🔻تسلط انصار الله بر ساحل غربی و بندر استراتژیک «المخا»، فراتر از یک پیروزی میدانی و در واقع زایش یک قدرت دریایی است که معادلات منطقه را برای بازتعریف می‌کند. این دستاورد، سه ستون اقتدار را بنا می‌نهد: 🔴اشراف بر دروازه باب‌المندب، ابتکار عمل در یکی از حیاتی‌ترین شریان‌های تجارت و انرژی جهان را به ارمغان می‌آورد. 🔴این جغرافیا، یکی از قدرتمندترین برگ برنده ها در هر میز مذاکره است و جهان را وادار می‌کند این قدرت را به عنوان «ناظر بلامنازع امنیت دریای سرخ» به رسمیت بشناسد. 🔴 ساحل غربی، عمق استراتژیک بی‌نظیری برای استقرار بهینه سامانه‌های موشکی و پهپادی ایجاد کرده و بسیاری از تهدید های دریایی را در نطفه خفه می‌کند. 🔻 @hossein_pak69

🔻جزیره فوق استراتژیک «میون» در قلب باب المندب در یک معرکه بی نظیر توسط نیرو های مقاومت اسلامی یمن آزاد شد. 🔻 @hossein_pak69

کلش ریپورت بررسی کرد: حوثی‌های یمن(انصارالله)، شهر المخا را به دست گرفته‌اند و در یک عملیات سریع در مناطق ساحلی، حدود ۲۶۰۰ کیلومتر مربع از غرب یمن را تحت کنترل خود درآورده‌اند. این پیشروی، استان‌های تعز در غرب و الحدیده در جنوب را هدف قرار داد و از طریق چندین منطقه، تغییرات سرزمینی را رقم زد که از نظر سرعت، یکی از چشمگیرترین تغییرات در طول جنگ در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. 🔸نیروهای دولت(عدن) و مقاومت ملی (نیروهای طارق صالح) در جبهه‌های گسترده عقب‌نشینی کردند یا متلاشی شدند و به گزارش‌ها، به سمت عدن عقب نشینی کردند. 🔥از جمله مکان‌هایی که تصرف شدند، می‌توان به حیس، الخوخه، الوازعیه، موزع و اردوگاه نظامی خالد بن الولید، که از نظر استراتژیک اهمیت زیادی دارد، اشاره کرد. این عملیات با تصرف المخا بندر اصلی تحت کنترل دولت در این بخش از سواحل دریای سرخ، به اوج خود رسید. چرا این موضوع اهمیت دارد؟ المخا تقریباً در فاصله ۶۰ تا ۷۵ کیلومتری شمال تنگه باب‌المندب، یکی از مهم‌ترین نقاط عبور کشتی‌ها در جهان، واقع شده است. این شهر از اوایل سال ۲۰۱۷ تحت کنترل دولت/ائتلاف(سعودی) بود و به عنوان یک مرکز کلیدی برای نیروهای مقاومت ملی طارق صالح عمل می‌کرد. کنترل حوثی‌ها بر این منطقه، آن‌ها را از نظر فیزیکی به تنگه و مسیرهای بین‌المللی کشتیرانی که آن‌ها قبلاً در آن اختلال ایجاد می‌کردند، نزدیک‌تر می‌کند. همچنین، این امر، مهم‌ترین پایگاه نظامی و لجستیکی دولت عدن را در سواحل غربی از بین می‌برد. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

👈 رسوایی هفت اکتبری تازه برای نتانیاهو... او می‌دانست و بیش از آنکه فکر کنید می‌دانست! گزارش سهمگین منتشر شده در هاآرتز، از پیام رسمی متحد نتانیاهو، امیر امارات، به شخص او و هشدار درباره قریب‌الوقوع بودن حمله حماس... پرده برداشته است! حدود ده روز پیش از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس به اسرائیل، بر اساس گزارش روزنامه هاآرتز، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، شخصاً از سوی رهبر امارات متحده عربی هشداری دریافت کرده بود مبنی بر اینکه حماس در تدارک یک اقدام تهاجمی بزرگ علیه اسرائیل است؛ اما او نه مقامات ارشد امنیتی اسرائیل را در جریان گذاشت و نه اقدام خاصی در این باره انجام داد. این گزارش به کتاب تازه‌ای به نام «ربوده‌شده: ۸۴۳ روز رهاشدگی» نوشته شلومی الدار و روت یووال استناد می‌کند که بر اساس مصاحبه با ده‌ها منبع، از جمله مقامات ارشد در اسرائیل و سراسر جهان، به نگارش درآمده است. طبق این گزارش، سه مقام ارشد خارجی در اواخر ماه سپتامبر از محتوای این تماس تلفنی ۴۵ دقیقه‌ای مطلع شده بودند. منبع این ادعا، یکی از مشاوران محمد بن‌زایند است که از جزئیات این گفتگو اطلاع مستقیم داشته است. گزارش حاکی از آن است که محمد بن‌زایند (معروف به MBZ) به نتانیاهو هشدار داد که یحیی سنوار، رهبر حماس، در تدارک اقدامی بزرگ علیه اسرائیل است که به خونریزی منجر خواهد شد، منطقه را بی‌ثبات می‌کند و به‌طور بالقوه توافق‌های ابراهیم را به خطر می‌اندازد. بر اساس این گزارش، بن‌زایند از واکنش بی‌خیال نتانیاهو شگفت‌زده شده بود؛ چرا که نخست‌وزیر اسرائیل به او گفته بود اورشلیم اوضاع غزه را کاملاً تحت کنترل دارد، هرگونه اقدام احتمالی حماس از سوی کرانه باختری خواهد بود و اسرائیل برای هر سناریویی آمادگی دارد. در این گزارش آمده است که آگاهی بن‌زایند از تهدید حماس، خود از سوی یحیی سنوار نشئت می‌گرفت. سنوار در اواسط سال ۲۰۲۳ از عدم پیشرفت در مذاکرات تبادل زندانی با اسرائیل ناامید شده بود (حماس در آن زمان چند اسرائیلی را که خودسرانه وارد غزه شده بودند، به همراه پیکر دو سرباز در اختیار داشت) و اخیراً بارها به یک میانجی ارشد از جنبش فتح هشدار داده بود که اگر اسرائیلی‌ها در روند توافق پیش نروند، باید منتظر عواقب آن باشند. نقل است که سنوار در یکی از گفتگوها گفته است: «به اسرائیلی‌ها بگویید اگر پیش نروند، یک سورپرایز بزرگ برایشان آماده کرده‌ام. به آن‌ها بگویید منتظر زلزله باشند.» او در گفتگوی دیگری به این شخص گفته بود که در حال تدارک «یک عملیات هولناک» است. این مقام فتح که روابط نزدیکی با یکی از مشاوران بن‌زایند داشت، دوست خود را در جریان گذاشت. این مشاور به هاآرتز می‌گوید که او «مضطرب» بود: «برای او روشن بود عملیاتی که سنوار از آن صحبت می‌کند می‌تواند تمام خاورمیانه را تحت تأثیر قرار دهد، اما او می‌ترسید این اطلاعات را مستقیماً به شین‌بت گزارش دهد. از سوی دیگر، بیشتر از آن وحشت داشت که اگر شین‌بت را در جریان نگذارد، اسرائیلی‌ها او را به همکاری با سنوار متهم کنند. او به‌راستی نگران جان خود بود. به همین دلیل تصمیم گرفت پیام را به بن‌زایند برساند.» این گزارش می‌گوید مشاور و خودِ بن‌زاید این هشدار را به این معنا تلقی کردند که حماس احتمالاً در حال برنامه‌ریزی برای آغاز یک جنگ است. همچنین مقام فتح و مشاور در اواسط سپتامبر، در نهایت هشدار را مستقیماً به شین‌بت اسرائیل منتقل کردند. مقامات امنیتی اسرائیل در روزهای بعد درباره این هشدار به بحث و بررسی پرداختند، اما آن را به عنوان تهدید یک حمله از سمت غزه درک نکردند و هیچ تصمیم مشخصی اتخاذ نشد. 💥💥 خود بن‌زاید به قدری از عدم واکنش اسرائیل نگران بود که شخصاً با نتانیاهو گفتگو کرد، اما نتانیاهو این تهدید را دست‌کم گرفت و آن را رد کرد. این گزارش خاطرنشان می‌کند که در اول اکتبر، رونن بار، رئیس شین‌بت، بار دیگر اقدام پیش‌دستانه علیه حماس از جمله ترور مقامات ارشد را پیشنهاد کرد، اما نتانیاهو تصمیمی در این خصوص نگرفت و تنها گفت که این سازمان باید پیشنهادهای خود را ارائه دهد تا او آن‌ها را بررسی کند. او هیچ اشاره‌ای به گفتگوی خود با بن‌زاید نکرد. یک مقام ارشد شین‌بت به این روزنامه می‌گوید: «اگر از این هشدارها باخبر بودیم، این احتمال وجود داشت که وزن بسیار بیشتری به پیام اولیه‌ای که از سوی سنوار به دست ما رسیده بود بدهیم.» «شاید این مسئله همچنین روشن می‌کرد که چه چیزی پشت عقب‌نشینی ناگهانی او از مذاکرات تنش‌زدایی در اواسط سپتامبر بوده است. ممکن بود دو دو تا چهار تا کرده و به نتیجه کاملاً متفاوتی می‌رسیدیم؛ نتیجه‌ای که شاید می‌توانست کل تصویر اطلاعاتی ما را تغییر دهد.»

