🔺هشدا فرزند شهید خطیب درباره خطای شماری از نیروهای انقلابی در تکمیل پازل دشمن ▫️حجت الاسلام و المسلمین سیدمحمدرضا واعظی خطیب (مدرس سطوح عالی حوزه علمیه قم و فرزند شهید خطیب، وزیر اطلاعات): 🔹برنامه دشمن ایجاد آشوب خیابانی است؛ مقدمه این آشوب، ایجاد بی اعتمادی نسبت به مسئولان و ناامید کردن مردم از آینده است؛ برخی از نیروهای انقلابی ناخواسته در حال تکمیل طرح دشمن هستند. @y_talabegi 🔸روش‌شناسی اجتهاد (روشنا) 🆔@ravesh_ejtehad

✍فرشاد عادل تفاهم مکه و پیمان ابراهیم دو عنصر هم‌راستا و در خدمت نظم جدید آمریکایی منطقه هستند. اساسا تفاهم مکه سازوکاری نیست که برای امروز منطقه طرح ریزی شده باشد؛ بلکه آغاز مرحله اشتراک‌گذاری وظیفه تامین امنیت منطقه و سپردن امنیت منطقه به بازیگران همسو با آمریکاست تا زمینه خروج نظامی ایالات متحده از منطقه(مطابق با سند امنیت ملی 2026) فراهم شود. چشم‌اندازهایی هم که از امکان حضور سایر کشورها در این تفاهم بیان می‌شود را باید در این راستا دید.

انصارالله و ریشخند ماتریالیسم تاریخی یکی از پرسش‌های سترگ این روزهای تاریخی این است: چگونه مردمانی تحریم‌شده، گرسنگی‌کشیده و کم‌بضاعت توانسته‌اند در برابر رژیمی تا بن دندان مسلح این‌طور دلیرانه مبارزه کنند؟ قطعاً این پرسش در امتداد پرسش‌هایی مشابه قرار می‌گیرد: چگونه شیعیان غرب آسیا در ایران و لبنان، علی‌رغم تحمل دشوارترین فشارها، در برابر هیولای امپریالیسم مقاومت کرده‌اند؟ آیا «منطقی» و «علمی» نمی‌نماید که هیولای مجهز و مسلح این مردمان مستضعف را زیر پا له کند؟ چرا آن‌گونه که مارکس می‌پنداشت، مذهب و اراده‌ی ایمانی صرفاً «روبنا» و بازتابی منفعل از فقر و شرایط مادی نیست؟ اگر مذهب تنها افیونی برای تسکین دردهای ناشی از تحریم و گرسنگی بود، چگونه توانسته است به فعال‌ترین، پویاترین و سازنده‌ترین موتور محرک تاریخ در یمن بدل شود و چنین سوژه‌های مقاومی خلق کند؟ به نظرم چنین است. از منظر منطق ماتریالیستی، منطقی که بر اذهان بسیاری از ما غالب شده، انصارالله یمن در برابر عربستان سعودی (هشتمین کشور جهان از نظر بودجه‌ی نظامی) محکوم به شکست است، دقیقاً همان‌طور که ایران در برابر آمریکا و رژیم اسراِئیل چاره‌ای جز سر خم کردن ندارد. با وجود این، نیرویی ورای صورت‌بندی‌های اقتصادی، تکنولوژی و اشیاء در برابر این بدیهی‌انگاری ماتریالیستی می‌ایستد. اینجاست که من هم‌صدا با دورکیم در نقد سنت ماتریالیستی این گزاره را تکرار می‌کنم: «مذهب مهم‌ترین پدیده‌ی اجتماعی است. از مذهب است که تمامی تظاهرات و تجلیات فعالیت جمعی از خلال تحولات پیاپی ظهور پیدا می‌کند. در اصل همه‌چیز مذهبی است». او در ادامه‌ی این بند این‌چنین به مارکس می‌تازد: «در اصل، عامل اقتصادی عاملی ابتدایی است؛ در حالی که، برعکس، حیات مذهبی غنی و نافذ است. بنابراین چگونه ممکن است که دومی از اولی منتج شده باشد؟»