غرب نه با فلسفه و هنر که با دولت، غرب شد. بازیگر اصلی نظم و نظام کنونی، دولت است؛ یعنی این. چون قدرت، هنوز حائز اهمیت است و پیچیدگی خاصی پیدا کرده است. رقابت و درگیری مهم است و در فضای آنارشی(فقدان اقتدار مرکزی) وجود دارد. دولتی عقلانی باید، تا بر اساس منطق هزینه‌فایده محاسبه و بازیگری کند. این‌ها را هم‌ نئورئالیست‌ها و هم نئولیبرال‌ها قبول دارند. #دولت، بیشترین و محکم‌ترین پیوند و اتصال رو با #قدرت، #سیاست، #امنیت و #نظم دارد. بیشترین زور و تسلط و نفوذ و اقتدار رو، بیشترین میزان تصرف رو بر میدان دارد. #آنارشی #دولت #دولت‌سازی #قدرت #رقابت #منطق_هزینه‌فایده #پنج‌_اصل_ثابت #کر_سخت #فلسفه_علم #کمربند_محافظتی #الگوی_لاکاتوش #سایر_عناصر #سازه‌انگاری #جهت‌داری_معرفت #منافع_ملی #هویت_ملی #مارکسیسم_نوگرامشی #تاریخ‌ #شکل‌گیری_نظم_مدرن #شکل‌گیری_خاورمیانه

🔺 ایران جنگنده‌های چینی و روسی را نخواست! 🔸مجید رجبی کارشناس مسائل دفاعی: 🔹برخلاف آنچه در رسانه‌ها مطرح می‌شود، تاکنون هیچگونه پیشنهادی از سمت ایران برای خرید سوخو ۳۵ به روسیه داده نشده. 🔹بعد از امضای برجام، ایران به دنبال خرید جنگنده چینی رفت اما مقامات سیاسی دولت روحانی عنوان کردند که ما منتظر آزادسازی منابع بلوکه شده ایران و خرید جنگنده از فرانسه هستیم. @khate_energy

این هم روایتی است که باعث و بانی سیاست انفعالی، غربگراها بودند.

تأثیر رسانه، بیشتر از موشک 🔹در میدان نبرد، موشک‌ها صدای قدرت‌اند؛ اما این رسانه است که صدای حقیقت می‌شود. 🔹روایت‌های درست می‌توانند افکار را بیدار کنند، امید بیافرینند و جریان‌ساز شوند. 🔹گاهی یک تصویر، اثری دارد که از هزار موشک هم فراتر می‌رود. #عملیات_روانی #جنگ_رسانه_ای 🇮🇷مجله نظامی ایران @iranmilitarymag

