🔖 #روایت_جنگ | #یادداشت ❓چرا بیانیهٔ جبهه اصلاحات با منطق مقاومت در تعارض است؟ 🔻واکاوی انتقادی بیانیهٔ یکم اردیبهشت جبهه اصلاحات باز هم بیانیه‌ای دیگر که یا با بی‌دقتی نوشته شده یا آگاهانه مقابل منطق راهبردی جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است. بیانیه‌ای که در حمایت از مسیر دیپلماسی منتشر شده است، در ظاهر تلاش می‌کند میان میدان و مذاکره پیوند برقرار کند و از «دیپلماسی مقتدرانه» سخن بگوید، اما اگر آن را در چارچوب منطق مقاومت و ادبیات راهبردی جمهوری اسلامی تحلیل کنیم، چند جابه‌جایی مهم گفتمانی در آن دیده می‌شود که با روح عزتمندی و تجربه تاریخی سیاست خارجی جمهوری اسلامی سازگار نیست. این بیانیه هرچند می‌کوشد از پیوند میدان و دیپلماسی سخن بگوید، اما در سطح مفاهیم و پیش‌فرض‌های گفتمانی بیشتر به یک چارچوب «دیپلماسی‌محور» نزدیک می‌شود تا «مقاومت‌محور». در حالی که تجربه راهبردی جمهوری اسلامی نشان داده است که عزت و اقتدار ملی نه از مسیر اولویت دادن به مذاکره، بلکه از ترکیب قدرت، بازدارندگی، استقلال و دیپلماسی هوشمندانه به دست می‌آید؛ دیپلماسی‌ای که در خدمت راهبرد مقاومت باشد، نه جایگزین آن. ✍️ دکتر تینا چهارسوقی امین، مدرس دانشگاه جامع انقلاب اسلامی 🖇نسخه کامل این یادداشت را اینجا بخوانید. 🔖 روایت جنگ را در کانال مجله خردورزی بخوانید: @kheradvarzi_com

🎞 اشتباه از جایی شروع می‌شود که «ذائقه‌سازی بازار» را به جای «حقیقت تجربه انسانی» می‌گذاریم! 👤 #تینا_امین ❗️آنچه امروز در بسیاری از محصولات فرهنگی می‌بینیم، نتیجه‌ی یک فراخوان پنهانِ بازار است؛ 👈🏻 کمترین انتظار ما از سازندگان محتوا این است که وقتی از آسیب اجتماعی حرف می‌زنند، آن را فقط نمایش ندهند بلکه با صداقت و عمق، تحلیل کنند. ➕ فیلم کامل جلسه رو اینجا در آپارات فکرت ببینید... 📍 #کلیپ | #جنگ‌نامه 🌱 فکرت | گفت‌وگویی برای ساخت فردا 🔅@fekratmedia🔅

[جملاتی از این بخش برنامه حذف شد که گمانم شرح این دغدغه‌ام که تکراری هم است، نیاز به کمی توضیح دارد]

🔺معتقدم تبدیل وصیت‌نامه سیاسی ـ الهی حضرت امام خمینی(ره) به یک واحد درسی اجباری در دانشگاه‌ها(مثل دانشگاه آزاد)، ناخواسته ضربه‌ای به فهم عمیق این متن راهبردی وارد کرد (بارها به این مسئله در کلاس‌ها و برخی گفت‌وگو‌ها اشاره کرده‌ام). این متن صرفاً یک وصیت‌نامه شخصی نیست؛ بلکه سندی فکری و سیاسی برای ترسیم چارچوب‌ها، دغدغه‌ها و مسیر آینده جمهوری اسلامی است. متنی از این سنخ، در اصل باید در فضای گفت‌وگو، تأمل و مواجهه آزاد فکری خوانده شود؛ اما وقتی به قالب واحد درسی، سرفصل، آزمون و پاس کردن تقلیل پیدا می‌کند، اغلب به یک تکلیف اداری-آموزشی تبدیل می‌شود. نتیجه هم معمولاً روشن است: به‌جای آنکه دانشجو با متن درگیر شود و افق‌های آن را بفهمد، صرفاً تلاش می‌کند آن را برای امتحان و بستن واحدهای آموزشی حفظ کند. مسئله البته فقط اجبار درسی نیست؛ نحوه ارائه و شیوه تدریس نیز نقش تعیین‌کننده دارد. وقتی متنی با چنین وزن معرفتی و تاریخی، با روش‌های آموزشی کم‌رمق، غیرجذاب و گاه صرفاً گزارشی تدریس می‌شود، طبیعی است که ظرفیت‌های عمیق آن برای نسل جدید آشکار نشود. در حالی که این متن اساساً می‌توانست موضوع ده‌ها حلقه گفت‌وگو، کارگاه فکری، روایت تحلیلی و مواجهه انتقادی در دانشگاه‌ها باشد. 