🔴 تحرک نظامی ترکیه در جیبوتی؛ آیا پای یمن در میان است؟ یک فروند هواپیمای ترابری نظامی A400M Atlas نیروی هوایی ترکیه با شماره ثبت 180094 وارد پایگاه لمونیه جیبوتی شده است. با توجه به موقعیت راهبردی جیبوتی در کنار باب‌المندب و تحولات اخیر یمن و پیمان دفاعی مکه میان عربستان و ترکیه و پاکستان، این تحرک قابل توجه است. ❓ آیا ترکیه در حال آماده‌سازی برای ورود به معادله یمن است؟ ❓ آیا در روزهای آینده شاهد نقش‌آفرینی مستقیم ترکیه و پاکستان در جنگ یمن خواهیم بود؟ نظر شما چیست؟ 🔸 کانال مطالعات یمن @yemenstudies_ir

🔴 وزیر دفاع صنعا در مناطق تازه آزادشده؛ نبرد برای آزادی یمن ادامه دارد محمد ناصر العاطفی، وزیر دفاع دولت صنعا با حضور در مناطق تازه آزادشده در ساحل غربی یمن، بر ادامه مبارزه برای آزادسازی بخش‌های باقی‌مانده کشور تأکید کرد و وعده داد این مسیر تا آزادی کامل سرزمین یمن ادامه خواهد یافت. ✍ انتشار تصاویر حضور العاطفی در مناطق عملیاتی، ادعاهای مطرح‌شده درباره ترور او در روز گذشته را زیر سؤال برده است. 🔸 کانال مطالعات یمن @yemenstudies_ir

🔹دنی(دنیس) سیترونویچ (تحلیلگر امنیتی اسرائیلی): راستش را بخواهید: تحولات اخیر در یمن نه تنها ابعاد چالش حوثی‌ها، بلکه عمق شکست استراتژیک در مواجهه با آن را برملا می‌کند. 🔸الف. عربستان سعودی ناآماده وارد این نبرد شد. ریاض از آمادگی حوثی‌ها برای نقض نقشه راه و ادامه نبرد تا زمان رفع محاصره شگفت‌زده شد. این فرض عربستان که می‌توان آرامش را در طول زمان از طریق توافقات اقتصادی و سیاسی حفظ کرد، اشتباه از آب درآمد. 🔸ب. سیاست مهار عربستان سعودی به بن‌بست رسیده است. تا پیش از وقوع بحران فعلی، رویکرد عربستان عمدتاً بر پایه مهار حوثی‌ها بود، از جمله انتقال بودجه برای کمک به تأمین هزینه‌های اداری آن‌ها. با این حال، جنگ علیه ایران این تصور را در صنعا تقویت کرد که عربستان سعودی ضعیف‌تر و آسیب‌پذیرتر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد. این تصور نقش مهمی در آنچه امروز می‌بینیم ایفا می‌کند. 🔸ج. ارسال پیام به تهران مشکل را حل نخواهد کرد. ایران به حوثی‌ها به چشم یک دارایی استراتژیک درجه یک می‌نگرد، اما توانایی آن در کنترل فرآیند تصمیم‌گیری آن‌ها محدود است. ما در گذشته نیز دیده‌ایم که چگونه حوثی‌ها با وجود تهدیدات واشنگتن به تهران، وارد رویارویی با ایالات متحده شدند. حوثی‌ها خود را نیابتی‌های ایران که منتظر دستور باشند نمی‌دانند؛ از دیدگاه خودشان، آن‌ها شریک در محور هستند و تصمیمات مربوط به جنگ و صلح را خودشان می‌گیرند. 