⭕️سیاست مماشات و جنگ مهدی خانعلی‌زاده، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه: 🔸 در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، کشور‌های اروپایی نسبت به هرگونه اقدامی که «بوی جنگ» بدهد، حساس بودند. آسیبی که از 1914 تا 1918 میلادی به قاره سبز وارد شد، تا اندازه‌ای شوک‌آور بود که سران کشور‌های اروپایی به دنبال استفاده از هر ابزاری برای جلوگیری از وقوع یک جنگ جدید بودند. همین راهبرد باعث شد تا نه تنها نسبت به اقدامات جنگ‌افروزانه داخلی در آلمان نازی واکنشی نشان ندهند، بلکه حتی اقدامات نظامی آدولف هیتلر در خارج از مرز‌های آلمان هم آن‌ها را به اقدام متقابل علیه برلین متمایل نکرد. 🔸 در سال 1938 میلادی و به دنبال الحاق اتریش به آلمان و اشغال برخی مناطق از کشور چکسلواکی از سوی هیتلر، مقامات کشور‌های اروپایی دست به اتخاذ سیاستی به نام Appeasement یا مماشات در برابر این اقدامات زدند. نوئل چمبرلین، نخست وزیر وقت بریتانیا معتقد بود که اروپا توان تحمل یک جنگ بزرگ دیگر را ندارد و باید با انجام مذاکره و توافق با آلمان نازی، از وقوع جنگ جلوگیری کرد. 🔸پیگیری همین سیاست بود که نهایتاً منجر به برگزاری سلسله مذاکراتی میان انگلیس و فرانسه با آلمان شد که در سپتامبر همان سال به توافق مونیخ منجر شد؛ توافقی که امتیازِ تسلط آلمان نازی بر مناطق اشغالی را می‌داد تا از وقوع جنگ در اروپا جلوگیری شود. 🔸با اینکه در توافق‌نامه مونیخ، همه خواسته‌های صریح و بی‌منطق آلمان اجابت شده بود، هیتلر در مارس 1939 میلادی به سایر مناطق چکسلواکی هم یورش برد و این کشور را با یک دولت دست‌نشانده خود جایگزین کرد. آلمان همچنین در همان زمان، منطقه‌ای از کشور لیتوانی را به خاک خود ضمیمه کرد. 🔸 اگرچه نگاه چمبرلین به «راهبرد مماشات»، تلاش برای تحقق صلح و جلوگیری از جنگ از طریق پذیرش خواسته‌های نامعقول برلین بود؛ اما برداشت هیتلر از این مذاکره و توافق، «ضعف اروپا» بود؛ برداشتی که نهایتاً منجر به آغاز جنگ جهانی دوم در کمتر از یکسال پس از توافق مونیخ شد.  🔸در واقع، «مماشات» با قدرت زورگو تبدیل به عامل اصلی شعله‌ور شدن آتش جنگ در قاره اروپا شد و اگر اروپایی‌ها به جای تلاش برای دور کردن جنگ از طریق مذاکره و توافق، واکنش محکمی به اشغالگری آلمان نشان می‌دادند، احتمال شکل‌گیری جنگ جهانی دوم در آن مقطع بسیار کمتر بود.  🔸این ماجرا با نام چمبرلین و سیاست مماشات، تبدیل به یکی از درس‌های تاریخ روابط بین‌الملل شد و به‌عنوان یک مثال واقعی از عدم صحت این گزاره که با کنارگذاشتن ابزار نظامی و از طریق دیپلماسی می‌توان به صلح رسید، مورداستفاده قرار می‌گیرد؛ گزاره‌ای که این روز‌ها و در جریان مذاکرات جدید ایران و آمریکا قابل اعتناست.  🔸رفتار‌ها و درخواست‌های دونالد ترامپ شباهت بنیادینی با راهبرد‌های آدولف هیتلر دارد؛ موضوعی که حتی متحدان ایالات متحده را هم به واکنش واداشته است. اقدام نظامی واشنگتن علیه کشورمان در جریان جنگ اخیر اسرائیل با ایران در میانه مذاکرات سیاسی نیز بار دیگر این گزاره را اثبات کرد که برای دورشدن از جنگ، باید بر «آمادگی برای جنگ» تأکید کرد و هرگز نمی‌توان از طریق راهبرد‌های دیپلماتیک نظیر مذاکره و حتی توافق سیاسی، به صلح رسید. 🔸اندیشمندان روابط بین‌الملل معتقدند که علت طولانی‌شدن دوره صلح در نظام بین‌الملل پس از جنگ جهانی دوم، نه ارتقای ابزار‌های دیپلماتیک بلکه «گسترش جنگ‌افزار‌های نظامی» بوده است که به دلیل افزایش احتمال آسیب‌های جدی برای واحد‌های سیاسی، آن‌ها را از اقدام نظامی علیه یکدیگر منع کرده و پای میز مذاکره و حل مشکلات دوجانبه و چندجانبه از طریق دیپلماسی کشانده است.  🔸پیدایش مفهوم «بازدارندگی» در ادبیات آکادمیک روابط بین‌الملل نیز در همین راستا بوده است؛ یعنی واحد‌های سیاسی دست به اقداماتی می‌زنند که به دلیل ترس طرف مقابل از آن‌ها، گزینه نظامی را کنار گذاشته و وارد گفت‌وگو می‌شود. در واقع، بازدارندگی را می‌توان «آمادگی برای جنگ به‌منظور جلوگیری از جنگ» تعریف کرد. 🔸 بر همین مبنا، صحبت‌های برخی از مسئولان ارشد کشور نظیر رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه محترم درباره «تلاش برای جلوگیری از تکرار جنگ با استفاده از مسیر دیپلماسی»، مبتنی بر نگاه واقع‌گرایانه نیست و امکان مهار خواسته‌های غیرمنطقی و خارج از عرف دونالد ترامپ، نه «مماشات» بلکه «اقدام متقابل» است. 🔸 البته کاملاً مشخص است که مسیر‌های دیپلماتیک به‌عنوان یکی از ابزار‌های مؤثر در روابط بین‌الملل همواره باید مورد تأکید و استفاده قرار بگیرند؛ اما باید توجه داشت که با مذاکره نمی‌توان جنگ را مهار کرد؛ بلکه آمادگی برای جنگ است که می‌تواند میز مذاکره را به محلی برای رسیدن به نتایج واقعی - و نه مذاکره برای مذاکره یا حتی مذاکره برای فریب - تبدیل کند. 🌐https://farhikhtegandaily.com/page/269765/ #Appeasement #رئالیسم #عزم_جنگ 🆔@dolat_qavi