* به نظرم آنچه مقاومت نیروهای اقتصادی ضعیف، کوچک و کم‌توان را در برابر لویاتان تکنولوژی و اقتصاد ممکن کرده است صرفاً یک چیز است: اراده‌ی مبتنی بر نیروی قدسی. همین نیرو به اقتصاد نیمه‌جان روح می‌دمد و دمپایی را هزاران برابر محکم‌تر از پوتین می‌سازد. از سرچشمه‌ی لایزال این نیروست که مردگان ما به زنده‌ترین موجودات بدل شده و سرخی خونشان نشانه‌ی راه می‌شود. اراده‌ای که بر پیکر این نیرو تکیه می‌زند و به آن ایمان می‌یابد، در برابر اراده‌ی معطوف به اجسام و سیستم تسلیم‌ناپذیر می‌شود. به نظرم تنها «مقاومتی» در جهان که توان ایستادگی و مقابله با هیولا را دارد همین مقاومت «شیعی» است. بدون نیروی مذهب، که به‌راستی «همه‌چیز است»، مقاومت ممکن نیست. *از کتاب «کمونیسم، سوسیالیسم و مارکسیسم» اثر امیل دورکیم، ترجمه‌ی علیرضا اسکندری‌نژاد، نشر خرد سرخ ✍علیرضا اسکندری‌نژاد

🔻مهم‌ترین تحول در یمن، انتقال این کشور از «حاشیه» دکترین امنیتی اسرائیل به یکی از مؤلفه‌های اصلی و تعیین‌کننده آن است. اسرائیل اکنون با جبهه‌ای مواجه است که از عمق جغرافیایی گسترده و توان فزاینده برای تولید و توسعه تهدید برخوردار است و نمی‌توان آن را با یک ضربه سریع یا عملیات نظامی کوتاه‌مدت از معادله خارج کرد. این یعنی از این پس، هیچ جنگ آینده اسرائیل صرفاً بر مبنای جبهه‌های سنتی آن طراحی نخواهد شد؛ یمن به بخشی ثابت از معادله امنیت ملی اسرائیل تبدیل شده است. 🔻 @hossein_pak69

🔻راهبرد دولت «امیران جنگ» در سوریه بر این استوار است که شهرها را از رسانه‌ای‌ها و تولیدکنندگان محتوای وابسته به خود پُر کند تا آتش اعتراض و گرسنگی را، دست‌کم برای مدتی، خاموش کند یا حداقل آن را از قاب دوربین‌ها بیرون نگه دارد. هم‌زمان، تلاش می‌شود بحران یک دولت در شخص وزیر انرژی خلاصه شود و مسئولیت فروپاشی بر دوش او گذاشته شود؛ در حالی که همین فرد نخستین نخست‌وزیر این دولت و خود یکی از امیران اصلی جنگ و از ارکان ساختار قدرت کنونی بوده است. یعنی می‌خواهند بحرانِ یک منظومه را با معرفی یکی از اجزای همان منظومه به‌عنوان منشأ بحران توضیح دهند. 🔴اما واقعیت اقتصادی سوریه آن تصویری نیست که این ماشین رسانه‌ای تلاش می‌کند به مخاطب بفروشد. عکس‌های هتل‌های لوکس و رستوران‌های گران‌قیمت و نمایش کشیدن کارت «ویزا» مقابل دوربین، نه شکم گرسنه‌ای را سیر می‌کند، نه فقر را درمان می‌کند و نه اقتصاد می‌سازد. رسانه شاید بتواند برای مدتی زاویه دوربین را عوض کند، اما نمی‌تواند واقعیتی را که بیرون از قاب جریان دارد تغییر دهد. 🔴عجیب‌تر آن‌که همین حاکمیت، در حالی که هنوز نتوانسته در داخل سوریه الگویی قابل زیست و قابل دفاع بسازد، رفتار خود را بر مبنای ایفای نقش یک «دولت الگو» در منطقه تنظیم کرده است ؛ گویی قرار است نسخه‌ای تازه برای منطقه صادر کند: برای ایران نسخه بپیچد، برای اسرائیل پیام اطمینان و تأمین منافع بفرستد و در برابر یمن نمایش قدرت بدهد و حتی از «رسیدن به صنعا» سخن بگوید. می‌خواهند سوریه را به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای نوظهور به نمایش بگذارند، پیش از آن‌که بتوانند شهروند سوری را قانع کنند که دولتش قادر به تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی اوست. 🔴مسئله این نیست که آیا می‌توانند تصویر زیبایی بسازند؛ رسانه از پس این کار برمی‌آید. مسئله فاصله عظیم میان «تصویر» و «دولت» است. 🔻 @hossein_pak69