🔺همین نقد را می‌توان درباره برخی دروس دیگر نیز مطرح کرد؛ از جمله درس‌هایی مانند «تاریخ دفاع مقدس». تجربه دفاع مقدس از آن سنخ پدیده‌هایی است که فهم آن بیش از هر چیز به «روایت»، «زیست‌جهان»، «حافظه جمعی» و «همدلی تاریخی» نیاز دارد. اما وقتی چنین تجربه‌ای در قالب یک درس رسمی با نمره و امتحان عرضه می‌شود، خطر آن وجود دارد که به‌جای شکل‌گیری پیوند عاطفی و معرفتی، صرفاً یک مواجهه حداقلی و رفع تکلیفی شکل بگیرد. در واقع، آنچه باید به تدریج درونی و فهمیده شود، به یک محتوای درسی تقلیل می‌یابد. به نظرم مسئله اصلی اینجاست: همه مفاهیم را نمی‌توان با منطق «واحد درسی اجباری» منتقل کرد. برخی معارف، به‌ویژه آنهایی که با هویت تاریخی، تجربه جمعی و افق‌های فکری یک جامعه گره خورده‌اند، بیشتر از مسیر گفت‌وگو، روایت، تجربه مشترک و مواجهه آزاد فکری درونی می‌شوند تا از مسیر الزام آموزشی. همین نگرانی درباره «بیانیه گام دوم انقلاب» نیز وجود داشته و دارد. خوشبختانه تا این لحظه به یک واحد درسی اجباری تبدیل نشده است. به نظر می‌رسد تجربه‌های پیشین نشان داده که تبدیل چنین متونی به درس رسمی، لزوماً به تعمیق فهم آنها کمک نمی‌کند و گاه حتی اثر معکوس می‌گذارد. 🔺اکنون که وزیر آموزش‌وپرورش از اضافه شدن روایت‌هایی از عملیات رمضان به کتاب‌های درسی سخن گفته‌اند، این پرسش دوباره مطرح می‌شود: چگونه می‌توان روایتی را که باید به شکل‌گیری یک فهم تاریخی و معرفتی کمک کند، وارد نظام آموزشی کرد بی‌آنکه به دلزدگی، سطحی‌شدن یا مصرف صرفاً امتحانی دچار شود؟ پاسخ این پرسش، به‌گمان من، بیش از هر چیز به «طراحی شیوه‌های روایت و آموزش» بازمی‌گردد. حتماً زمان آن رسیده که در کنار نظام رسمی آموزش، به شیوه‌های دیگری برای انتقال این معارف فکر کنیم: حلقه‌های گفت‌وگو، روایت‌های چندصدایی، مواجهه‌های انتقادی، تجربه‌های میدانی، مستندهای تحلیلی و فضاهایی که دانشجو و دانش‌آموز در آنها نه برای نمره، بلکه برای فهمیدن وارد میدان شوند. معرفت، بیش از آنکه محصول اجبار آموزشی باشد، نتیجه اقناع، گفت‌وگو و تجربه است. اگر این اصل جدی گرفته نشود، حتی مهم‌ترین متون و روایت‌های تاریخی ما نیز ممکن است در ذهن نسل جدید، به چیزی بیش از چند صفحه جزوه امتحانی تبدیل نشوند. 📺 مشاهده کامل این قسمت در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🇮🇷حزب‌اللهی... پرچم ایران با نشانه الله ☫ در دست داری یعنی حزب‌اللهی هستی. لینک مشاهده در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🇮🇷حزب‌اللهی... پرچم ایران با نشانه الله ☫ در دست داری یعنی حزب‌اللهی هستی. لینک مشاهده در آپارات ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