🔺 لشکرسازی امارات برای حمله نظامی به ایران 🔸 ابوالفضل ظهره‌وند عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس: 🔹تیمسار نصیرزاده زمانی که فرمانده نیروی هوایی بود، سفری به چین داشت و به دنبال خرید جنگنده‌های J-10 بود که آقای روحانی رئیس‌جمهور وقت مخالفت کرد. 🔹الان امارات در شمال افغانستان در حال ساماندهی نیروهایی است که یک عملیات گسترده را به سمت آسیای میانه و بعد ایران آغاز کند. @khate_energy

«قدرت نظامی»، مهم‌ترین مؤلفه‌ی «قدرت میدانی» است. بودجه‌ی نیروی نظامی را در جمهوری اسلامی چه کسانی تعیین می‌کنند؟ با چه نگاهی به #نظام_بین‌الملل؟ آیا این نگاه، #رئالیستی است؟ یا ایدئالیستی و فانتزی و خوش‌بینانه؟ آیا درکی از آنارشیک‌بودن نظام بین‌الملل دارد؟ آیا می‌داند سیاست بین‌الملل با چه مکانیسمی جلو می‌رود؟ آیا میداند در این مکانیسم، قدرت نظامی بسیار بسیار تعیین‌کننده و عامل اصلی امنیت ملی است؟ چگونه، مهم‌ترین قسمت در ساختار نظام، که بیشترین سهم‌ تأثیر را در #بازدارندگی و #قدرت_بازدارنده‌ی جمهوری اسلامی دارد، تحت‌الشعاع نگاه‌های جناحی قرار گرفته شده است؟ و در واقع، با #امنیت_ملی برای بقا در برابر تهدید‌های وجودی، تسویه حساب حزبی و جناحی شود. #دولت‌سازی #قدرت #بازدارندگی #میدان #امنیت #بقا #نظم

🎥 رادیو ارتش اسرائیل: نیروی هوایی از دیشب تاکنون، به حدود ۱۶۰ هدف در سوریه حمله کرده است. @Farsna

