شب گذشته که پست فوق را قرار دادیم، چندین نفر از دوستان متخصص پیام داده و تحلیل خود را ارائه دادند؛ اکثر نظرات نیز این بود که تصاویر فوق به وسیله دی‌کُد کردن در نرم افزار واضح شده‌اند. البته دوستان دیگری نیز نظرات متفاوتی داشتند، بسیاری نیز گزینه هوش مصنوعی را رد کردند و برخی بر دستیابی از طریق مقرهای حماس تاکید داشتند. به هر حال اینکه در کشور ما نگاه فنی و کارشناسی به این مسائل وجود دارد، جای شُکر دارد. جالب توجه این است که این مسئله در محافل عربی و فلسطینی نیز برجسته است که غالب نظرات میان کاربران فوق این است که تصاویر از خودِ شبکه الجزیره نشت داده شده. به هر حال اینکه واقعیت چه بوده، از دسترس ما خارج است اما باید همه روش‌های ممکن احصاء شده و نسبت به آن‌ها خصوصاً در کشور خودمان مراقبت داشته باشیم. @Muhallel

⭕️سادات مسیحی! شاید شنیده باشید که برخی از خاندان‌ اهل سنت، تبار علوی دارند و سید هستند. جالب است بدانید برخی از مسیحیان نیز ریشه شیعی دارند و نوادگان ائمه‌اند که از ظلم و جور حکام و در پی دسیسه‌های استعمار، مجبور به تغییر مذهب شده‌اند. به عنوان مثال فرانسه در هنگام استعمار لبنان به فرزندان خانواده‌های شیعی که در فقر و ظلم و فلاکت مطلق بودند، کمک مالی و بورسیه تحصیلی می‌داد به شرط اینکه مذهب خود را تغییر بدهند. ریشه اسلامی و شیعی را در اسامی برخی از آنها می توان یافت میشل حمزه، نعیم عون، پاول عباس، ادوارد ابوطالب و معروفتر از همه ادیب نامدار لبنانی که به مقام وزارت راه و سپس بهداشت رسید ژوزف هاشم. گفته می‌شود خاندان معروف مسیحی مارونی «عون» نیز تبار شیعی دارند. 👤الله‌کرم مشتاقی 🆔@nazm_jahani

در ماه‌های اخیر، برخی چهره‌ها در دولت و شعام و بخشی از نخبگان اصلاح‌طلب از «بازگشت به مذاکره» سخن می‌گویند و آن را راهی برای مهار تنش‌ها و گشودن مسیر اقتصادی می‌دانند؛ اما در عمل، موتورِ مذاکره «گرم نمی‌شود». چرا؟ پاسخ کوتاه این است که پیش‌نیازهای «پیش‌مذاکره» فراهم نیست. ‏این یادداشت با یک گزاره روشن آغاز می‌شود: در وضعیت کنونی، امکان شکل‌گیری «مذاکره واقعی» میان ایران و ایالات متحده بسیار ناچیز است. مقصود از مذاکره واقعی فرایندی است که از «پیش‌مذاکره» عبور کند، به «چارچوب مورد توافق» برسد و سپس در «جزئیات اجرایی قابل سنجش» تثبیت شود. پیش‌مذاکره یعنی گفت‌وگو درباره اصل ورود به مذاکره، درباره این که آیا اساساً باید وارد گفت‌وگوی اصلی شد یا نه، و اگر پاسخ مثبت است، چه موضوعاتی مطرح می‌شود و با چه ترتیب و قواعدی پیش می‌رود. ‏خروجی موفق پیش‌مذاکره معمولاً یک چارچوب یا فرمول است، مجموعه‌ای از اصول عام که مسیر را مشخص می‌کند، و بعد از آن نوبت جزئیات می‌رسد، یعنی متن، اعداد، زمان‌بندی، سازوکارهای راستی‌آزمایی