🔸د. بسیار بعید است که واشنگتن بخواهد به یک نبرد مستقیم علیه حوثی‌ها بازگردد. ایالات متحده پیش از این نبردی را علیه آن‌ها انجام داده که دستاوردهای محدودی داشته است، و سخت می‌توان تصور کرد که به نبردی شتاب‌زده بازگردد که نیازمند تخصیص نیروها و منابع اضافی باشد و دارایی‌های آمریکا را به‌ویژه در دریا در معرض آسیب قرار دهد. واشنگتن می‌تواند اطلاعات و کمک‌های نظامی قابل توجهی در اختیار عربستان قرار دهد، اما حتی در اینجا نیز یک مشکل آشکار می‌شود: نیروهای تحت حمایت ریاض برای نبرد فعلی آماده نبودند. برای یک مدت طولانی، عربستان بیشتر مشغول اخراج حضور اماراتی‌ها از جنوب یمن بود تا آماده‌سازی جبهه خود برای رویارویی مجدد با حوثی‌ها. 🔸هـ. در همین حال، حوثی‌ها در حال کسب دستاوردهای استراتژیک هستند. پیشروی آن‌ها به سمت باب‌المندب، توانایی‌شان را برای تهدید یکی از مهم‌ترین مسیرهای کشتیرانی جهان تقویت می‌کند. در عین حال، «ائتلاف ضربت» هنوز در حال بررسی نحوه پاسخگویی است. و حتی اگر تصمیم به مداخله جدی‌تر بگیرد، اصلا مشخص نیست که این امر برای تغییر الگوی رفتاری حوثی‌ها کافی باشد. و. بنابراین، استراتژی علیه حوثی‌ها باید تغییر کند. نمی‌توان این رویارویی را تنها بر دوش عربستان سعودی رها کرد. این ممکن است یک فرآیند طولانی، پرهزینه و پیچیده باشد، اما نیاز به ساخت یک ائتلاف بین‌المللی قابل توجه وجود دارد که در طول زمان با تهدید حوثی‌ها مقابله کند. این تهدیدی است که انتظار نمی‌رود به این زودی‌ها — اگر اصلاً برطرف شود — از بین برود. 🔸ز. حوثی‌ها قادر مطلق نیستند. آن‌ها نقاط ضعفی دارند و ضربه زدن به آن‌ها ممکن است. مشکل این است که ایجاد یک موازنه بازدارندگی پایدار در برابر آن‌ها بسیار دشوار است. ایدئولوژی آن‌ها، آمادگی‌شان برای پرداخت هزینه، و توانایی‌شان در استفاده از تسلیحات استراتژیک که ایران در اختیارشان قرار داده یا به تولید آن کمک کرده است، ایجاد بازدارندگی کلاسیک را فوق‌العاده سخت می‌کند. و آنچه تجربه عربستان پیش از این ثابت کرده این است که حتی پول هم نمی‌تواند یک راهکار استراتژیک برای این مشکل بخرد. 🔹نتیجه‌گیری: روز به روز روشن‌تر می‌شود که این یک دستاورد بزرگ برای محور مقاومت است. ایالات متحده و کشورهای «ائتلاف ضربت» اکنون با یک سردرگمی و چالش سخت روبرو هستند، زیرا بازگشت به وضع موجود قبلی کم‌کم غیرممکن به نظر می‌رسد. از دیدگاه ایران، این یک دستاورد استراتژیک واضح است: ممکن است ایران تصمیمات حوثی‌ها را کنترل نکند، اما قطعاً از توانایی آن‌ها در تهدید آزادی کشتیرانی در باب‌المندب و اعمال فشار بر ایالات متحده، عربستان سعودی و کل سیستم بین‌المللی سود می‌برد. https://fxtwitter.com/citrinowicz/status/2097964872461889958 🔻پیوند به این فرسته درX: https://x.com/FGhoddoussi/status/2097992190123290952

🔹حمیدرضا عزیزی: مهم‌تر از خود این گزارش، که در نوع خود بسیار حائز اهمیت است، این واقعیت است که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دقیقاً می‌دانست چه هدفی را نشانه گرفته و چه خسارت واقعی و عملی وارد کرده است. ​در بیانیه‌ای که کوتاه‌زمانی پس از این حمله منتشر شد، سپاه پاسداران اعلام کرد که چند فروند هواپیمای آمریکایی با موفقیت هدف قرار گرفته‌اند. ​این امر نشان می‌دهد که جدا از توانمندی‌های نظامی و اراده سیاسی برای پذیرش ریسک و اقدام تهاجمی‌تر، چیزی در حوزه اطلاعات نظامی نیز به شکل بنیادی تغییر کرده است — که به احتمال بسیار زیاد با کمک شرکای ایران، یعنی روسیه و چین، صورت گرفته است. https://fxtwitter.com/HamidRezaAz/status/2097969616605581716 🔻پیوند درX: https://x.com/FGhoddoussi/status/2097993980696838153