📍پیش‌بینی سیمپسون‌ها به وقوع پیوست| تابلوها جای نوشتن قیمت‌های جدید را ندارند! 📌محمدباقر قالیباف در واکنش به خبر بلومبرگ مبنی بر رسیدن قیمت سوخت به ۹.۹۹ دلار در یکی از ایستگاه‌های سوخت در آمریکا، ویدیویی از یک انیمیشن معروف آمریکایی را به اشتراک گذاشت. 📌بلومبرگ در خبری به رسیدن قیمت سوخت به ۹.۹۹ دلار در یکی از ایستگاه‌های سوخت در سن دیگوی کالیفرنیا اشاره کرد و نوشت که تابلوها دیگر جایی برای نشان دادن ارقام بیشتر ندارند. 📌محمدباقر قالیباف در واکنش به این خبر، بخشی از انیمیشن سیمپسون‌ها را به اشتراک گذاشت که در آن این رکوردهای تاریخی قیمت سوخت در آمریکا پیش‌بینی شده است و شخصیت اصلی انیمیشن پس از دو رقمی شدن قسمت سوخت و ناتوانی تابلوی قیمت از نشان دادن آن به طنز از رایگان شدن سوخت صحبت می‌کند. 📌انیمیشن سیمپسون‌ها یکی از معروف‌ترین انیمیشن‌های دنیاست که به پیش‌بینی اتفاقات مختلف معروف شده است. 📮 پایگاه اطلاع‌رسانی محمدباقر قالیباف ▫️ @Ghalibaf 🔗 Ghalibaf.ir

‏🔻لغو یا تعویق نشست مهم عمان -که پس از حدود پنج دهه می‌توانست به نقطه عطفی در آغاز روندی برای شکل‌دهی به نظم سیاسی و امنیتی جدید خلیج‌فارس تبدیل شود- نشانه‌ای از اختلافات و فشارهای پشت‌پرده است. ‏این نشست قرار بود توافق ایران و عمان را از سطح دوجانبه به یک چارچوب با اجماع منطقه‌ای ارتقا دهد و وارد فاز اجرایی کند؛ اما این روند مخالفانی جدی دارد. ‏آمریکا و امارات به هیچ وجه از این ابتکار خشنود نیستند. عربستان نیز چندان با آن موافق نیست، هرچند فعلاً ترجیح می‌دهد آشکارا در برابر آن نایستد. قطر هم اگرچه همراهی کاملی ندارد، اما در صف مخالفان قرار نگرفته است. ‏با این حال، به نظر می‌رسد واشنگتن تنها در یک صورت بتواند با این روند کنار بیاید؛ اینکه توافق عمان به سنگ‌بنای توافق بزرگ‌تری میان تهران و واشنگتن تبدیل شود؛ توافقی که در آن، موضوع بازگشایی تنگه هرمز نیز متناسب با انتظارات آمریکا تعریف شود. ‏نبرد بر سر این است که چه کسی معماری امنیتی جدید خلیج‌فارس را طراحی و قواعد آن را تعیین کند.

‍ 🔘 مسیر جدید چین به ایران از قلب آسیای مرکزی؛ نخستین قطار بلاک وارد مسیر شد ⬅️ نخستین قطار بلاک از چین به ایران، از مسیر قزاقستان، ازبکستان و ترکمنستان حرکت خود را آغاز کرده است؛ مسیری بیش از ۶ هزار کیلومتر که قرار است محموله‌های چینی را در مدت ۱۴ تا ۱۶ روز به ایران برساند. 🔹 این قطار شامل ۵۵ کانتینر حامل قطعات خودرو، کالاهای مصرفی و محموله‌های ترکیبی است. قطار پس از عبور از مرز چین و قزاقستان از مسیر خورگوس ـ آلتینکول وارد قزاقستان شد و در ۷ سپتامبر از ایستگاه آلتینکول حرکت کرد. سپس از مسیر ساری‌آگاش ـ کلس وارد ازبکستان شد و در ادامه از مسیر خوجااوادت ـ فاراپ به ترکمنستان رفت تا از طریق ایستگاه سرخس وارد ایران شود. 🔹 استفاده از قطار بلاک به این معناست که قطار از ابتدا برای یک محموله و مسیر مشخص تشکیل شده و در ایستگاه‌های بین‌راهی نیازی به تغییر ترکیب ندارد. برآورد می‌شود این روش حدود ۲ تا ۴ روز سریع‌تر از حمل‌ونقل ریلی معمول باشد. 🔹 اهمیت این مسیر برای ازبکستان بیشتر است؛ چراکه این نخستین بار است که کالاهای چینی از طریق خاک ازبکستان و در مسیر چین ـ ایران جابه‌جا می‌شوند. اگر این سفر آزمایشی موفق باشد، راه‌اندازی منظم قطارهای بلاک در دستور کار قرار خواهد گرفت؛ اقدامی که می‌تواند حجم ترانزیت کانتینری ازبکستان را افزایش داده و جایگاه این کشور را در مسیر زمینی چین به ایران و بازارهای خاورمیانه تقویت کند. 