حسین مرعشی در برنامه زنده تلویزیونی مدعی شده بود: اگه حسن روحانی یه دست به ترامپ می‌داد، همه‌ی تحریم‌ها لغو می‌شد! یک عده‌ای میگفتند روحانی با ترامپ عکس انداخته بود کار تمام بود و رهبری نگذاشت. کجایید ببینید، جولانی دست که هیچ، بخشی از خاک سوریه را هم به اسرائیل بخشید و بازهم دست از سرش برنداشتند... الآن میفهمم رهبری میگفت هزینه‌ی سازش بیشتر از مقاومت است، یعنی چه. ماجرای سوریه چند درس اساسی برای چندطرف داشت: ١.واقعاً هزینه‌ی سازش بیشتر از مقاومت است. این درسی است برای ایران و کل کشور‌های منطقه و دنیا. ۲.درسی دارد برای برخی ایرانی‌ها به‌خصوص اونایی که وزیر خارجه بودند و می‌گفتند مردم ایران از هزینه‌کردن برای کشورهای منطقه خسته‌اند؛ اونایی که می‌گفتند: نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران. شعار قشنگی بود، اما فانتزی و متوهمانه. چون اصلاً شدنی نیست. خب وقتی سوریه رو از دست دادیم، در واقع قدرت بازدارندمون (عمق‌ استراتژیک‌مون) آسیب دید و تضعیف شد، این تصویر ایجاد شد در اذهان عمومی، که ایران در ضعیف‌ترین وضعیت نسبت به گذشته است. در نتیجه، کشور وارد جنگ شد و سایه‌ی جنگ، کماکان بر سر کشور وجود دارد. هزینه‌ی ما در سوریه، لبنان و یمن، هزینه‌ برای امنیت ملی است. نمی‌خواهم امر قدسی و دفاع از مظلوم را تقلیل به منفعت‌طلبی بدهم اما. ۳.درسی برای مردم منطقه، به‌خصوص سوری‌ها. واقعاً ایران بهتر بود یا غرب؟! حضور ما در سوریه، فقط برای تأمین امنیت ملی خود و منافع خود نبود، بلکه امنیت آن‌ها را نیز تأمين می‌کرد.

از سوریه چه خبر 🔹کسانی که خیال میکردند سوریه از دست رفت، خوب است توضیح دهند علت حمله اسراییل به سوریه چیست؟ چه دشمنی با اسراییل زیر پوست سوریه در حال پیش روی بود؟ چه جریان مقاومتی در خاک سوریه هست که در پیوستگی با آن هم حماس موضع رسمی گرفت هم جهاد اسلامی و هم حزب الله. 🔹 جریان مردمی مقاومت و تقابل با اسراییل در سوریه هست، شکل میگیرد و رشد میکند، تجربه تاریخی جنگ با داعش و مقاومت سوریه باقی میماند و نابود نمیشود، مردم و جوانان غیور سوری را نمیتوان ندید اینها قابل نابود کردن نیست. این آن نکته ای است که پشت سر حمله اسراییل و هرج و مرج داخلی سوریه و وضعیت حاکمان فعلی سوریه و حتی بازیهای ترکیه و امارات و دیگران باید یافت و مشاهده کرد. آتش دشمن همیشه یک "نشانه" خوب است. اگر سوریه در مشت اسراییل و غرب بود نیاز به رها کردن غزه و حمله به سوریه نبود. 🔹مساله دروزی ها نیستند، این را خیلی ها میدانند، مساله حتی سویدا و منطقه و جغرافیای راهبردی هم نیست. مساله اصلی تری وجود دارد و آن اینکه چرا باید اسراییل برای رسیدن به اهدافش در سوریه بجنگد؟ 🔹 یادتان باشد جنگ داخلی و هرج و مرج در هر کشوری در منطقه، برای اسراییل و غرب صرفه اش بیشتر است از حمله مستقیم اسراییل به او، چون حمله مستقیم هم کشورهای منطقه را در تقابل با اسراییل قرار میدهد، هم نفرت به اسراییل و زمینه قیام را بیشتر میکند و عملا کمک بیشتری به ایجاد جریان مقاومت در هر کشوری میکند. 🔹درگیری اسراییل با سوریه لزوما به معنای حاکمیت مناسب سوریه نیست بلکه میتواند معنایش درگیری با ملت یا جریان مقاومت در سوریه باشد، یک قدرت و اراده ای مقابل اراده اسراییل شکل گرفته که راه درگیری با او فقط جنگ و حضور مستقیم است. بله جریان غربگرا و سازشکار در منطقه باید درس بگیرد که میگیرد، تنها و بی پشتیبان باید شود که میشود ولی مساله اصلی این نکته نیست. مساله اصلی آن است که طرح ایران و مقاومت در منطقه در حال پیشرفت است. @ali_mahdiyan