🇮🇷🇨🇳 بر اساس گزارش‌ها، ایران نفت تحریم‌شده را بدون ارسال پول از طریق سیستم بانکی بین‌المللی، به میلیاردها دلار کالای چینی تبدیل کرده است. گفته می‌شود طی یک سال گذشته حدود ۲ تا ۲.۵ میلیارد دلار از طریق این سیستم پایاپای‌نما (بارتر) جابه‌جا شده است که درآمد حاصل از نفت ایران را به اعتبار لازم برای خرید داروها، خودروها و تجهیزات ارتباطی چینی تبدیل می‌کند. منابع می‌گویند این مکانیسم دست‌کم یک بار نیز در ارتباط با قراردادهای پدافند هوایی به ارزش میلیون‌ها دلار مورد استفاده قرار گرفته است. در همین حال، چین ضمن تاکید مجدد بر مخالفت خود با تحریم‌های یک‌جانبه‌ای که به تایید شورای امنیت سازمان ملل نرسیده است، اعلام کرد از چنین توافقی بی‌اطلاع است. منبع: رویترز https://fxtwitter.com/MarioNawfal/status/2097985935325417724

⭕️ چند پرسش دربارهٔ ایدهٔ همه‌پرسی جنگ و صلح ✍️ محمدرضا جلائی‌پور تعدادی از چهره‌های شاخص سیاسی در روزهای گذشته ایدهٔ برگزاری همه‌پرسی دربارهٔ جنگ و صلح را طرح کرده‌اند. دربارهٔ این ایده پرسش‌هایی از این دست به ذهن می‌رسد که پاسخ قانع‌کننده‌ای برایش نشنیده‌ام: 1️⃣ آیا اساسا امروز (و نه چند ماه قبل یا چند ماه بعد) پیشنهاد صلحی روی میز ایران هست که به همه‌پرسی گذاشته شود؟ در شرایطی که امروز از رئیس جمهور و وزیر خارجه و رئیس مجلس/رئيس تیم مذاکرات تا رئیس بسیج و دبیر شعام همه می‌گویند اگر آمریکا عملا مفاد تفاهم اسلام‌آباد را اجرا کند ایران هم خواهد کرد و در مقابل رئیس جمهور آمریکا رسما می‌گوید به احیای این تفاهم فکر نمی‌کند و در عمل هم ضمن تشدید محاصره و تحریم، روزانه در حال تهدید ایران و چند روز یک‌بار در حال تجاوز نظامی به ایران است و میانجی‌ها هم می‌گویند آمریکا فعلا دنبال احیای تفاهم نیست و اگر بعدا دنبال تفاهم بیاید هم فراتر از تفاهم قبلی را طلب می‌کند، برگزاری همه‌پرسی بین دو گزینه که یکی‌اش اساسا فعلا روی میز نیست چه معنایی دارد؟ 2️⃣ تصمیم دربارهٔ ‌دفاع میهنی در برابر‌ متجاوز یا جنگ و صلح در کدام جنگ و کدام دموکراسی در تاریخ جنگ‌های جهان بر اساس همه‌پرسی گرفته شده است؟ در همان صدر اسلام آیا مشورت پیامبر با «فرماندهان و مشاوران اصلی» و حاضرانِ در میدان جنگ‌های بدر و احد دربارهٔ ‌«چگونگی جنگ» قابل قیاس با برگزاری همه‌پرسی عمومی بر سر اصل موضوع بسیار فنی و چندوجهی جنگ و صلح در قرن ۲۱ مبتنی بر اطلاعات دقیق و محرمانه در شرایط به شدت پیچیده و متغیر است؟ 