🔴 راه‌اندازی این مسیر در شرایطی انجام شده که اختلال در کشتیرانی در تنگه هرمز اهمیت مسیرهای زمینی آسیای مرکزی را افزایش داده است. در چنین شرایطی، کریدورهای ریلی منطقه می‌توانند به‌عنوان مسیرهای جایگزین برای انتقال کالا میان چین، آسیای مرکزی و ایران مورد توجه بیشتری قرار گیرند. 🔹 ازبکستان پیش‌تر نیز مسیرهای چندوجهی حمل‌ونقل را آزمایش کرده است. در ژوئن ۲۰۲۶، یک محموله آزمایشی از کلنگ مالزی به دوشنبه ارسال شد که یک کانتینر روغن پالم را شامل می‌شد و ۱۵ روز در بخش دریایی و ۱۷ روز در بخش ریلی در مسیر بود. 🔹 همچنین شرکت مشترک UTK International Logistics Co., Ltd با مشارکت «Uztemiryoilcontainer»، نخستین قطار کانتینری را در مسیر چین ـ قزاقستان ـ ازبکستان ـ افغانستان راه‌اندازی کرده بود. اگر این مسیر جدید چین ـ ایران به حمل‌ونقل منظم تبدیل شود، ازبکستان می‌تواند به یکی از حلقه‌های مهم اتصال شبکه ریلی چین به ایران و در ادامه بازارهای خاورمیانه تبدیل شود. آمو | مطالعات تخصصی آسیای مرکزی

🔹آرنو برتران: تا الان دیگه کاملاً واضح شده که غول‌های آزمایشگاه‌های پیشرو هوش مصنوعی در آمریکا واقعاً و به شدت از چین می‌ترسند. https://fxtwitter.com/RnaudBertrand/status/2099319829589295197 و نکته جالب اینجاست که بخشی از علت این ترس ممکن است به منطقه کوچکی در مغولستان داخلی مربوط باشد که احتمالاً هرگز اسمش را هم نشنیده‌اید: ولایت اولانچاب (Ulanqab). اسمش را شنیده بودید؟ فکرم نمی‌کردم! حتی خود من هم که دو بار به مغولستان داخلی سفر کرده‌ام، قبل از تحقیق برای این مقاله هرگز اسمش را نشنیده بودم. علتش این است که در نگاه اول، این مکان بسیار معمولی و بی‌اهمیت به نظر می‌رسد. اگر صفحه ویکی‌پدیای آن را چک کنید (https://en.wikipedia.org/wiki/Ulanqab)، می‌بینید که تنها علت شهرتش این است که زادگاه «هه پینگ‌پینگ» است؛ کسی که برای مدت کوتاهی رکورد کوتاه‌قدترین مرد جهان را در گینس داشت. همین و بس! این تمام فهرست افتخاراتش است! در غیر این صورت، این منطقه صرفاً پهنه‌ای کم‌جمعیت (۱.۵ میلیون نفر، که طبق استانداردهای چین بسیار ناچیز است) از مراتع بادگیر در فلات مغولستان است. با این حال، یک رقم وجود دارد که به شما می‌گوید این منطقه بسیار فراتر از آن چیزی است که در ظاهر به نظر می‌رسد: این ولایت کوچک، نزدیک به ۱٪ از کل برق چین را مصرف می‌کند—و این عدد هر ساله با نرخ‌های دو رقمی در حال رشد است. و بله، درست خواندید: مصرف می‌کند، نه تولید. در واقع، اگر میزان مصرف برق اولانچاب را بر تعداد خانوارهای ساکن در آن تقسیم کنید، هر خانوار در این گوشه دورافتاده از مغولستان داخلی حدود ۱۰۵,۰۰۰ کیلووات ساعت برق «مصرف» می‌کند؛ یعنی تقریباً ۱۰ برابر میانگین مصرف یک خانوار آمریکایی. ارقامی فوق‌العاده دیوانه‌کننده برای مصرف برق! پس مردم اولانچاب دارند چه کار می‌کنند؟ آیا همه آنها به اندازه ۱۰ خانوار آمریکایی لوازم برقی روشن کرده‌اند؟ یک عدد دیگر هم وجود دارد که می‌تواند کلید معما را به شما بدهد: طی چند سال گذشته، این ولایت بی‌نام‌ونشان به آرامی قراردادهای سرمایه‌گذاری به ارزش بیش از نیم تریلیون یوان (بله، تریلیون، با حرف «ت»!) از سوی تمام غول‌های بزرگ فناوری چین امضا کرده است. همان‌طور که تا الان حدس زده‌اید، آنچه در حال رخ دادن است، جاه‌طلبانه‌ترین پروژه ساخت دیتاسنتر(مرکز داده) در کل کره زمین است—و واقعاً تعجب‌آور است که چرا بیشتر درباره آن صحبت نشده، چرا که مقیاس آن با فاصله‌ای عظیم از هر چیز دیگری فراتر می‌رود. دیتاسنتر(مرکز داده) به اصطلاح «کولوسوس» (Colossus) ایلان ماسک در ممفیسِ تنسی را در نظر بگیرید که او آن را «بزرگ‌ترین ابررایانه هوش مصنوعی جهان» می‌نامد. طبق آمار خودشان (https://x.ai/colossus)، کولوسوس دارای ۲۰۰,۰۰۰ تراشه است که—برای اینکه منصف باشیم—همین الان هم فوق‌العاده چشمگیر است. در اصطلاح دیتاسنتر(مرکز داده)، این مقدار تقریباً به ۵,۰۰۰ تا ۶,۰۰۰ «رک» (Rack) تبدیل می‌شود؛ همان کابینت‌های به اندازه یخچال پر از چراغ‌های چشمک‌زن که در هر صحنه فیلمی از اتاق‌های سرور می‌بینید. آنها در اولانچاب چند رک می‌سازند؟ بیش از ۵ میلیون رک. بله، حدود هزار برابر مقیاس «کولوسوس» 🤯 من این رقم را سه بار چک کردم: این واقعاً رقم رسمی منتشر شده توسط منابع معتبری مانند «روزنامه علم و صنعت» (Science and Technology Daily)، روزنامه رسمی وزارت علم و فناوری چین است (https://www.stdaily.com/web/gdxw/2026-08/20/content_567111.html). این حجم از توان محاسباتی به طرز عجیبی عظیم است. آنچه در این استپ‌های مغولستان داخلی در حال ظهور است، شاید نزدیک‌ترین چیز به یک «مغز جهانی» باشد که بشریت تا به حال ساخته است—جایی که بخش عظیمی از تفکر جهان به صورت فیزیکی در آنجا اتفاق خواهد افتاد. و—همان‌طور که خواهیم دید—آنچه این داستان را بسیار جذاب می‌کند، فقط مقیاس آن نیست، بلکه علت ساخته شدنش در این قطعه خاص از مراتع مغولستان داخلی است که مجموعه‌ای از ویژگی‌های بی‌نظیر و متفاوت از هر جای دیگری را درپ خود جای داده است. اگر مثل من—و البته مثل چین و آمریکا—باور داشته باشید که هوش مصنوعی فناوری تعیین‌کننده قرن بیست‌ویکم خواهد بود، این مسئله اولانچاب را همین حالا به یکی از مهم‌ترین و مرتبط‌ترین نقاط ژئوپلیتیکی جهان تبدیل می‌کند. متن کامل این داستان—شامل طرح دولت چین که اولانچاب بخشی از آن است، قیمت انرژی، تراشه‌ها و سوالات استراتژیکی که این موضوع برمی‌انگیزد—در این آدرس در دسترس است: https://arnaudbertrand.substack.com/p/the-most-important-ai-story-in-the?r=4r0pw&utm_campaign=post&utm_medium=web&showWelcomeOnShare=true 🔻پیوند به این فرسته درX: https://x.com/FGhoddoussi/status/2099429607388713318

✅ روایتی از عملیات نجات افسر تسلیحات آمریکایی 🔹هواپیمای F-15E آن‌ها در یک مأموریت شبانه بر فراز ایران هدف قرار می‌گیرد. به گفته Bravo، شدت ضربه به قدری زیاد بوده که همان لحظه متوجه شده‌اند هواپیما مورد اصابت قرار گرفته؛ خودش ضربه را شبیه برخورد با یک قطار باری توصیف می‌کند. برای مدت کوتاهی تلاش می‌کنند هواپیما را حفظ کنند، اما خیلی زود مشخص می‌شود که دیگر قابل کنترل نیست و خلبان تصمیم به اجکت می‌گیرد. Bravo می‌گوید هنوز هم نجات جانش را تا حد زیادی مدیون تصمیم سریع Alpha برای اجکت می‌داند. 