☝️☝️☝️ من مدل‌های مختلفی دیده‌بودم از معتقدین به عدم شکست ما در سوریه. این یکی تحلیل از حاج آقای مهدیان عجیبه. من به شخص کاری ندارم، تحلیلِ متوهمانه است. می‌گوید: «مسأله اصلی آن است که طرح ایران و مقاومت در منطقه در حال پیشرفت است.» من مبتنی بر علم صحبت می‌کنم و معتقدم ایران در سوریه شکست خورد. در واقع، عمق استراتژیک ایران تضعیف شد. اما ایشان حمله اسرائیل به سوریه را دلیل بر وجود مقاومت در مردم سوریه میداند و در نهایت، میگوید طرح ایران و مقاومت درحال پیشرفت است. دلیل محکمی بیارید. یکی از اساتید ما هم میگه این یک بازی امنیتی بود اما دلیل آقای مهدیان، منطقی نیست. دلیل حمله اسرائیل به سوریه، قطعاً در راستای تحقق نظم خاورمیانه‌ی جدید و طرح تضعیف سوریه است و شاید هم‌چنین به دنبال تجزیه‌ی سوریه و تشکیل کشوری مستقل به نام دروزی است. اسرائیل، خود را توسعه جغرافیایی نمی‌دهد تا هزینه داشته باشد، بلکه دولتی مستقل می‌سازد که در واقع، همان اسرائیل است. آفت گفتمان انقلاب، فقط ساده‌انگاری و فقدان تخصص نیست. توهم، توهم، توهم. خو‌ش‌بینی افراطی. دستاوردسازی بی‌وجه. #قدرت_بازدارنده #قدرت_نظامی #عمق_استراتژیک #توهم

معتقدم وضعیت سوریه بسیار پیچیده‌تر از آن است که بشود با یک تحلیل ساده سیاه یا سفید کرد. هم نشانه‌هایی از حضور مقاومت وجود دارد، هم بیشتر، نشانه‌هایی از شکست ایران و هم... اسرائیل حق دارد از مقاومت در سوریه نگران باشد، اما کماکان نقد بنده به نوشته‌ی حاج‌آقای مهدیان وارد است: صرف حمله‌ی اسرائیل دلیل بر قدرت مقاومت نیست. این نگاه تحلیلی‌تر است. این‌که بگوییم: «حمله اسرائیل به سوریه را نشانه قدرت مقاومت می‌دانیم، جریان مقاومت مردمی در سوریه وجود دارد، در نهایت بگوییم طرح ایران و مقاومت پیشرفت کرده است.» این‌ها تحلیل‌ علمی و مبتنی بر واقعیات نیست، بلکه «گودرز رو به شقایق ربط‌دادن» است و اصلا قابل فهم نیست. اسرائیل از این حملات، اهداف چندلایه‌ای و پیچیده‌ای دارد: اسرائیل، به دنبال تضعیف دولت سوریه است تا مانع احیای اقتدار آن شود. سیاست اسرائیل، راهبرد فیلد استیت (Failed State) دولت فرومانده است. دولتی در سوریه بر سر کار باشد که قدرت انجام وظایف اساسی دولت از جمله تأمین امنیت ملی را نداشته باشد. لیبی پس از سرنگونی معمر قذافی در سال ٢٠١١، نمونه‌ی بارزی از دولتی است که به دلیل نبود اقتدار مرکزی و فروپاشی ساختارهای حکومتی، به یک دولت فرومانده تبدیل شده است. لیبی هنوز درگیر جنگ‌های داخلی و چنددستگی است. گروه‌های مسلح، قبایل و دولت‌های رقیب، با یک‌دیگر رقابت داشته و موجب تکه‌تکه‌شدن کشور شدند. حضور گروه‌های شبه‌نظامی، داعش و قاچاق‌چیان، امنیت را مختل کرده است. در این میان، مداخله‌ی کشورهای خارجی در حمایت از گروه‌های مختلف، وضعیت را پیچیده‌تر و بغرنج‌تر کرده است. اسرائیل ممکن است نگران نقش جریان‌های مردمی مقاومت باشد،اما بیش از آن، نقش ترکیه و روسیه نگران‌کننده‌تر است. تحلیل آقای مهدیان، دچار خوش‌بینی افراطی نسبت به قدرت مردمی جبهه‌ی مقاومت در سوریه است.