و شیوه اجرا. به بیان ساده، پیش‌مذاکره ریل‌گذاری است و بدون آن قطار توافق به مقصد نمی‌رسد. برای سنجش امکان پیش‌مذاکره پنج رکن کلیدی وجود دارد که باید در متن توضیح داده شوند. نخست «پختگی» است. پختگی یعنی هر دو طرف دریابند در وضعیتی گرفتارند که ادامه‌اش برای هر دو پرهزینه است و هیچ‌کدام نمی‌تواند با تداوم فشار یک‌طرفه به پیروزی مطمئن برسد. این وضعیت در ادبیات کلاسیک «بن‌بست دردناک مشترک» نام دارد، بن‌بست است چون مسیر برد یک‌جانبه بسته است، دردناک و مشترک است چون هزینه بقا در وضع موجود برای هر دو بالا می‌رود. وقتی چنین ادراکی شکل بگیرد رهبران معمولاً سه پیام همگرا می‌فرستند، منافعی حیاتی هست که بدون گفت‌وگو آسیب می‌بیند، اگر مذاکره نکنیم اوضاع بدتر می‌شود، و یک راه‌حل قابل تصور وجود دارد. اگر حتی یکی از این اضلاع غایب باشد پیش‌مذاکره از ریل حل مسئله خارج شده و به ابزار وقت‌کشی یا نمایش تبدیل می‌شود. دوم «پیش‌شرط» و نحوه مدیریت آن است. پیش‌شرط یعنی مطالبه‌ای بزرگ و غیرقابل انعطاف که قبل از نشستن پای میز مطرح می‌شود. تجربه نشان می‌دهد پیش‌شرط‌های مطلق معمولاً مسیر را می‌بندد. پیشرفت زمانی آغاز می‌شود که طرف‌ها سقف‌خواسته‌های اولیه را از مطلق به قابل مذاکره تبدیل کنند. تفاوت میان شعار صفر غنی‌سازی و ایده غنی‌سازی محدود تحت نظارت سخت‌گیرانه نمونه‌ای گویاست، اولی مطلق و مسدودکننده است، دومی با وجود سخت‌گیری امکان معامله می‌دهد. پس پیش‌مذاکره فقط تبادل مواضع نیست، هنر تبدیل مطلق‌ها به پارامترهایی است که بتوان آن‌ها را در بسته‌های بده بستان جا داد. ‏سوم «دستورکار و توالی» است. دستورکار تنها فهرست موضوعات نیست، ترتیب گام‌ها و واژه‌گزینی نیز بخشی از آن است. این که چه چیزی اول انجام شود و چه چیزی بعد، خود یک امتیاز است. طرف‌ها می‌کوشند آنچه را برای فروش داخلی لازم دارند در ابتدای توالی ببینند. اینجا «ابهام سازنده» گاهی کارآمد می‌شود، ابهام سازنده یعنی استفاده از واژه‌ها و جملاتی که به طرف‌ها اجازه می‌دهد معنای قابل قبول خودشان را از آن بفهمند و در عین حال قطار را روی ریل نگه دارند، با این حال ابهام نمی‌تواند شکاف هویتی و وجودی را پنهان کند، اگر اختلاف بر سر ماهیت برنامه دفاعی یا نقش منطقه‌ای باشد فقط با واژه‌بازی حل نمی‌شود و باید در خود دستورکار و توالی برای آن جای درست و بسته متناسبی تعریف کرد. ‏چهارم «محرمانگی، قالب و محل» است. محرمانگی در آغاز یعنی کانال‌های قابل انکار و کم‌سروصدا که سپر محافظی در برابر «برهم‌زنندگان» ایجاد می‌کند. برهم‌زننده هر کنشگر یا رویدادی است که با افشاگری، حمله یا فشار رسانه‌ای روند شکننده گفت‌وگو را تخریب می‌کند، از بازیگران داخلی تا بازیگران منطقه‌ای. قالب یعنی دوجانبه یا