#تفسیر‌قرآن‌کریم #آیات۱۰۳الی‌۱۰۶ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ «هود آیه103» البتّه در اين (يادآورى‌ها،) نشانه (وعبرتى) است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد. همان‌روزى كه مردم را در آن گرد مى‌آورند وآن روزى كه (همه آن را) مشاهده مى‌كنند و آن روز براى همه نمايان و مشهود است (وتمام‌اعمال و روحيّات‌هويدا مى‌شود). وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ «هود آیه104» و ما، آن (روز) را مگر براى مدّت معدودى به تأخير نمى‌اندازيم. يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ «هود آیه105» روزى كه (چون) بيايد، هيچ كس جز با اذن او حرفى نمى‌زند، پس (گروهى) از آنها بدبخت و سيه روز و (عدّه‌اى ديگر) خوشبخت و سعادتمندند. #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

💠#تفسیر نور (محسن قرائتی)💫 إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ وَ ذلِكَ يَوْمٌ مَشْهُودٌ «هود آیه103» البتّه در اين (يادآورى‌ها،) نشانه (وعبرتى) است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد. همان‌روزى كه مردم را در آن گرد مى‌آورند وآن روزى كه (همه آن را) مشاهده مى‌كنند و آن روز براى همه نمايان و مشهود است (وتمام‌اعمال و روحيّات‌هويدا مى‌شود). پیام ها 1- بيان داستان بايد داراى جهت و هدف باشد. «لَآيَةً» 2- تنها كسانى كه به آخرت ايمان دارند، داستان‌هاى حقيقى قرآن را سرمشق خود مى‌گيرند. «لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ» 3- خوف از قيامت (گرچه از روى يقين نباشد، بلكه براساس احتمال خطرباشد) سبب عبرت گرفتن مى‌شود. «لَآيَةً لِمَنْ خافَ عَذابَ الْآخِرَةِ» 4- اجتماع و حضور مردم در قيامت، امرى اجبارى است، نه اختيارى. «مَجْمُوعٌ لَهُ النَّاسُ» نه «يوم يجمع الناس» #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

💠#تفسیر نور (محسن قرائتی)💫 وَ ما نُؤَخِّرُهُ إِلَّا لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ «هود آیه104» و ما، آن (روز) را مگر براى مدّت معدودى به تأخير نمى‌اندازيم. يَوْمَ يَأْتِ لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ «هود آیه105» روزى كه (چون) بيايد، هيچ كس جز با اذن او حرفى نمى‌زند، پس (گروهى) از آنها بدبخت و سيه روز و (عدّه‌اى ديگر) خوشبخت و سعادتمندند. نکته ها كلمه‌ى «سَعادت»، به معناى فراهم بودن اسباب نعمت و كلمه‌ى «شَقاوت» به معناى فراهم بودن اسباب گرفتارى است. جلد 4 - صفحه 122 پیام ها 1- زمان برپايى قيامت و به پايان رسيدن دنيا، از پيش مشخّص و معيّن شده است. «لِأَجَلٍ مَعْدُودٍ» 2- فاصله‌اى كه براى برپايى قيامت است، باز به خاطر دنبال كردن هدفى است. «لِأَجَلٍ» و نفرمود: «الى اجل» 3- در روز قيامت سكوت بر همه‌ى افراد حكم‌فرماست، مگر افرادى كه اجازه‌ى تكلّم داشته باشند. «لا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِ» #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

💠#تفسیر نور (محسن قرائتی)💫 فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ «هود آیه106» امّا (آن) كسانى كه بدبخت شده‌اند، پس در آتش (اند و در آنجا) ناله‌اى (زار) و خروشى (سخت) دارند. خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ «هود آیه107» (و) تا آسمان‌ها و زمين پايدار است، در آن (آتش) جاودانند، مگر آنچه خداوند بخواهد، همانا پروردگارت هر چه را اراده كند، انجام مى‌دهد. نکته ها «زَفِيرٌ» فريادى است كه همراه با بيرون دادن نَفَس است و «شَهِيقٌ» ناله‌اى است طولانى كه توأم با فرو بردن نَفَس است. بعضى نيز «زَفِيرٌ» را آغاز صداى الاغ و «شَهِيقٌ» را پايان آن دانسته‌اند. همه‌ى افرادى كه به دوزخ مى‌روند، از لحاظ مدّت زمان حضور در آنجا يكسان نيستند، عدّه‌اى پس از مدّت كمى از دوزخ رهايى مى‌يابند، بعضى ديگر براى مدّت بسيار طولانى در جهنّم مى‌مانند و سرانجام خلاص مى‌شوند، امّا گروهى براى هميشه در آنجا مى‌مانند و هرگز از آن خارج نمى‌شوند. جلد 4 - صفحه 123 كلمه‌ى «خلود» در مواردى كه همراه با كلمه‌ى «ابد» آمده باشد، مثل: «خالِدِينَ فِيها ابدا» «1»، به معناى هميشگى و جاودانگى است، نه به معناى مدّت طولانى. در اين آيه اگر چه خلود تا زمان برقرار بودن آسمان‌ها و زمين بيان شده است و قرآن مدّت زمان استقرار آنها را تعيين فرموده‌ «2»، ليكن باز به معناى ابديّت و هميشگى است، زيرا كه‌ «ما دامَتِ السَّماواتُ» در زبان و ادبيات عرب، كنايه‌اى است كه براى ابديّت و جاودانگى آورده مى‌شود، اگر چه آسمان‌ها ابدى نيستند. پیام ها 1- انسان با انتخاب‌هاى خود باعث شقاوت خود مى‌شود. «شَقُوا» نه‌ «شَقُوا» 2- دست خداوند در نجات گروهى از دوزخيان (به دليل جرم كمتر و يا استحقاق عفو و يا هر دليل ديگرى) باز است. «إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ» «1». نساء، 169 و جنّ، 23. «2». ابراهيم، 48 و انبياء، 104. #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

