استراتژی رسمی اصلاح‌طلبان و کارگزاران و اعتدالیون ‌و وفاقیون همچنان تخریب رابطه با شرق است. چرا که گمان می‌کنند هرگونه منفذ تنفسی بواسطه رابطه با شرق، هرگونه امکان گشایش اقتصادی و معیشتی برای مردم، هرگونه بهبود وضع برق و آب و گاز بواسطه سرمایه‌گذاری شرقی‌ها، باعث میشود امثال ایت‌الله خامنه‌ای و سپاه اکراه بیشتری نسبت به مذاکره با غرب از خود نشان دهند. ‏اصلاح‌طلبان و کارگزاران اتفاقا بهبود اقتصاد از دریچه‌ای به جز مذاکره با غرب را خطرناک می‌دانند و عامدانه مقابل بهبود اقتصاد می‌ایستند. همانطور که سال هشتاد و هشت و پاییز چهارصد و یک که‌ شاخص‌های اقتصادی رو به بهبود بود حاکمیت را با دو بحران عظیم روبرو و فلج کردند. ‏جای اقای خامنه‌ای و نیروهای معتقد به اقتدار ایران بودم بازی را به جامعه می‌کشیدم و غربگرایان را رسوا و مقابل جامعه قرار می‌دادم تا مردم خود با آنها تعیین تکلیف کنند. به ویژه اکنون که بعد از جنگ دوازده روزه مردم درکی بیواسطه از غرب و شرق دارند و درکشان هنوز بواسطه رسانه و پروپاگاندا و هیاهو آلوده و منحرف نشده. مردمی که فهمیدند سخنان امثال حسین مرعشی درباره دو هزار و پانصد میلیارد دلار سرمایه گذاری امریکا در ایران چیزی نبود جز جاده باز کردن برای دویست هزار کیلو بمب از فراز ب دو های امریکایی و صدها موشک از اف سی و پنج های اسراییلی. ‏بسیاری از مردم عادی که شاید حتی خواهان براندازی باشند اگر از دلایل شرق‌ستیزی اصحاب اتاق بازرگانی و امثال حسین شریعتمداری و جهانگیری و سلاح‌ورزی و حتی غربگرایان استتار کرده در نهادهای وابسته به رهبری آگاه بودند اجازه تنفس به...

آنها نمی‌دادند. اگر دو قاضی شجاع اسناد فسادها و روابط اقتصادی الیگارشی غربگرا با لندن و واشنگتن و دوبی و سرمایه گذاری های عظیم شان در این کشورها را منتشر می‌کردند آن وقت مردم متوجه می‌شدند چرا الیگارشی غربگرا که وعده فروش ایران به غرب را داده حتی به قیمت نابود شدن ایران در جنگ آتی مقابل اسراییل و امریکا، حاضر به دست برداشتن از سیاست تسلیم به غرب خود نیست. ‏پشت صفحات اول روزنامه های غربگرا پولهای الیگارشی غربگرا نشسته. روزنامه ها را نبندید و خبرنگارانشان را با دستگیر شدن مظلوم نکنید. بلکه الیگارشی پشت شان را رسوا کنید. ایرانیانی که برای حفظ ایران جان می‌دهند خودشان می‌دانند با این ایرانفروشانی که دستشان به خون هزار و صد ایرانی آلوده است چگونه برخورد کنند.