چندجانبه بودن گفت‌وگو و نقش میانجی‌ها، محل یعنی انتخاب میزبانی بی‌طرف و کارآمد. این سه عنصر جزئیات تدارکاتی ساده نیستند، ستون‌های نگه‌دارنده مرحله حساسی‌اند که بدون آن‌ها حتی اراده سیاسی هم دوام نمی‌آورد. ‏پنجم «پنجره‌های داخلی» است. پنجره داخلی یعنی لحظه‌ها و فضاهایی در سیاست داخل که ریسک‌پذیری را ممکن می‌کند، مثلاً ابتدای دوره یک دولت یا زمانی که یک رهبر با اعتبار قاطعیت می‌تواند نرمش حساب‌شده را بفروشد. روبه‌روی این پنجره‌ها مجموعه‌ای از قفل‌ها قرار دارد، قانون، پارلمان، نهادهای نظارتی، قطبی‌شدن حزبی، فشار افکار عمومی و رسانه‌ای. اگر قفل‌ها غالب باشند حتی طرح یک گام کوچک هم هزینه‌ساز می‌شود. اکنون این پنج رکن را بر وضعیت پس از جنگ دوازده روزه ۱۴۰۴ بگذاریم. از منظر پختگی، هیچ‌کدام از طرف‌ها ادراک مشترکی از بن‌بست دردناک ندارند. 👤حسین قتیب

از نگاه تهران ضربات وارده تحمل‌پذیر بوده و توان بازدارندگی و اهرم‌های فنی و منطقه‌ای همچنان کار می‌کند، از نگاه واشنگتن و پایتخت‌های اروپایی نیز ترکیب تحریم‌های بخشی، فشارهای حقوقی مثلا اسنپ بک و سازوکارهای امنیتی مؤثر به نظر می‌رسد. وقتی هر طرف می‌پندارد زمان به سود او می‌گذرد انگیزه واقعی برای گشودن قفل به میانجی مذاکره شکل نمی‌گیرد، این دقیقاً نقطه مقابل وضعیتی است که در آن پیش‌مذاکره به طور طبیعی به راه اصلی تبدیل می‌شود. ‏در حوزه پیش‌شرط‌ها هم با شکافی ماهوی روبه‌رو هستیم. مطالبه گنجاندن موضوع موشک‌ها و الگوی رفتار منطقه‌ای در سبد گفت‌وگو از سوی آمریکا با تلقی ایران از این حوزه‌ها به عنوان مؤلفه‌های دفاعی و هویتی غیرقابل مذاکره تعارض دارد. این تعارض لفظی نیست که بتوان با جملات نرم‌تر پوشاند، بلکه اساسی است و به همین دلیل در همان آستانه درِ ورود گره می‌اندازد. تا زمانی که مطلق‌ها به پارامترهای معامله‌پذیر تبدیل نشوند پیش‌مذاکره قفل می‌ماند. ‏در دستورکار و توالی، نردبان دو طرف وارونه است. طرف غربی معمولاً خواهان اقدامات فنی و بازرسی‌های قوی در ابتدای مسیر است و سپس به تخفیف‌های محدود فکر می‌کند، طرف ایرانی در نقطه مقابل تخفیف‌های زودهنگام و قابل لمس می‌خواهد و نیز به رسمیت شناخته شدن برخی حقوق را در گام‌های اول طلب می‌کند. وقتی هر طرف می‌خواهد پله اول امتیاز خودش باشد نقشه راه مشترک شکل نمی‌گیرد، در این میان محدودیت‌های حقوقی داخلی در آمریکا، مانند الزام به بازبینی کنگره، دست قوه مجریه را برای پیش‌بارگذاری منافع و گشودن مسیر بسیار محدود می‌کند، نتیجه این است که حتی اگر اراده سیاسی نیز در لحظه‌ای خاص ظاهر شود توالی قابل فروش در داخل پیدا نمی‌شود. ‏در محرمانگی، قالب و محل، محیط پس از یک درگیری علنی پر از برهم‌زننده است. کانال بی‌سروصدا زمانی دوام می‌آورد