🔹مشکل اصلی Bravo تازه بعد از اجکت شروع می‌شود. بخشی از صندلی اجکت در اثر اصابت آسیب دیده بود و چتر نجاتش هم درست باز نمی‌شود. می‌گوید در یک لحظه بالا را نگاه کرده و عملاً چتری بالای سرش ندیده است. در همان حال سعی کرده قسمت‌های گیرکرده چتر را با دست آزاد کند و هر مقدار سطحی که ممکن است از آن باز کند. بعداً بر اساس نوع جراحاتش به او گفته‌اند احتمالاً با سرعتی در حدود 70 تا 100 مایل بر ساعت به زمین خورده است. 🔹برخورد با زمین باعث شکستگی کمر، دست و شانه‌اش می‌شود و مچ پایش هم آسیب می‌بیند. با این حال می‌گوید اولین کاری که کرده دور شدن از محل فرود بوده، چون فرضش این بوده که نیروهای ایرانی خیلی زود به دنبال خدمه هواپیما خواهند آمد. مدتی بعد هم متوجه می‌شود که واقعاً جست‌وجو برای پیدا کردنش شروع شده است. 🔹منطقه‌ای که در آن فرود آمده، یک ناحیه کوهستانی و بیابانی با دره‌ها و صخره‌های بلند بوده. با وجود جراحاتش تصمیم می‌گیرد به سمت ارتفاع حرکت کند. استدلال خودش این بوده که ماندن نزدیک محل سقوط خطرناک‌تر است و ارتفاع هم امکان مخفی‌شدن و هم امکان برقراری ارتباط بهتری به او می‌دهد. در نهایت خودش را به یک خط‌الرأس در ارتفاع حدود 7000 فوت می‌رساند. 🔹به خاطر آسیب صندلی اجکت، کیت اصلی بقا را هم همراه نداشته است. فقط جلیقه بقا با مقدار بسیار کمی آب، تجهیزات ارتباطی و چند وسیله اولیه همراهش بوده و تقریباً غذایی در اختیار نداشته. خودش می‌گوید اولویت اصلی‌اش این بوده که از محل فرود فاصله بگیرد، جایی برای پنهان‌شدن پیدا کند و فقط زمانی از تجهیزات ارتباطی استفاده کند که احساس کند این کار موقعیتش را لو نمی‌دهد. 🔹حدود شش ساعت پس از سقوط، Alpha نجات داده می‌شود. نکته جالب این است که Bravo از فاصله‌ای دور بخشی از عملیات نجات او را می‌بیند. خودش می‌گوید دیدن این صحنه برایش ناامیدکننده نبوده؛ برعکس، باعث شده مطمئن شود عملیات برای پیدا کردن خودش هم ادامه خواهد داشت. بعدتر توانسته پیام‌هایی بفرستد و اعلام کند که مجروح است ولی همچنان در حال حرکت است. 🔹در شب بعد، شرایط برایش سخت‌تر می‌شود؛ سرمای ارتفاع، باد، نبود غذا و مقدار بسیار کم آب، در کنار شکستگی‌ها. در بخشی از مصاحبه تأکید می‌کند که می‌دانسته نیروهای ایرانی در حال نزدیک‌شدن هستند و حتی احتمال درگیری یا اسارت را هم در ذهن داشته، اما تلاش کرده به جای فکر کردن به نتیجه نهایی، فقط روی مسئله بعدی تمرکز کند: کجا حرکت کند، کجا پنهان شود و چطور زمان بیشتری برای رسیدن نیروهای نجات بخرد. 🔹در مرحله پایانی عملیات، CIA هم در مشخص‌کردن محل دقیق او و منحرف‌کردن جست‌وجوی نیروهای ایرانی نقش داشته است. پیش از ورود تیم نجات نیز به نیروهای نزدیک منطقه حمله می‌شود تا مسیر باز شود. سپس تیم نجات وارد یک باند موقت در منطقه می‌شود و از آنجا بالگردهای کوچک Little Bird برای رسیدن به خط‌الرأسی که Bravo روی آن قرار داشته اعزام می‌شوند. دو نیروی Pararescue یا همان PJ در نهایت خودشان را به او می‌رسانند. وقتی از او می‌پرسند به نیروهای نجات چه گفته، جواب کوتاهش این است: «بریم.» 🔹اما خروج از ایران هم بدون مشکل نبوده. هواپیماهای تیم نجات در خاک و شن باند موقت گیر می‌کنند و امکان بلندشدن پیدا نمی‌کنند. در نهایت Bravo به همراه بیش از 90 نفر از نیروهای عملیات ویژه از منطقه خارج می‌شود و هواپیماهای باقی مانده نیز بعداً توسط آمریکا منهدم می‌شوند تا تجهیزاتشان باقی نماند. از زمان سرنگونی Dude 44 تا رسیدن Bravo به محل امن حدود 50 ساعت گذشته بود.