| 🔴 مدیریت علم آیا علم، جهت‌دار است؟ یکی از مفاهیم مهم در شکل‌دادن به #نظم_جهانی، مساله‌ای است تحت‌عنوان #مدیریت_علم. مدیریت علم یکی از سرفصل‌های موثر در #جهت‌داری_علم است. این‌که علم آیا خنثی است یا تحقق راستای خاصی را بهینه می‌کند، می‌تواند از منظر مدیریت علم بررسی شود. آیت‌الله خامنه‌ای در دیدار با اعضای #جهاد_دانشگاهی سخن لطیف و دقیقی دارند. ایشان مدیریت علم را با جریان #استعمار و #نظام_سلطه در پیوند دیده و می‌فرمایند: «در دنیا برای این‌که ثابت کنند که علم، ذاتِ #سکولار دارد و دانش با ارزش‌ها کاری ندارد، خیلی سعی شد و برایش فلسفه درست کردند؛ استدلال کردند و بحث کردند برای این‌که مفهوم دانش را یک مفهوم مجردِ از ارزش‌ها معرفی کنند؛ درست نقطه‌ی مقابل کاری که الان شما کرده‌اید. شما می‌گویید جهاد دانشگاهی؛ جهاد یک ارزش است. حقیقت مطلب هم این است که علم و عقل ابزار دو جنبه‌یی است؛ می‌تواند در خدمت ارزش‌ها قرار بگیرد؛ می‌تواند در خدمت حیوانیت و سَبُعیت قرار بگیرد. بستگی به این دارد که #مدیریت_علم با چه کسی است. اگر مدیریت علم به دست انسان‌های دنیاطلب و قدرت‌طلب و زراندوز و سلطه‌طلب بود، همین می‌شود که امروز شما در دنیا مشاهده می‌کنید؛ یعنی علم ابزاری برای #استعمار، #استثمار، تحقیر ملت‌ها، اشغال‌گری... خواهد شد. اگر علم نبود، استعمار هم نبود. اروپایی‌ها به برکت علم‌شان توانستند در دنیا راه بیفتند و ملت‌ها را زیر سلطه‌ی استعمار بگیرند و ... صد، صدوپنجاه و دویست سال ملت‌ها را عقب نگه دارند و آن‌ها را از سرمایه‌های مادی خودشان محروم کنند؛ استعدادهای انسانی‌شان را سرکوب کنند و کشتار به راه بیندازند. وقتی علم در مدیریت انسان‌هایی قرار گرفت که جز به جنبه‌های حیوانی زندگی نمی‌اندیشند، همین خواهد شد. اگر علم به‌وسیله‌ی بندگان صالح مدیریت شد، آن‌وقت خدمت می‌کند و زیان نمی‌رساند... بنابراین، این‌که ما بیاییم علم را سکولاریزه کنیم؛ ثابت کنیم که علم نمی‌تواند با ارزش همراه باشد، یک مغالطه‌ی بسیار بزرگ و فریب بزرگ برای ذهن انسان‌هاست؛ نخیر، علم می‌تواند با ارزش همراه باشد... می‌تواند معنویت همراه با علم باشد و می‌تواند نتایج دانش و پژوهش در جهت معنویت حرکت کند.» #آیت‌الله_خامنه‌ای: 1383/04/01 🌐 https://eitaa.com/doranejadid 🌐 https://t.me/doranejadid

⭕️علم؛ ابزار استعمار یا خدمت؟ ▪️علم در دست قدرت‌طلبان، ابزار استعمار می‌شود و در دست بندگان صالح، وسیله‌ی خدمت.

۱/۲ ⭕️منطق مالی پشت رژه قدرتمندترین ارتش جهان ✍ناظر آمریکا-چین ‌ 🔸چین سرمایه جهانی را فرا می‌خواند - نمایشی استراتژیک برای سرمایه‌گذاران جهان رژه‌های بزرگ نظامی سوم سپتامبر چین، فراتر از نمایش‌هایی برای مخاطبان داخلی و جهانی است—این رژه‌ها پخش‌هایی با دقت طراحی‌شده برای بازارهای سرمایه جهان هستند. در زیر رژه‌های سازمان‌یافته و غرش فولاد، یک منطق مالی نهفته است، منطقی که با غرایز سرمایه جهانی هماهنگ است. 🔹پیام واقعی به سرمایه جهانی سرمایه‌گذاران فراتر از پرچم‌ها و آرایش‌ها چه می‌بینند؟ نه احساسات، نه ایدئولوژی، نه غرش جمعیت. آنها امنیت را می‌بینند—یک سیگنال واضح که، در جهانی که با همه‌گیری‌ها، جنگ در اوکراین، درگیری‌های خاورمیانه، اختلالات حمل‌ونقل و بدهی فزاینده غرب متلاطم است، مکانی برای ثبات وجود دارد. سرمایه فقط به یک چیز اهمیت می‌دهد: امنیت. پولی که از دست می‌رود را می‌توان دوباره به دست آورد، اما وقتی امنیت از بین می‌رود، تمام دارایی‌ها حباب می‌شوند. ارتش‌های سراسر جهان بودجه‌های خود را افزایش می‌دهند و از صلح سخن می‌گویند، اما بازارها همچنان مضطرب هستند—به دنبال پناهگاه‌هایی مقاوم در برابر شوک. بنابراین وقتی پکن آرایه‌های موشکی، دارایی‌های دریایی، انبوه پهپادها و سیستم‌های یکپارچه خود را به صورت زنده از تلویزیون رونمایی می‌کند، تحلیلگران وال استریت و سیتی متوجه می‌شوند. این فقط یک نمایش قدرت برای عموم نیست—این یک دفترچه راهنمای ایمنی عمومی برای سرمایه است: «دارایی‌های خود را اینجا قرار دهید. آنها محافظت خواهند شد.» جنگ، اگر اصلاً رخ دهد، کوتاه خواهد بود. تعادل دیگر مورد سوال نیست. در برابر همه رقبای خود، برتری چین سیستماتیک و طاقت‌فرسا است—ریشه در مقیاس صنعتی، تسلط الکترونیکی و دسترسی لجستیکی دارد که هیچ ائتلافی نمی‌تواند با آن برابری کند. جنگ مدرن توسط پلتفرم‌های فردی برنده نمی‌شود، بلکه توسط شبکه‌هایی برنده می‌شود که دورتر می‌بینند، سریع‌تر حمله می‌کنند و تلفات را فوراً جایگزین می‌کنند. در چنین محیطی، ساعات اولیه نتیجه را مشخص می‌کند. ظرف چند روز، درگیری به پایان می‌رسد—نه از طریق فرسایش، بلکه از طریق فلج شدن کل خطوط فرماندهی، تدارکات و حیات اقتصادی حریف. 🔹قدرت صنعتی به عنوان خندق نهایی بنیان واقعی قدرت ملی، قدرت صنعتی است. درگیری مدرن، رقابتی از زنجیره‌های تأمین، فناوری و تاب‌آوری است. این رژه، دریچه‌ای به دهه‌ها انباشت است: مواد انرژی سبز، ذخایر خاکی کمیاب، تولید پیشرفته تراشه و زنجیره‌های تولید خودپایدار. آنچه زمانی وارد می‌شد یا توسط دیگران کنترل می‌شد—گالیم نیترید، خاک‌های کمیاب، ناوبری ماهواره‌ای—به طور داخلی تسلط یافته است. انتظار می‌رفت «ساخت چین» متزلزل شود. در عوض، زنجیره تامین دستخوش یک تغییر و ارتقاء قاطع شد. خودروهای برقی (EVs) بازارهای صادراتی را تسخیر می‌کنند، کشتی‌سازی جهان را رهبری می‌کند، رباتیک و ابزارهای ماشینکاری پیشرفته به سرعت شکاف را پر می‌کنند. این تاب‌آوری، خندق استراتژیک واقعی است—خندقی که سرمایه جهانی نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. جنگ‌افزارها تجلی این قدرت صنعتی هستند. یک ملت صنعتی‌زدایی‌شده نه می‌تواند نوآوری کند و نه می‌تواند دفاع کند. هر موشک، تانک و پهپاد در این رژه، نشان‌دهنده سلامت اکوسیستم صنعتی گسترده‌تر است. 🔗 America-China Watcher https://x.com/PandemicTruther/status/1963205596733136978 https://x.com/FGhoddoussi/status/1963223868094501345?t=_uSgbmzYIq48_iBFIzEATg&s=19 #چین_شناسی