که هزینه افشا پایین باشد و بازیگران داخلی انگیزه امتیازگیری رسانه‌ای نداشته باشند، حال آن که فضای پس از جنگ دقیقاً برعکس است. هر نشت کوچک می‌تواند به بحران سیاسی بدل شود و هر گمانه‌زنی می‌تواند با واکنش‌های تند مسیر آزمایشی را خراب کند، در چنین وضعی تکرار الگوی کانال‌های آرام و مؤثر بسیار دشوار است، چه برسد به اینکه یک قالب چندجانبه با نقش‌های تعریف‌شده نیز به آن افزوده شود. ‏در پنجره‌های داخلی هم کرکره‌ها بیشتر پایین است تا بالا. روایت مسلط در تهران اتکای بازدارندگی و خط قرمز بودن حوزه موشکی را برجسته می‌کند که هزینه هر نرمش محسوس را بالا می‌برد، در واشنگتن و اروپا نیز سیگنال قاطعیت از مسیر تحریم، سازوکارهای حقوقی و امنیتی ارسال می‌شود و دادن امتیاز زودهنگام هزینه سیاسی سنگینی دارد. به زبان ساده هیچ‌یک از طرفین فضای سیاسی لازم برای مدل اول یک گام بده، بعد اعتماد بساز را در اختیار ندارد، وقتی چنین فضایی نباشد حتی بهترین متن‌های کارشناسی هم پشت در هیاهوی داخلی می‌ماند. ‏با کنار هم گذاشتن این پنج رکن پاسخ روشن است. پیش‌مذاکره زمانی جان می‌گیرد که دست‌کم بخشی از شرایط پختگی، انعطاف در پیش‌شرط‌ها، هم‌ترازی حداقلی در توالی، سپر محرمانگی و پنجره داخلی فراهم باشد. در وضعیت کنونی تقریباً هیچ‌یک به قدر کافی حاضر نیست. نتیجه آن که در افق نزدیک، به جای مذاکره واقعی با خروجی پایدار، باید انتظار کاهش تنش عملیاتی محدود را داشت. کاهش تنش عملیاتی محدود یعنی هماهنگی‌های تاکتیکی برای جلوگیری از برخورد ناخواسته و مدیریت نقاط تماس، نه حرکت به سمت یک معامله بزرگ. در بهترین حالت ممکن است وقفه‌های تاکتیکی پدید آید، اما تا زمانی که مطلق‌ها به پارامترهای معامله‌پذیر تبدیل نشوند و نردبان توالی به صورت مشترک بازچینی نشود، مسیر یک گفت‌وگوی ساختاریافته و پایدار باز نخواهد شد. 👤حسین قتیب

🔴فرصت‌سوزی ایران در عراق؛ از حضور موثر در میدان تا فراموشی در سازندگی ✍️یادداشت| مهدیه سبکتکین؛ دبیر سرویس فرهنگ و جامعه تحولات عراق 🔷در روزهایی که تصاویر بازسازی‌ مسجد جامع النوری در موصل با امضای یک شرکت اماراتی در رسانه‌ها منتشر می‌شود و نخست‌وزیر عراق از نقش امارات در این پروژه تقدیر می‌کند، سوالات مهمی درباره جایگاه ایران در مرحله پس از جنگ علیه داعش مطرح می‌شود. 🔶ایران که نقش تعیین‌کننده‌ای در مبارزه با داعش داشت و نیروهای مستشاری‌اش در کنار نیروهای مردمی عراق به آزادسازی موصل و دیگر شهرهای عراق کمک کردند، اکنون در بازسازی همان شهرها جایگاه چندانی ندارد. این در حالی است که بسیاری از مقامات عراقی در سال‌های گذشته، از ایران برای سرمایه‌گذاری و مشارکت در بازسازی زیرساخت‌ها دعوت کرده‌اند. 