✍🏻 مرد پوشالی و چاهِ مسموم شده وحدت، انسجام، همبستگی، یکپارچگی و... حتماً واجب، عالی و مهم است. تفرقه، چنددستگی، قطبی‌سازی و... حتماً اشتباه، مضر و تضعیف‌کننده است. در این موارد شکی داریم؟ خیر. اما انگار فراموش می‌شود که حاصل شدن و مستمر ماندنِ وحدتِ این سرمایهٔ اجتماعی آنقدرها هم ساده و بدیهی نیست و الزاماتی دارد. وحدت نه محصول اراده‌ یک‌سویه است و نه نتیجه‌ حذف اختلاف‌ها؛ بلکه پدیده‌ای اجتماعی است که برای شکل‌گیری و استمرار، به مجموعه‌ای از پیش‌شرط‌ها، سازوکارها و کنش‌های متقابل نیاز دارد. [ قبلاً درباره بخش کوچکی از آن اینجا گفته‌ام] یکی دیگر از پیش‌شرط‌های وحدت و اتحاد، آگاهی‌بخشی و شفافیت در قبال مطالبات است، آن هم برای مردمی که تامل می‌کنند و از سحرگاه ۱۰ اسفند به بعد با بعثت حضور خود، میدان معنایی جدیدی به سنگر‌های نظامی وطن اضافه کرده‌اند. وحدت پایدار بدون امکان پرسش، نقد و مطالبه، بیش از آنکه واقعی باشد، صوری و شکننده خواهد بود. وحدت، امر فرمایشی و نمایشی و پروژه‌ای نیست! اینکه هر مطالبه و نقد و پرسش و دغدغه‌ای را به چوب تفرقه یا وحدت‌شکنی بزنید، حتماً اشتباه است. هر صدایی که آگاهی می‌دهد و پرسشگری می‌کند، آن هم از مهم‌ترین و اثرگذارترین رویداد جاری، منجر به تفرقه می‌شود و از گلوی دشمن است؟! چرا؟ اتفاقاً آنچه می‌تواند به منافع دشمنان یاری رساند، خاموش‌کردن صداها، محدودکردن آگاهی و بی‌اعتبارسازی آگاهی‌دهنده، مطالبه‌گر و مطالبه‌گری است. وحدتی که بر ندانستن، نپرسیدن و انفعال بنا شود، نه وحدت واقعی، بلکه شکلی از انسجام جعلی و ناپایدار است. این چه طرز حفظ وحدت است؟ وحدت جعلی در جهل؟ با سفسطهٔ «مسموم کردن چاه و مرد پوشالی» خطابه می‌کنید و برچسب می‌زنید که هرکسی بگوید و بپرسد، در دعوای انتخاباتی و جناحی و ضدانقلابی وارد شده و یا اطلاعاتش جعلی است و یا هدفش دیده‌شدن و خفن بودن است!! یا تا وقتی اطلاعات به شما برسد خوب است ولی اگر به بقیه برسد، بد است! عجیب است... وحدت و اتحاد پروژه‌ای و یا حول منافع شخصی یک نفر نیست؛ وحدت حول منافع ملی و ذیل زعامت رهبر معظم و خطوط ترسیم شده ایشان است. این مردم بزرگ، به خوبی درک می‌کنند مخاطبان واقعی «بزرگ شوید» چه کسانی هستند. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

✍️ دیری است زاشیانه جدا مانده‌ای «امین»... بسم الله الرّحمن الرّحیم «در التجاء به صدرنشین سریر رضا حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام» فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کن کار مرا به گردش چشمی تمام کن بگشای صفحه‌ای دگر از دفتر جمال بیتی فزون بر این غزل ناتمام کن ای یادگار ساقی کوثر اباالحسن(ع) گاهی نظر به جانب این تشنه‌کام کن ای حکمران کشور دل با کرشمه‌ای زیر و زبر قرار دل خاص و عام کن بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را مرغ رمیده را به شکر