3️⃣ آیا اساسا در این زمینه با دوگانهٔ سادهٔ جنگ و صلح مواجهیم که رفراندوم‌پذیر باشد؟ همهٔ‌ پیچیدگی مساله دربارهٔ «شرایط تفاهم» و «چگونه و تا کجا جنگیدن» است، واگرنه هیچ نیروی بزرگی طرفدار «جنگ برای جنگ» نیست. در نظرسنجی‌های معتبر هم اکثریت ایرانیان هم طرفدار مقاومت و دفاع نظامی نیروهای مسلح بوده‌اند و هم حامی مذاکراتی که در آن اهرم‌ها و لوازم قدرت ملی واگذار نشود. این گروه بزرگ به کدام یک از این دوگانهٔ‌ ساده‌شده باید رای بدهند؟ 4️⃣ با شناختی که گویندگان از ترتیبات نهادی در ایران و ممکنات سیاسی در وضعیت کنونی دارند، آیا حتی یک درصد هم احتمال می‌دهند همه‌پرسی در این زمینه ممکن شود؟ منازعهٔ‌ سیاسی آن‌هم حول پیشنهادی ناممکن چه سودی دارد؟ 4️⃣ فرض کنیم گزینهٔ صلح عزتمندانه و پایان بادوامِ جنگ بدون عدول از منافع حیاتی ایران همین امروز روی میز ایران و معطل تصمیم ایران باشد، و همچنین فرض کنیم برگزاری همه‌پرسی در این زمینه موجه و ممکن بود، آیا نتیجهٔ چنین همه‌پرسی‌ای همسو با گرایش پیشنهاددهندگان می‌شد؟ (فراموش نکنیم که تجربهٔ‌ جنگ‌های ۱۲ روزه و رمضان در میانهٔ مذاکرات، هم بر درصد حامیان مقاومت نظامی و بی‌اعتمادان به آمریکا افزوده و هم امیدواران به توافق با آمریکا را کاسته است و طبق نظرسنجی‌های معتبر جامعهٔ ایران در این زمینه سه‌چهار پاره‌است و هیچ پاره‌ای نصف به اضافه یک نیست و در میان مشارکت‌کنندگان در انتخابات حامیان تداوم مقاومت گروه بزرگ‌تری شده‌اند) 6️⃣ آیا پیش‌فرض‌ها و جهانِ تحلیلیِ بخشی از پیشنهاددهندگان همچنان در فضای برجامی قفل نشده؟ آیا منطقه و جهان هنوز در فضای برجامی است؟ آیا با تجربهٔ جنگ‌های اخیر جامعهٔ ایران هم آرایش برجامی دارد؟ 6️⃣ فرض کنیم که همه‌پرسی در این زمینه معنادار و ممکن بود و حتی نتیجه‌اش هم دلخواه پیشنهاددهندگان می‌شد. آیا چنین نتیجه‌ای عملا دست ایران را نمی‌بست و احتمال توافق با شرایطی که اقتضای منافع و امنیت بلندمدتِ ملی ایران است را نمی‌کاست؟ طرف آمریکایی چرا باید به ایرانی که طبق نتیجهٔ چنین رفراندومی مجبور به تفاهم و پذیرش شرایط دیپلماسیِ اجبارِ آمریکا است امتیاز بدهد؟ اساسا چرا باید محاصره و حملات نظامی علیه چنین ایرانی که بر اساس چنین رفراندومی توان دفاع و جنگیدنش کاسته شده را متوقف کند؟ 7️⃣ آیا پیش‌فرض و جهانِ تحلیلیِ بخش دیگری از پیشنهاددهندگان در فضای سال ۶۷ قفل نشده است؟ در سال ۶۷ یک پیشنهاد صلحِ پایدار و عزتمندانه روی میز ایران بود و پیام «نداریم و نمی‌توانیم ادامه دهیم» با کارسازی آیت‌الله هاشمی و شجاعت تصمیمِ رهبر انقلاب در پذیرش آتش‌بس کار می‌کرد و به سود منافع ملی بود. آیا امروز که شرایط ۶۷ ای نیست و اساسا پیشنهاد صلحی عزتمندانه فعلا روی میز ایران نیست و انواع تهدید لفظی و میدانیِ روزانهٔ متجاوزان تداوم دارد،‌ پیام «نداریم و نمی‌توانیم ادامه دهیم» اثر عکس ندارد و عملا باعث تمدید و تشدید محاصره و جنگ‌های کم‌شدت و پرشدت نمی‌شود؟ ادامه در فرستهٔ‌ بعد👇