🔷از سوی دیگر، امارات که در سال‌های جنگ، متهم به حمایت مالی از گروه‌های افراطی و ارسال نیروهای تروریستی به عراق بود، امروز با استفاده از دیپلماسی فعال اقتصادی، به چهره‌ای مقبول در بازسازی عراق تبدیل شده است. ♦️کجای کار اشتباه بود؟ 🔶ایران پس از پیروزی بر داعش، نتوانست حضور خود در "میدان" را به حضور در "بازار" و "اقتصاد" ترجمه کند. با وجود نفوذ سیاسی و فرهنگی گسترده در عراق، در حوزه سرمایه‌گذاری و بازسازی عقب مانده و میدان را به رقبایی چون امارات و ترکیه واگذار کرده است. 🔷این در حالی است که یاد فداکاری‌های نیروهای ایرانی در نبرد با داعش، هنوز در ذهن مردم عراق زنده است. تصویر شهید عباس نیلفروشان، فرمانده‌ای که در عملیات موصل نقش کلیدی داشت، و حضور شهید محمدحسن محقق در محورهای عملیاتی فلوجه، گواهی بر عمق تعهد ایران به ثبات و امنیت عراق است. شهید حمید تقوی‌فر، فرمانده محور مهم الدجیل، و شهید مهدی نوروزی که در عملیات مستشاری در سامرا به شهادت رسید، از دیگر چهره‌هایی هستند که با خون خود، امنیت را برای مردم عراق به ارمغان آوردند. 🔶با این‌همه، امروز نام و یاد آن‌ها در سایه ساز و کارهای اقتصادی و دیپلماتیک کمرنگ شده و جای فداکاران میدان، به دست پیمانکارانی از کشورهای ثالث داده شده که نه در روزهای سخت، که تنها در روزهای بازسازی و سودآوری حاضر شدند. ♦️عوامل این فرصت‌سوزی را می‌توان چنین برشمرد: ۱. فقدان استراتژی منسجم اقتصادی در عراق: برخلاف سیاست نظامی و امنیتی منسجم، ایران فاقد یک طرح مدون و پایدار برای مشارکت در اقتصاد عراق بوده است. ۲. دیپلماسی اقتصادی ضعیف: ناتوانی در جذب پروژه‌ها، نبود شرکت‌های قدرتمند و بین‌المللی برای اجرای پروژه‌های بزرگ، و عدم ارتباط مؤثر با نهادهای عراقی از دلایل این ضعف است. ۳. تمرکز بیش از حد بر روابط سیاسی و امنیتی: تعامل ایران با عراق بیشتر از دریچه سیاست و امنیت دیده شده، نه اقتصاد و توسعه پایدار. ♦️پیامدها و آینده 🔷ایران اگر نتواند این روند را اصلاح کند، نه‌تنها در عراق بلکه در دیگر کشورهای منطقه نیز از صحنه بازسازی و توسعه کنار گذاشته خواهد شد. تجربه سوریه نیز می‌تواند هشدار دیگری باشد، جایی که با حضور گسترده ایران در شكست گروه های تروریستی و ایجاد ثبات امنیتی، علی رغم واگذاری بندر استراتژیک لاذقیه از سوی حکومت سابق سوریه به ایران، در صادرات و بازسازی شهر ها بسیار ضعیف عمل شد. 🔶بازسازی مسجد النوری فقط یک نماد است، نمادی از این‌که آینده عراق را کسانی خواهند ساخت که سرمایه، طرح، و دیپلماسی اقتصادی قدرتمند به میدان آورده‌اند؛ نه لزوماً کسانی که در روزهای سخت کنار مردم عراق ایستادند و قلب هایشان را تسخیر کردند. 🌐کانال تحولات عراق