خنده رام کن اینک هزار دست تمنّا گشوده بین دست کرم گشاده به رسم کرام کن دارالشّفای آتش و آب است این سرای سوز دل مرا به نمی التیام کن دیری است زاشیانه جدا مانده‌ای «امین» غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کن دانم که مستمند و تهیدست و بی‌کسی از بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن و آنجا که آمد و شد خیل ملائک است کنجی گزین و تا به قیامت مُقام کن ✍سیدعلی خامنه‌ای ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🌹اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی عَلِی بْنِ مُوسَی الرِّضَا الْمُرْتَضَی الْإِمَامِ التَّقِی النَّقِی وَ حُجَّتِک عَلَی مَنْ فَوْقَ الْأَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرَی الصِّدِّیقِ الشَّهِیدِ صَلَاةً کثِیرَةً نَامِیةً زَاکیةً مُتَوَاصِلَةً مُتَوَاتِرَةً مُتَرَادِفَةً کأَفْضَلِ مَا صَلَّیتَ عَلَی أَحَدٍ مِنْ أَوْلِیائِک🌟 🤲🏻 یَا أَبَا الْحَسَنِ یَا عَلِىَّ بْنَ مُوسىٰ، أَیُّهَا الرِّضا، یَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، یَا حُجَّةَ اللّٰهِ عَلىٰ خَلْقِهِ، یَا سَیِّدَنا وَمَوْلانا إِنَّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِکَ إِلَى اللّٰهِ وَقَدَّمْناکَ بَیْنَ یَدَیْ حَاجَاتِنا، یَا وَجِیهاً عِنْدَ اللّٰهِ اشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّٰهِ ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

❗ ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

✍🏻 دوره سکوت نظامی، نه دوره سکوت روایی! در فضای فرساینده جنگ، یک واقعیت بنیادین وجود دارد: با مردم باید شفاف، صادقانه و به‌موقع سخن گفت (به کررات از این نیاز گفته‌ام و بارها ضرورت این اصل را در نوشته‌ها و پیام‌های مختلفم تکرار کرده‌ام). فشار اصلی جنگ همیشه در میدان نبرد خلاصه نمی‌شود؛ بخش بزرگی از آن در ذهن و روان جامعه شکل می‌گیرد. وقتی سکوت یا تأخیر در اطلاع‌رسانی رخ دهد، خلأ ایجادشده فوراً با شایعات و روایت‌های غیررسمی پر می‌شود؛ روایت‌هایی که نه دقیق‌اند و نه قابل‌اعتماد. آگاهی، منبع اصلی تاب‌آوری اجتماعی است. جامعه‌ای که اطلاع روشن و مستند دارد، حتی با خبرهای سخت نیز سازگار می‌شود. مردم زمانی که تصویر درستی از واقعیت و چشم‌انداز پیش رو داشته باشند، کمتر درگیر اضطراب جمعی می‌شوند و همکاری بیشتری نشان می‌دهند. اما وقتی آگاهی به‌جای نهادهای رسمی، از دل شایعه‌ها و منبع‌های محدود اطلاعاتی به دست آید، احساس ناامنی و بی‌اعتمادی تشدید می‌شود. در این میان باید به یک نکته مهم توجه کرد: جنگ روایت، نه یک حاشیه، بلکه ضریب‌دهنده فرسایش نظامی و اقتصادی است. هر خلأ اطلاع‌رسانی، تبدیل به میدان عملیات روانی می‌شود و فشار را بر جامعه چند برابر می‌کند. با یک روایت‌سازی نادرست، می‌توان هزینه‌های جنگ را برای مردم به مراتب سنگین‌تر جلوه داد؛ درست به همان اندازه که یک اطلاع‌رسانی دقیق و به‌موقع