❤️ #تدبردرقرآن ۱۵فاطر يَا أَيُّهَا النَّاسُ #أَنتُمُ_الْفُقَرَاء إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ🌸 ۱۴۱ انعام وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ اسراف نکنید خدا اسراف کاران را دوست ندارد❌ این یعنی انسانْ مالکِ مالِ خود نیست زیرا اگر مالکِ مالِ خود بود خدای متعال به او دستور اسراف نکن را نمی داد❌ ماها هرچه و هرچه داریم همه اش از خدای متعال است ماها هیچ چیزی نداریم وفقیر محض ایم😔 #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

🔴 اصول مشترک در رسالت پیامبران / ۳ 🔹اصل هفتم: دعوت به توحید؛ 🔸همه‌ی انبیا، توحید ذاتی و صفاتی و افعالی و عبادی را به مردم آموختند. پیامبران، انسان‌ها را به اعتقاد به مبدأ یکتا و ربّ یگانه، و در نتیجه معبود واحد دعوت می‌کردند (انبیاء/۲۵). مطاع بودن همه انبیا نیز به فرمان خداست (نساء/۶۴). اساس اطاعت از پیامبر، اذن خداست. در آیات متعدد به این اطاعت اشاره شده است (حشر/۷، نساء/۵۹) 🔹اصل هشتم: دعوت به تقوا؛ 🔸انسان مسافری است که خواه ناخواه به سوی خدا سیر می‌کند. بهترین مرکب در این راه، محبت خدا و سودمندترین ره‌توشه در مسیر لقای الهی، تقواست (بقره/۱۹۷). پیامبران همگی، بشر را به تحصیل این توشه دعوت کرده‌اند، از جمله حضرت نوح، حضرت هود، حضرت صالح، حضرت لوط، حضرت شعیب علیهم السلام (شعراء/ در بخشی از آیات ۱۰۵ تا ۱۷۹) 🔹اصل نهم: میثاق خاص الهی؛ 🔸یکی از اصول مشترک بین انبیا، حضور همه‌ی آنها در صحنه میثاق خاص است. خداوند از همهٔ بنی آدم برای ربوبیت خود و عبودیت آنها میثاق گرفته است (اعراف/۱۷۲). اما از انبیا، گذشته از این میثاق عمومی، میثاق دیگری هم گرفته است که به وحی و رسالت، بیش از دیگران مؤمن باشند، در اجرای رسالت حق پایداری کنند و هیچ‌گاه دعوتی که مزاحم با توحید باشد، به عمل نیاورند و هرگز در برابر شرک آرام ننشینند (آل‌عمران/۸۱) و در همین ارتباط: بقره/۲۸۵، احزاب/۷-۸، اسراء/۷۴-۷۵، احزاب/۲۳ #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

تلاوت ترتیل استاد 🤷‍♂ سوره الرحمن ببینید لذت ببرید 😍😍😍 سبحان الله👌👌🤩🤩 #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

💬 چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است 💡 🔺آیا حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) این ضرب المثل رو قبول داشتند؟ 🔹جواب این سوال در سوره انسان آیه8 اومده ✅وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا ✅و غذا را در عین دوست داشتنش، به مسكین و یتیم و اسیر انفاق می‌كنند. 🙄فیلم بالا رو حتما ببین🙄 #دائره_المعارف_قرآن_کریم #تفسیر @Targomeh

😍داستان ازدواج حضرت موسی با همسرش صفورا در قرآن❤️❤️ حتما بخونید 👇👇 حضرت موسی بدون توشه راه و سفر، با پای پیاده به سوی مَدْین روانه شد و فاصله بین مصر و مدین را در هشت شبانه‌روز پیمود، در این مدّت غذای او سبزی‌های بیابان بود و براثر پیاده‌روی پایش آبله زد هنگامی‌که به نزدیک مَدْین رسید، گروهی از مردم را در کنار چاهی دید که از آن چاه با دلو، آب می‌کشیدند و چهار پایان خود را سیراب می‌کردند، در کنار آنها دو دختر را دید که مراقب گوسفندهای خود هستند و به چاه نزدیک نمی‌شوند، نزد آنها رفت و گفت: «چرا کنار ایستاده‌اید؟ چرا گوسفندهای خود را آب نمی‌دهید؟» دختران گفتند: «پدر ما پیرمرد سالخورده و شکسته‌ای است، و به جای او ما گوسفندان را می‌چرانیم، اکنون بر سر این چاه مردها هستند، در انتظار رفتن آنها هستیم تا بعد از آنها از چاه آب بکشیم.» در کنار آن چاه، چاه دیگری بود که سنگی بزرگ برسر آن نهاده بودند که سی یا چهل نفر لازم بود تا با هم آن سنگ را بردارند، حضرت موسی (علیه‌السلام) به تنهایی کنار آن چاه آمد، آن سنگ را تنها از سر چاه برداشت و با دلو سنگینی که چند نفر آن را می‌کشیدند، به تنهایی از آن چاه آب کشید و گوسفندهای ان دختران را آب داد، آنگاه حضرت موسی، از آنجا فاصله گرفت و به زیر سایه‌ای رفت و به خدا متوجّه شد و گفت: «رَبِّ إِنِّی لِما أَنْزَلْتَ إِلَی مِنْ خَیرٍ فَقِیرٌ؛ پروردگارا! هر خیر و نیکی به من برسانی، به آن نیازمندم.» دختران به طور سریع نزد پدر پیر خود که حضرت شعیب (علیه‌السلام) پیامبر بود، بازگشتند و ...