♦️تغییر در شورای عالی امنیت ملی؛ بازسازی سیستماتیک یا تنظیمات ظاهری؟ ▪️مؤسسه مطالعات امنیت ملی 📝راز زیمیت #تهران_ریویو #ایران #اسرائیل 🔹در تاریخ ۳ اوت ۲۰۲۵، شورای عالی امنیت ملی ایران (شعام) اعلام کرد که «شورای دفاع» را ایجاد کرده است. این شورا تحت رهبری رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان فعالیت خواهد کرد. وظیفه شورای دفاع، بررسی متمرکز برنامه‌های دفاعی ایران و ارتقای توانمندی‌های نیروهای مسلح خواهد بود. همزمان با تشکیل این شورا، رهبر معظم انقلاب آیت‌الله علی خامنه‌ای مشاور خود و رئیس پیشین مجلس، علی لاریجانی، را به‌عنوان دبیر شعام و نماینده خود در شورا منصوب کرد و او جایگزین علی‌اکبر احمدیان شد. 🔸لاریجانی به‌عنوان یک محافظه‌کار عملگرا شناخته می‌شود که همانند بسیاری از همتایانش به ضرورت انطباق ایدئولوژی انقلابی جمهوری اسلامی با شرایط و واقعیات روز اعتقاد دارد. او در دوران ریاست بر مجلس از سیاست‌های رئیس‌جمهور وقت، حسن روحانی، حمایت می‌کرد که خشم جناح‌های رادیکال مجلس را برانگیخت. شورای نگهبان حتی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ صلاحیت او را رد کرد. با این حال، در سال گذشته حضور لاریجانی در عرصه سیاسی پررنگ‌تر شد. در پایان سال ۲۰۲۴، آیت‌الله خامنه‌ای او را به‌عنوان نماینده ویژه خود به لبنان و سوریه (پیش از سقوط رژیم اسد) اعزام کرد و اخیراً نیز وی به مسکو سفر کرد و با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، دیدار نمود. 🔸بازگشت لاریجانی می‌تواند بازتاب‌دهنده تمایل رهبری ایران به ادغام سیاستمداران باتجربه در دایره تصمیم‌گیری باشد؛ تمایلی که پس از جنگ با اسرائیل و به‌ویژه در پی از دست رفتن بخش قابل‌توجهی از فرماندهان عالی ایران پررنگ‌تر شده است. بازگماری لاریجانی به شعام همچنین می‌تواند نشانه‌ای آشتی‌جویانه، چه در داخل و چه در خارج، تلقی شود. محافل عملگرا و اصلاح‌طلب در ایران از حضور لاریجانی در شعام استقبال کرده و امیدوارند که آغازگر فصلی آشتی‌جویانه‌تر و میانه‌روانه‌تر در سیاست خارجی کشور باشد. 🔸به باور محافل میانه‌رو، تجربه دیپلماتیک و رویکرد عملگرایانه لاریجانی، نفوذ جلیلی در شعام را کاهش خواهد داد. محمود واعظی، رئیس دفتر رئیس‌جمهور سابق حسن روحانی، تأکید کرد که بازگشت لاریجانی نماد تغییر رویکرد، اصلاح مسیر سیاستی و قدردانی از مردمی است که در جریان جنگ حمایت بی‌سابقه‌ای از نظام نشان دادند. هواداران ایجاد شورای دفاع نیز بر این باورند که چنین اقدامی در پرتو جنگ اخیر، چالش‌های فزاینده امنیتی و احتمال بازگشت تحریم‌ها در صورت فعال شدن مکانیسم «ماشه» ضروری بوده است. آنان معتقدند که این شرایط نیازمند تسهیل روند تصمیم‌گیری در شرایط اضطراری و بهبود آمادگی برای سناریوهای پیچیده امنیتی است. 