می‌تواند این فشار را تعدیل کند. اکنون ما با خلأ روایت داخلی روبه‌رو هستیم، یعنی مردم در تعلیق روایی به سر می‌برند. به همین دلیل، همان‌طور که کشور در شرایط جنگی به سخنگوی نظامی، سخنگوی امنیتی و سخنگوی ویژه مذاکرات بین‌المللی نیاز دارد، وجود یک سخنگوی معتبر اقتصادی نیز ضروری است. نگرانی‌های اقتصادی مردم، از قیمت‌ها و بازار گرفته تا سیاست‌های حمایتی و مدیریت بحران، در مرکز فشار روانی جنگ قرار دارد و اگر به آن پاسخ روشن داده نشود، میدان برای شایعه و سوداگری باز می‌شود. همانطور که اکنون شاهد رفتارهای پر زیان کاسبان جنگ هستیم که چگونه یکباره با افزایش قیمت‌ها، شوک به جامعه تزریق می‌کنند؛ ولی در مقابل فقط می‌شنویم که قیمت‌ها در کنترل است و نظارت وجود دارد. اما مسئله فقط داشتن سخنگویان متعدد نیست؛ هماهنگی میان آن‌ها اهمیت حیاتی دارد. در لایه‌های مختلف نظامی، امنیتی، دیپلماسی خارجی، سیاست داخلی و اقتصاد باید یک خط خبری واحد و مبتنی بر واقعیت وجود داشته باشد. هر عدم‌هماهنگی، هر پیام دوگانه و هر تناقض، مستقیماً به اعتماد عمومی آسیب می‌زند و اثرگذاری روایت رسمی را کاهش می‌دهد. مسلم است که منظور از هماهنگی و خط خبری واحد، جعل واقعیت یا کتمان حقایق یا صرفاً حرکت بر مدار «همه چی خیلی خوبه و تحت کنترله» نیست. جامعه امروز به سخنگویی نیاز دارد که هم اعتبار تخصصی داشته باشد، هم قدرت تبیین، هم توان ایجاد اعتماد. سخن گفتن با مردم یک وظیفه فرعی نیست؛ بخشی از مدیریت جنگ است. هر توضیح دقیق، هر شفافیت به‌موقع، بخشی از جنگ روایت را خنثی می‌کند و سرمایه اعتماد عمومی را تقویت. در روزهای دشوار، بزرگ‌ترین پشتوانه یک کشور، همین اعتماد و همراهی مردم است؛ و این سرمایه تنها با گفت‌وگوی صادقانه و پیوسته با جامعه حفظ می‌شود. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🇮🇷 پیشرفت کشور بر دو بال معلم و کارگر است 👨‍🏫 آینده جامعه در آینه رفتار و گفتار معلمان بازتاب می‌یابد ✏️ دو روزِ یازدهم و دوازدهم اردیبهشت، روزهایی است که در آن از مقام کارگر و منزلت معلم تقدیر به‌عمل می‌آید. فارغ از تجلیل زبانی و نمادین که به‌نوبه‌ی خود کار بجا و صحیحی است، پیشرفت هر کشوری رَهینِ دو بال علم و عمل است. معلم در اولین مرحله‌ي تحقق از این مقصود نقش‌آفرینی میکند. مسئولیت خطیر آموزشِ دانش، افزایش مهارت، و بخش مهمی از رشد بینش و قالب‌ریزی هویت نسل آینده برعهده‌ی او است. ⏺️دانش‌آموزان و دانشجویان و طلّابی که در کنار هر معلمی رشد میکنند، در آینده نه‌چندان دور، مهارتهای آموخته و دانشهای یادگرفته خود را به‌کار بسته و اِی بسا در خُلق‌وخو و رفتار و گفتار خود در انواع عرصه‌ها از محفل گرم خانواده تا محیط کار و کوچه و خیابان چون آینه‌ای، نمایش‌دهنده‌ی رفتارها و گفتارهای معلمین خود خواهند بود. ✍🏼 بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب به مناسبت روز کارگر و روز معلم | ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir