مثلا وقتی یه کتاب شعر در مورد عشق رو می‌خونی توقع داری راجع به حس های عمیق و عجیب یه شاعر بخونی اما شعرای میشا کالینز این‌طوری نیست نمیاد راجع به تصوری که از عشق داره یا عشق آرمانیش حرف بزنه بلکه دقیقا درمورد جزییات زندگی روزمره و واقعی که با عشق «درهم‌ریخته شده» حرف می‌زنه.

شما شاید توقع داشته باشید وقتی شعر عاشقانه می‌خونید با چیزایی راجع به ستاره ها و گل سرخ و چمیدونم کوفت های غیرواقعی رایج دیگه مواجه بشید چیزایی که توی شعرا رایجن اما توی زندگی واقعی نه. اما میشا بیشتر مثلا راجع به این حرف می‌زنه که... الان مثال ندارم ادیت میکنم.

درواقع دقیقا برعکس روندی که رایجه رو انجام داده شاعر می‌گرده و طوری به مسائل نگاه می‌کنه و ازشون حرف می‌زنه که بزرگ‌تر می‌شن، رویایی و قشنگ می‌شن از چیزای کوچیکی که می‌بینه به مفاهیم عمیق و بزرگ می‌رسه میشا کالینز دقیقا برعکسش رو انجام داده و مفاهیم بزرگی که دنبالشونیم رو توی چیزای خیلی خیلی کوچولو و تکراری و آشنای روزمره توصیف کرده.

وقتی یه شاعر میاد راجع به رودخونه و جنگل حرف می‌زنه چیزی نیست که هرروز دیده باشیم و برامون شناخته‌شده و روزمره باشه اما آشپزخونه یا برنج یا ساختمون چیزایی‌ان که هرروز توی زندگیمون هستن و بی‌توجه ازشون رد می‌شیم. چون ارزشی ندارن.

انگار واژه‌های دفتر خاطراتش رو نامرتب توی مصراع‌هاش ریخته فکرای عمیق و جزییات کوچیک با همدیگه قاطی می‌شن تصویری که می‌سازه ملموس‌تر و واقعی‌تر (و در نتیجه برای بعضیا نچسب‌تر) می‌شه. انگار سعی کرده تمام جزییات یه خاطره رو علاوه بر فکر و عاطفه‌ش، با حواس پنج‌گانه‌ش هم به ذهنش بسپره و ثبت کنه شعرش به درد کسی که برای دور شدن از واقعیت شعر می‌خونه(یعنی من🌹)، نمی‌خوره.

چون ما عادت کردیم شعر رو رویایی و فضایی بدونیم عادت کردیم وقتی شعر می‌خونیم توقع یه اتفاق بزرگ با تخیل شگفت‌انگیز رو داشته باشیم اما شعر میشا کالینز ما رو از روی ابرا پایین می‌کشه و به زمین بر می‌گردونه یعنی دقیقا همون جایی که با شعر می‌خواستیم ازش فرار کنیم.

اینم بهترین شعرش تا الان. :)

طرز فکر مشکی خیلی جالبه بچه ها😭😭😭😭😭 خیلی خوبهه حال میده پیاماشو بخونی

بوووس بهت مرسی که میخونی

ریپلای به 'Drownin.

جدی عاشق تحلیل ها و متنای مشکیم.

منم عاشق خود شم- چیز یعنی خیلی مرسی🤍