🔸در مقابل، برخی محافل تندرو نسبت به این تحولات ابراز نگرانی کرده‌اند. آنان هشدار می‌دهند که این اقدامات می‌تواند توازن قدرت در رأس حاکمیت ایران را برهم زند و به اتخاذ سیاستی آشتی‌جویانه با غرب منجر شود؛ رویکردی که به‌زعم آنان ناکارآمدی آن با حملات اسرائیل و آمریکا به ایران اثبات شده است. این منتقدان همچنین تأکید می‌کنند که تشکیل شورای دیگری ذیل شعام می‌تواند اقتدار نهادهایی همچون مجلس را تضعیف کرده و فرآیند تصمیم‌گیری را پیچیده‌تر سازد. ✅این تغییرات سازمانی در شرایطی اعمال شد که ایران در حال بازنگری درس‌آموخته‌های جنگ با اسرائیل و ارزیابی دوباره دکترین امنیتی، ساختار نیرو و شیوه‌های عملیاتی خود است. تکرار تهدیدات اسرائیل و آمریکا مبنی بر آمادگی برای حمله مجدد به ایران، از منظر تهران بیش از پیش ضرورت آمادگی برای سناریوهای تشدید تنش را برجسته ساخته است. شواهدی از این روند درس‌آموزی در هفته‌های اخیر دیده می‌شود، از جمله تلاش برای بازسازی و ارتقای سامانه‌های پدافند هوایی و موشکی و نصب بلندگوها و آژیرهای اضطراری در نقاط مرکزی تهران به‌منظور افزایش آمادگی عمومی در شرایط اضطراری. 🌐اندیشکده تهران

سودان؛ پروژه تازه ایران برای محاصره دریایی اسرائیل/ سمدیکای خبری یهود انتقام ایران از شکست خردکننده ایران پس از شکست سخت در برابر آمریکا و اسرائیل در ژوئن گذشته، به دنبال جبهه‌های تازه برای ضربه زدن به دشمنان خود است. تضعیف محور مقاومت سنتی با کنار رفتن حزب‌الله و فروپاشی حکومت بشار اسد، حلقه شیعی موسوم به «هلال شیعی» تقریباً از هم پاشیده و ایران به دنبال جایگزین است. تنها حوثی‌ها در یمن هنوز به‌عنوان یک نیروی نیابتی فعال باقی مانده‌اند. سودان به‌عنوان جایگزین بالقوه ایران با استفاده از جنگ داخلی و بی‌ثباتی سودان، حمایت نظامی و اقتصادی از ارتش این کشور را افزایش داده است. انتقال پهپادهای «مهاجر-۶» بخشی از این کمک‌هاست. اهمیت راهبردی دریای سرخ سودان با ۵۳۰ مایل ساحل در دریای سرخ، نقطه‌ای حیاتی برای ایران محسوب می‌شود. حضور ایران در بندر سودان می‌تواند دسترسی دریایی اسرائیل به آسیا و آفریقا را تهدید کند. تغییر جهت خارطوم ژنرال عبدالفتاح البرهان، رهبر نظامی سودان، ابتدا به سمت عادی‌سازی روابط با اسرائیل و امضای اعلامیه توافق ابراهیم پیش رفت، اما جنگ داخلی و نزدیکی مجدد به ایران این مسیر را متوقف کرد. واکنش احتمالی اسرائیل تجربه گذشته نشان داده که اسرائیل برای جلوگیری از انتقال سلاح از سودان به حماس، دست به حملات هوایی زده است. در صورت تبدیل سودان به نیابت ایران، احتمال تکرار چنین اقداماتی وجود دارد. نگرانی عربستان و امارات حضور ایران در سودان نه‌تنها اسرائیل بلکه عربستان و امارات را نیز تهدید می‌کند؛ زیرا موازنه قدرت در دریای سرخ به نفع تهران تغییر خواهد کرد.

