش می‌کردم، یهو کناریم آروم زد بهم و گفت: آروم‌ باش.. پرده ای از افکارم کنار رفت و یک‌باره به خودم اومدم، خندیدم و گفتم: وای ببخشید.. چیزی نیست. نمی‌دونم واقعا چیزی بود یا نه، ولی یه لحظه یادم افتاد که من هم آدمم، می‌تونم ابراز کنم که خوب نیستم، چون وقتی می‌ریزم تو خودم و روحم رو خوشحال نشون می‌دم تهش جسمم برون‌ریزی می‌کنه و نشون می‌ده، تو برنامه‌ی اکنون خانوم حاجیان اومده بود و می‌گفت: ماهم حق داریم ناراحت باشیم، حق داریم گاهی خوب نباشیم چون ما آدمیم‌!