۲/۲ 🔷‌منطق مالی پشت رژه قدرتمندترین ارتش جهان ✍ناظر آمریکا-چین ‌ 🔹صعود چین در بازار تسلیحات تجارت تسلیحات منعکس‌کننده رأی اعتماد سرمایه است. تنها در یک دهه، سهم چین از صادرات جهانی تسلیحات به ۱۰ درصد افزایش یافته است. مزیت رقابتی آن چیست؟ تجهیزات قابل اعتماد و مقرون‌ به‌ صرفه، عاری از قید و بندهای سیاسی و با تامین مالی انعطاف‌پذیر. مشتریان از پاکستان (بزرگ‌ترین، که بیش از نیمی از صادرات را تشکیل می‌دهد) تا الجزایر، نیجریه، عربستان سعودی، تایلند و بنگلادش را شامل می‌شوند. تقاضای رو به رشد در آفریقا و آمریکای لاتین ناشی از منطق ساده سرمایه‌داری است: اثربخشی اثبات‌شده از نظر هزینه، قابلیت اعتماد و نتایج عملی. میادین جنگ خود به عنوان تبلیغات عمل می‌کنند. زمانی که جنگنده‌های JF-10C پاکستان بر جنگنده‌های رافائل هند پیروز شدند، سرمایه نه تنها نبرد هوایی بلکه سیستم‌های پشت آن را نیز مشاهده کرد—هشدار زودهنگام، پیوندهای داده، تسلیحات یکپارچه. این امر کلیشه تسلیحات چینی به عنوان صرفاً "جایگزین‌های بودجه‌ای" را درهم شکست. چین اکنون نه تنها سخت‌افزار بلکه راه‌حل‌های کامل رزمی صادر می‌کند: هواپیما، موشک و شبکه‌های داده به عنوان سیستم‌های یکپارچه. ارزش چندبرابر می‌شود و جریان نقدی پایدار می‌گردد—خود طبقه دارایی‌ای است که سرمایه به دلیل مقاومت در برابر نوسان آن را ارزشمند می‌داند. 🔹رژه به عنوان سیگنال اقتصادی بنابراین، نمایش ۳ سپتامبر پیام استراتژیک اقتصادی است: چین بیش از کارخانه جهان—بندر امن‌ترین برای دارایی‌های جهانی است. پخش واقعی نه غرش موتورها بلکه وعده سرمایه‌گذاری‌های امن، پایدار و بر اساس یوان است که توسط زنجیره تامین شکست‌ناپذیر و ظرفیت صنعتی پشتیبانی می‌شود.سرمایه، همواره بی‌احساس، ریسک و بازده را اندازه‌گیری می‌کند. همانطور که فدرال رزرو کاهش نرخ بهره را سیگنال می‌دهد و پول داغ جهانی به دنبال زمین جدید است، رژه فانوس روشنی ساطع می‌کند: "اینجا قطعیت نهفته است. اینجا سرمایه شما نه تنها امن خواهد بود—رشد خواهد کرد." این صرفاً نمایش نیست؛ چیدمان محاسبه‌ شده‌ای است. صنعت دفاعی قوی به معنای پایه‌ای پایدار برای ارز، دارایی‌هایی محافظت‌شده از شوک‌های خارجی، و زنجیره تامینی است که حتی در زمان‌های بحران نیز به آسانی شکسته نخواهد شد. در گذشته، سرمایه به دلار اعتماد می‌کرد که توسط ارتش آمریکا و نظم جهانی نسبتاً پایدار پشتیبانی می‌شد. اکنون، همانطور که خندق صنعتی چین عمیق‌تر می‌شود، جریان‌های سرمایه‌گذاری در حال تغییر هستند. از اروپا تا آفریقا، خاورمیانه تا آسیای جنوب‌شرقی، وجوه در حال حرکت هستند—به سوی یوان، به سوی زنجیره‌های تامین چینی، به سوی فناوری مرتبط با دفاع. آن‌ها قطعیت و مقاومت را دنبال می‌کنند، نه شعارها.تاریخ روشن است: بدون حمایت، ثروت جز بره‌ای برای ذبح نیست. از آسیب‌های اواخر چینگ تا فرار سرمایه از اوکراین، درس باقی می‌ماند. امروز، رژه چین کارت‌هایش را روی میز جهانی می‌گذارد—چین نه تنها مکانی برای خلق ثروت، بلکه برای تضمین امنیت آن است. این چیزی است که سرمایه آرزو می‌کند. این آینده واقعی است. https://x.com/PandemicTruther/status/1963205596733136978?t=Nkub5uYdHTV8LQ2EM9CBcA&s=19 https://x.com/FGhoddoussi/status/1963224657877725556?t=YjzpREdxUVsxMnKZKpyhTA&s=19 #چین_شناسی