معمای تنگه هرمز 🔵مقرر بود دیپلمات‌های کشورهای خلیج فارس و مقام‌های ایرانی امروز برای بررسی طرح بازگشایی تنگه هرمز به روی تردد عادی نفتکش‌ها دیدار کنند، گفت‌وگویی که در غیاب یکی از بازیگران اصلی یعنی آمریکا، برگزار می‌شد. 🔵اما به گفته وزیر خارجه عمان، پس از انتشار خبر این نشست در روز یکشنبه، برگزاری آن تا اطلاع ثانوی به تعویق افتاد. 🔵طبق گزارش سی‌ان‌ان، با وجود کاهش تردد کشتی‌ها، ترامپ اصرار دارد که وضعیت این آبراه در حال حاضر قابل قبول است و ارتش آمریکا نفتکش‌ها را اسکورت می‌کند. 🔵نشست برنامه‌ریزی‌شده روز دوشنبه نشان می‌داد که کشورهای منطقه، با وجود تلاش‌های فعال برای ایجاد مسیرهای جایگزین عبور از تنگه، حاضر نیستند وضعیت موجود را به شرایط عادی جدید تبدیل کنند. پس از ماه‌ها گفت‌وگوهای محرمانه درباره چارچوب حقوقی پیچیده‌ای برای بازگشایی تنگه که می‌توانست به ایران و عمان اجازه دریافت هزینه‌هایی را بدهد، دیپلمات‌ها امیدوار بودند این نشست بتواند به توافق مورد نظر شتاب بیشتری ببخشد. 🔵یک منبع منطقه‌ای گفت: «انتظار نمی‌رود پیشرفت فوری و چشمگیری حاصل شود، اما حل مسئله تنگه مهم‌ترین موضوع است، بنابراین باید از جایی شروع کنیم.» 🔵عربستان سعودی اصلاحاتی را پیشنهاد کرده بود، زیرا نگرانی‌هایی داشت مبنی بر اینکه متن پیشنهادی عملاً وضعیت موجود جدیدی را تثبیت کند که برای این کشور یا دیگر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس قابل قبول نباشد. 🔵به گفته منابع، امکان دریافت عوارض از سوی ایران همچنان به‌طور گسترده رد می‌شود، اما آمادگی برای بررسی پرداخت‌های داوطلبانه در ازای هدایت عبور و مرور از تنگه وجود دارد. سه منبع آگاه از طرح‌ها گفتند چارچوب حقوقی عمان شامل پرداخت داوطلبانه برای تأمین ایمنی ناوبری و حفاظت از محیط زیست است. 🔵سه منبع آگاه از این موضوع گفتند مقام‌های دولت ترامپ در گفت‌وگوهای خصوصی با طرف‌های منطقه‌ای اعلام کرده‌اند که می‌خواهند مذاکرات احتمالی آینده آمریکا و ایران را بر برنامه هسته‌ای تهران متمرکز کنند، نه بازگشایی تنگه هرمز. 🔵ترامپ شامگاه سه‌شنبه پس از حمله تلافی‌جویانه ایران در واکنش به حملات آمریکا، در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «من تلاش نمی‌کنم ایران را به میز مذاکره بکشانم. اکنون موضع خودمان را بسیار بیشتر می‌پسندم؛ با کنترل تقریباً کامل تنگه هرمز و اقتصادی که در ایران کاملاً در حال فروپاشی است.» 🔵یکی از منابع گفت یکی از اهداف نشست روز دوشنبه، توافق بر سر نقشه مسیرهای عبوری از تنگه بود. با این حال، دستیابی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس و ایران به یک طرح جامع برای بازگشایی آبراه، بدون حضور آمریکا در میز مذاکرات، عملاً بسیار دشوار خواهد بود. دولت آمریکا تلاش نکرد با برگزاری این نشست مخالفت کند و اعلام کرد که مذاکرات را از نزدیک زیر نظر خواهد داشت. 🔵یک مقام آمریکایی روز یکشنبه، حدود یک ساعت پیش از اعلام تعویق نشست از سوی وزیر خارجه عمان، گفت: «آمریکا در ارتباط نزدیک با همه شرکای منطقه‌ای خود قرار دارد و پیش و پس از نشست و در جریان آن نیز به این ارتباط ادامه خواهد داد. ایران کنترل تنگه هرمز را در اختیار ندارد و هرگز نیز نخواهد داشت.» 🔵یک مقام دیگر آمریکایی گفت در حالی که آمریکا در ابتدا آمادگی ایران برای بستن تنگه در واکنش به آغاز عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل را دست‌کم گرفته بود، نیروهای آمریکایی اکنون بر این باورند که از نظر نظامی در آبراه به برتری رسیده‌اند. 