♦️اجلاس شانگهای نمادی از کاهش نفوذ آمریکا بود/موسسه استیمسون 🔹اجلاس سازمان همکاری شانگهای (SCO) در تیانجین (۳۱ اوت تا ۱ سپتامبر) و رژه نظامی پکن برای هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم که بزرگ‌ترین اجلاس شانگهای تاکنون بود، با حضور بیش از ۲۰ رهبر و نمایندگان ۱۰ سازمان بین‌المللی، نمایشگر همبستگی چین، روسیه و هند در برابر تنش‌های جهانی بود. 🔹چین با مدیریت موفق اجلاس، رهبری جهانی خود را تقویت کرد و برنامه‌هایی برای تأسیس بانک توسعه شانگهای و چهار مرکز امنیتی اعلام شد. روسیه از این فرصت برای مقابله با فشارهای آمریکا علیه صادرات انرژی خود استفاده کرد، در حالی که هند، با وجود تنش‌های مرزی با چین، روابط خود را بهبود بخشید. 🔹پاکستان نیز با محکومیت حملات تروریستی در خاک خود، از جمله بمب‌گذاری خوزدار، به اهداف امنیتی‌اش دست یافت. این هفته دیپلماتیک، که با واکنش منفی ترامپ همراه بود، نگرانی‌های آمریکا از شکل‌گیری نظم جهانی جایگزین را تشدید کرد. با این حال، کارشناسان معتقدند که دستاوردهای ملموس شانگهای محدود است و تنش‌های داخلی بین اعضا مانع اتحاد کامل می‌شود، اما این رویداد نشانه‌ای از کاهش نفوذ جهانی آمریکا بود.

♦️اندیشکده «انجمن هنری جکسون» در یک تحلیل تفصیلی که در اوت ۲۰۲۵ منتشر کرده، سناریویی را بررسی می‌کند؛ چگونه غرب می‌تواند با مهندسی «فروپاشی رژیم» ایران، به جای «تغییر رژیم» به اهداف خود برسد؟ 🔴 آسیب‌پذیری جمهوری اسلامی: تحلیل ضعف‌های استراتژیک ایران پس از حملات نظامی در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵. 🔴 آناتومی یک رژیم «ترکیبی»: چگونه ساختار سیاسی دوگانه، همزمان به بقای رژیم کمک کرده و آن را از درون تضعیف می‌کند. 🔴 شکاف‌های عمیق داخلی: نارضایتی‌های اقتصادی، گسست فرهنگی-اجتماعی و پتانسیل انفجاری تنش‌های قومی و فرقه‌ای 🔴 راهبرد «فروپاشی رژیم»: ارائه دکترین جدید مبتنی بر فشار خارجی حداکثری و حمایت از اپوزیسیون داخلی 🔴 نقش حیاتی جنگ اطلاعاتی: چگونگی مقابله با پروپاگاندای رژیم و استفاده از فناوری برای سازماندهی مخالفان 🔴 طرحی برای «روز بعد»: ارائه راهکارهایی برای مدیریت گذار، جلوگیری از خلأ قدرت و ترسیم آینده‌ای دموکراتیک و سکولار برای ایران 🔴 اقتصاد دژگونه و سیاست «نگاه به شرق»: تحلیل آسیب‌پذیری‌های اقتصادی ایران

گستاخی جدید: امیدواریم در آینده ولایت فقیه نداشته باشیم! 🔹در این جنگ فهمیدیم ایران انقلابی، ایران مبتنی بر ایدئولوژی، ایران هسته‌ای، ایران موشکی را فعلا تا مدت‌ها باید کنار بگذاریم! مانیفست اصلاح طلبی در ۲ دقیقه!

وقتی میگم فهم این‌ها از قدرت و نظریه‌های قدرت - بر فرض داشتن فهم و درک- یک فهم فانتزی است، یعنی این. اتفاقا ایران اگر قدرتی دارد در مقابل قدرت‌های بزرگ، دقیقا برخاسته از منابع و مؤلفه‌های قدرت مانند ایدئولوژی، هسته‌ای، موشک و... است. #قدرت #نظریه‌ی_قدرت