🔺 خط نفتی که اینترنشنال به آن حمله کرد 🔹شبکه اینترنشنال گزارشی برای تخریب همکاری ایران و چین بر پایه تجارت نفت آماده کرده که نشان می‌دهد برخلاف دولت ایران، اسرائیل ماجرا را فهمیده و‌ نگران نشده. 🔹حمله او به مصاحبه مهدی خراتیان با خط انرژی و گزارش سیداحسان حسینی در روزنامه فرهیختگان حمله به یک ایده بود؛ ایده «تامین مالی پروژه‌های کریدوری با منابع نفتی». 🔹هر موقع راه رو گم کردید نگاه کنید آتش دشمن کدام سمت را میکوبد همان جبهه خودی است. اگر دولت خودش توان تشخیص ندارد، حداقل نگاه کند دشمن از چه نگران است، همان کار را انجام دهد. @khate_energy

🔺 اگر مذاکره نکنیم پس چه کنیم؟ 🔹فواد ایزدی: با وجود همه شکست‌هایی که در مذاکرات بین ایران و آمریکا رخ داده، باز هم عده‌ای وعده توافق با آمریکا را می‌دهند، چرا؟ چون در انتخابات رای دارد. 🔹مردم ایران تحت فشار اقتصادی هستند و آنها می‌دانند که می‌توان با وعده دروغ دادن، رئیس‌جمهور و وزیر شوند؛ آخر کار هم می‌گویند که نگذاشتند و تمام! 🔹خب مگر کسی شما را مجبور کرده بود که رئیس‌جمهور و وزیر شوید، خودتان آمدید و حالا می‌گویید چه کنیم؟ @khate_energy

🔺 یا ایرانی نیستید یا منافع ملی نمی‌فهمید 🔹 یک کشور، شما را در کنار چند قدرت اتمی دیگر در رزمایش نظامی خود دعوت می‌کند و یک کشور دیگر با ادوات جنگی‌اش به شما حمله می‌کند و هر روز برایتان خط و نشان می‌کشد. 🔹اگر شما به اولی پشت می‌کنید و به دومی لبخند می‌زنید یا ایرانی نیستید یا چیزی از منافع ملی متوجه نمی‌شوید/ عبدالرضا هادی‌زاده دبیر سیاسی روزنامه جام‌جم @khate_energy

🔺 هسته‌ای می‌خواهیم چه کار؟ 🔹شهید فریدون عباسی: هر وقت می‌خواهیم درباره اهمیت انرژی هسته‌ای صحبت کنیم، عوامل دشمن شبهه می‌اندازد که به چه درد می‌خورد، فقط آشوب برانگیز است. 🔹با انرژی هسته‌ای ما به فضا دست پیدا می‌کنیم، اگر به فضا دسترسی نداشته باشیم مخابرات‌مان به مشکل می‌خورد یا معادن‌مان را نمی‌توانیم کشف کنیم. 🔹 چرا کشورهای پیشرفته دنیا در فضا حضور دارند، اصلا دعوا سر فضاست و هسته‌ای بهانه است. چرا فخری‌زاده را ترور کردند؟ چون آب در دل غربی‌ها تکان خورده بود. @khate_energy

♦️ارتش آلمان دوباره بیدار می‌شود؛ جهش به چهارمین قدرت نظامی جهان/آلمان با بودجه ۱ تریلیون یورویی به جنگ‌افزارترین کشور اروپا بدل می‌شود/ پولیتیکو بازسازی ارتش آلمان: دولت مرز با وام تاریخی ۱ تریلیون یورویی قصد دارد ارتش را به چهارمین قدرت نظامی جهان تبدیل کند. تغییر ذهنیت جامعه: حمله روسیه به اوکراین باعث شد نگاه مردم آلمان به ارتش عوض شود و داوطلبان رزرو نیرو افزایش یابد. چالش‌های داخلی: کمبود نیروی انسانی، احتمال بازگشت اجباری سربازی، و مخالفت بخشی از جامعه به خاطر خاطرات تاریک نازیسم. پیامدهای سیاسی و اقتصادی: کاهش بودجه رفاه و خدمات اجتماعی برای تأمین هزینه‌های نظامی می‌تواند نارضایتی ایجاد کند. هشدار کارشناسان: قدرت‌گیری بیش از حد ارتش می‌تواند خطر انحراف از دیپلماسی و افزایش تنش‌ها را به همراه داشته باشد.