🔵این مقام گفت: «ما نمی‌خواهیم درباره تنگه صحبت کنیم و موضع دولت در حال حاضر همین است؛ تنها زمانی با شما گفت‌وگو خواهیم کرد که بخواهید درباره پرونده هسته‌ای صحبت کنید.» 🔵به گفته منبع منطقه‌ای، ایران به بازیگران منطقه‌ای اعلام کرده که در صورت حل مسئله تنگه، از جمله لغو محاصره آمریکا، آماده مذاکره هسته‌ای با واشنگتن خواهد بود. در نتیجه، آغاز روند تدوین چارچوبی برای بازگشایی آبراه احتمالاً گامی حیاتی برای هموار کردن مسیر مذاکرات هسته‌ای و پایان کلی جنگ است. 🔵امکان وضع هزینه یا عوارض اجباری برای تردد نفتکش‌ها، یکی از مهم‌ترین نقاط اختلاف خواهد بود. پیش از آغاز درگیری، آبراه بدون دریافت هزینه اجباری برای تردد تجاری باز بود. در روزهای ابتدایی جنگ نیز آمریکا و بازیگران منطقه‌ای بر یک موضوع تأکید داشتند: وضعیت پس از جنگ آبراه نباید شامل هزینه‌های جدید، به‌ویژه هزینه‌هایی باشد که از نظر مالی به نفع ایران تمام شود. 🔵اما به گفته چندین دیپلمات اروپایی و خلیج فارس، پس از ماه‌ها افزایش شدید قیمت جهانی انرژی و تلاش فشرده برای تدوین چارچوب حقوقی بازگشایی تنگه، از شدت مطلق‌گرایانه این موضع کاسته شده است.

🔵یک دیپلمات اروپایی که در جریان طرح عمان قرار گرفته، گفت: «ما چیزی را که پیش از این وجود نداشته است نمی‌پذیریم، اما ممکن است قواعد جدید نمادینی وجود داشته باشد که به هر دو طرف اجازه دهد حفظ آبرو کنند.» 🔵منابع گفتند مقام‌های دولت ترامپ در ماه‌های اخیر طرح‌هایی را که عمان در حال تدوین آن‌هاست بررسی کرده‌اند، اما به‌صورت علنی از این چارچوب حمایت نکرده‌اند. در عوض، ترامپ و اعضای دولتش همچنان مدعی‌اند که آمریکا تنها بازیگری است که می‌تواند باز بودن آبراه را تضمین کند. 🔵در هفته‌های اخیر، تعداد نفتکش‌هایی که از تنگه عبور می‌کنند به‌دلیل اسکورت نظامی آمریکا به‌شدت افزایش یافته است، اما کشتی‌های تجاری همچنان هنگام تلاش برای عبور، هدف حملات ایران قرار می‌گیرند. 🔵با این حال، پرسش‌هایی درباره این موضوع وجود دارد که ارتش آمریکا تا چه مدت می‌تواند تعهد گسترده خود از نظر کشتی‌ها و منابع را برای کمک به عبور کشتی‌ها از تنگه به‌طور معتبر حفظ کند. 🔵نیروی دریایی آمریکا در برخی روزها با موفقیت از ۴۰ کشتی تجاری اسکورت کرده است، اما پیچیدگی این عملیات نشان می‌دهد که ایران همچنان تهدیدی واقعی برای این کشتی‌ها و نیروهای نظامی آمریکایی مسئول حفاظت از آن‌ها محسوب می‌شود. 🔵در نتیجه، دیپلمات‌های آمریکایی و منابع منطقه‌ای در گفت‌وگوهای خصوصی پذیرفته‌اند که تلاش کشورهای خلیج فارس برای تدوین چارچوب بازگشایی تنگه اقدامی ضروری است؛ حتی اگر آمریکا در نخستین نشست حضور نداشته باشد. 🔵دولت آمریکا همچنین تلاش کرده اهمیت حیاتی احتمالی این آبراه در سال‌های آینده را کم‌رنگ جلوه دهد. وزیر خزانه‌داری آمریکا، اخیراً مدعی شده که تنگه طی دو سال آینده به «پهنه آبی بی‌ارزش» تبدیل خواهد شد. 🔵با وجود آنکه بازیگران منطقه‌ای و مقام‌های آمریکایی می‌گویند انعطاف‌پذیری در ایجاد مسیرهای جایگزین برای صادرات انرژی چشمگیر بوده، تأکید دارند که یافتن راه‌حلی بلندمدت برای تنگه باید همچنان در اولویت باقی بماند. منابع گفتند نیاز به تدوین چنین طرحی با توجه به موفقیت‌های نظامی اخیر انصارالله که عبور و مرور از دریای سرخ را تهدید کرده، بیش از پیش ضرورت دارد.